Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

Tekst uszkodzony przy rozpoznawaniu — przeczytaj stronę oryginału

Walka o szkoły trwa

Слово Просвіти, №14 за 2012 рік

— Pani Mario, właśnie zakończyły się u Pani dwa kolejne „językowe” procesy sądowe. Kogo i przed kim Pani broniła? — Bronię, choć brzmi to paradoksalnie, w państwie Ukraina przed nieukraińską władzą szkół, które odrodziły się w zrusyfikowanej Doniecczyźnie i w których nauczanie prowadzone jest w ukraińskim języku państwowym. 27 marca 2012 roku rodzice zlikwidowanej ukraińskojęzycznej szkoły nr 111 w Doniecku wreszcie wygrali sprawę w apelacji. Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy postanowienie z 30 stycznia 2012 roku sędziego Ołeha Oriechowa. Proces sądowy trwał od 23 maja 2011 roku do 27 marca 2012 roku, czyli prawie rok. W tym czasie odbyło się 30 rozpraw sądowych. Rodzicom uczniów ukraińskojęzycznej szkoły nr 111 udało się początkowo w Woroszyłowskim sądzie rejonowym w Doniecku udowodnić bezprawność zamknięcia ich szkoły, którą Rada Miejska Doniecka zlikwidowała 15 kwietnia 2011 roku w ramach tak zwanej „optymalizacji” placówek oświatowych. „Optymalizacja” szkół w Doniecku rozpoczęła się od zamknięcia pierwszej szkoły z ukraińskim językiem nauczania nr 111 w rejonie pietrowskim w Doniecku. Rodzicom zaproponowano przeniesienie dzieci do rosyjskojęzycznej szkoły nr 100 oraz dwujęzycznej nr 101. Pomimo wieców, protestów, pikiet, oświadczeń, próśb rodziców, szkołę zlikwidowano. Potem oni, zwracając się do sądu, wywalczyli uchylenie bezprawnej decyzji Rady Miejskiej Doniecka także w Donieckim Apelacyjnym Sądzie Administracyjnym (przewodniczący sędzia Byszow). Rodzice, pedagodzy, mieszkańcy rejonu pietrowskiego w Doniecku oraz społeczeństwo początkowo próbowali zachować szkołę bez zwracania się do sądu i 12 stycznia 2011 roku przeprowadzili pierwszą akcję protestacyjną, zwrócili się do deputowanego ludowego Ukrainy z Partii Regionów Jurija Czertkowa oraz przedstawicieli władz z tej partii z prośbą o zachowanie ukraińskojęzycznej szkoły. W prośbie napisano, że „członkowie zespołu pedagogicznego szkoły należą do Partii Regionów…”, dlatego liczą na zrozumienie. Ale przewodniczący Rady Rejonowej w Pietrowsku w Doniecku Stanisław Pownyj poinformował, że już wystawił budynek szkoły na aukcję i sprzeda go moskwianom. To niezwykle oburzyło rodziców i wraz z zespołem pedagogicznym zwrócili się do partii opozycyjnych z prośbą o ochronę ich praw. Największą pomoc w oporze, który rozpoczął się 12 stycznia 2011 roku i zakończył 27 marca 2012 roku, oprócz „Proświty”, udzielił deputowany ludowy Ukrainy Arsenij Jaceniuk oraz partia „Front Zmian” i Kongres Ukraińskich Nacjonalistów (KUN). Głównymi „argumentami” władzy są fałszerstwa i nieprawda. Prawa i interesy rodziców przed naruszeniami ze strony organów samorządu lokalnego obronił także sędzia Oriechow swoją pryncypialną postawą, ponieważ podczas rozpatrywania sprawy przestrzegał jedynie litery prawa. Odmienna była pozycja sędziów pierwszej i drugiej instancji w procesie dotyczącym ochrony praw rodziców ukraińskojęzycznych szkół w Makiejewce. Rada Miejska Makiejewki podjęła decyzję z rażącymi naruszeniami obowiązującego ustawodawstwa Ukrainy, potajemnie, bez żadnej dyskusji z rodzicami, społeczeństwem, bez żadnego uzasadnienia likwidując 4 szkoły. Do- Dowody na to zebrane są w 9 tomach sprawy sądowej. Decyzja ta jest niezgodna z prawem, narusza ona podstawowe prawa konstytucyjne dzieci do edukacji, wyboru przez rodziców placówki oświatowej oraz odpowiednich warunków do zdobywania wykształcenia i języka nauczania swoich dzieci. Ale 29 marca 2012 roku Doniecki Sąd Apelacyjny (przewodniczący — Lach, sędziowie Popowa, Kompanijec) odrzucił skargi rodziców szkół ukraińskojęzycznych nr 3, 100 w Makiejewce i pozostawił postanowienie sędziego Donieckiego Okręgowego Sądu Administracyjnego Olega Koniczenki bez zmian. Tym postanowieniem z 7 lutego 2012 roku rodzicom odmówiono uchylenia decyzji likwidacyjnej Rady Miejskiej w Makiejewce z 25 marca 2011 roku dotyczącej ich szkół. Niezgodna z prawem decyzja likwidacyjna została podjęta z rażącymi naruszeniami, co w ścisłej współpracy Rady Miejskiej w Makiejewce z sędzią Olegiem Koniczenką uznano za zgodne z prawem. Że sędzia Koniczenko wyda decyzję na korzyść rady w Makiejewce, stało się oczywiste, gdy 4 sierpnia 2011 roku nie uwzględnił wniosku o zabezpieczenie powództwa administracyjnego, złożonego do niego 15 lipca (choć ustawodawstwo daje na postanowienie 1 dzień), wstrzymał rozpatrywanie sprawy i poszedł na urlop. Zatem 1 września władze nie dopuściły dzieci do szkół. Główne naruszenia w tym procesie: brak jakiegokolwiek uzasadnienia celowości likwidacji wspomnianej szkoły, przyczyn i okoliczności jej likwidacji, informowania rodziców i społeczeństwa o tym. Całkowite naruszenie statutów szkół, regulaminu komisji rady ds. oświaty, regulaminu pracy rady, ustawy o samorządzie lokalnym, procedury likwidacji, fałszerstwa i jawne kłamstwa urzędników władzy. — Czy rodzice uspokoili się, czy kontynuują walkę? — Rodzice nie tracą nadziei na sprawiedliwość i stale zwracają się do urzędników z żądaniami wznowienia pracy szkół I—II st. nr 3, 100 w Makiejewce, bezprawnie zlikwidowanych przez Radę Miejską w Makiejewce, jak powiedziano w postanowieniu sądu, z powodu braku finansowania. Oto co piszą oni w apelu do Fundacji Rinata Achmetowa oraz Wicepremiera Ukrainy — Ministra Infrastruktury Ukrainy, przewodniczącego Donieckiej Obwodowej Organizacji Partii Regionów Borysa Kołesnikowa: — My, mieszkańcy Makiejewki, w szczególności rodzice dzieci szkoły osiedlowej nr 3 I—II stopnia, która znajduje się pod adresem 86140 Ukraina, obwód doniecki, miasto Makiejewka, ulica Schmidta (zarządcy byłego właściciela kopalni Buroza), 1, zwracamy się do Pana o pomoc w ochronie naszych praw. Nasza szkoła znajduje się w byłym osiedlu górniczym imienia Kirowa. Obecnie kopalnie są zamknięte, pracy nie ma, nie ma placów zabaw, przedszkoli, sekcji sportowych. Wiele młodych ludzi z beznadziei zażywa narkotyki. Na osiedlu działały apteki, szpital, pałace kultury, było oświetlenie, przystanki autobusowe, oznakowanie drogi. Teraz wszystko to jest zrujnowane. Osiedle im. Kirowa znajduje się 15 km od centrum Makiejewki i 5 km od centrum rejonu radzieckiego osiedla typu miejskiego Chanżonkowo. Nie ma gazu. W rejestrach administracyjnych figurujemy jako miasto Makiejewka, jednak nasze warunki egzystencji nie odpowiadają miejskim! Ale szkoła nr 3 jest w centrum osiedla, z wygodnym dojazdem, stadionem, gdzie odbywają się zawody piłkarskie. Sportowiec Jurij Kisełow z osiedla Kirowa podarował szkole sprzęt sportowy, rodzice zrobili remont, dzięki nauczycielowi plastyki klasy i korytarze są w cudownych malowidłach. I wszystko to chcą zniszczyć! W szkole była pracownia komputerowa, którą rodzice wyposażyli własnym kosztem, są klasy ze wszystkich przedmiotów. Obecnie cały majątek naszej szkoły przekazano do innych szkół, nawet zasłony i karnisze. To nasza władza nazywa „optymalizacją”, a tak naprawdę jest to sterylizacja osiedla, władza robi wszystko, żeby młode rodziny wyjeżdżały. To naruszenie naszych praw i praw naszych dzieci do dostępnej, jakościowej, bezpiecznej edukacji, do rozwoju, który dzieci straciły. Zamykanie szkół w takich osiedlach jak nasze świadczy o nieodpowiedzialnym stosunku władz miejskich i obwodowych do ludzi. Nasza egzystencja jest daleka od standardów europejskich, samochody mają nieliczni, średnio dochód na rodzinę wynosi 2,5—3,0 tysiące hrywien, w rodzinach jest dwoje i więcej dzieci. Wszystko, co dzieje się w szkole, choćby nieoficjalnie — to praca rodziców, ich wkład materialny, chociaż zgodnie z Konstytucją nauka na Ukrainie jest bezpłatna! Po kapitalnym remoncie szkoły nr 3 przez rodziców i uczniów starszych klas, 1 września 2011 roku władza bez zgody i uprzedzenia rodziców zamknęła szkołę, choć obiecywała tego nie robić. 2 września ani dzieci, ani rodziców nie dopuszczono do zajęć. Przez cały wrzesień władza wszelkimi metodami (groźby ze strony organów ścigania, służb ds. dzieci, pracodawców) zmuszała rodziców do zabrania dokumentów i przeniesienia dzieci do innych placówek oświatowych. Dzieci uczyły się w języku państwowym, rekomendowana przez urzędników placówka oświatowa nr 19 znajduje się 3 km od naszej szkoły, nauka w języku ukraińskim — tylko w pierwszej i drugiej klasie, budynek szkoły jest w stanie awaryjnym. Szkoła położona jest na terenie kopalni, która została zamknięta, na obrzeżach osiedla Kirowa, otoczona bagnami, fundament podmywają wody gruntowe. Taka sama sytuacja jest we wsi Krasnyj Oktiabr, gdzie zlikwidowano szkołę ogólnokształcącą I—II st. nr 100, którą władza zamknęła 25 marca i nie dopuściła dzieci do nauki od 1.09.2011 r. Rodzice i mieszkańcy osiedla również zwracają się do władzy z prośbą o zachowanie szkoły. Tutaj zdobywało wykształcenie 83 uczniów, którzy teraz zmuszeni są uczyć się w sześciu szkołach — dwóch w Makiejewce i czterech w mieście Charcyzk(!!!). „Budynek naszej szkoły — piszą rodzice — nie wymaga kapitalnego remontu, wszystkie systemy funkcjonują w normalnym trybie, dwa lata temu w pomieszczeniu placówki została wyposażona toaleta. Działały kółka „Oberih”, „Teatralno-muzyczne”, „Literacko-muzyczne”, „Assorti”. W 2010 roku szkoła nr 100 przeszła ogólną atestację na ocenę „dobrą”. Uczniów wożą teraz do wsi Niżnia Krynka. Szkolny autobus przejeżdża trasą, gdzie są dwa strome, niebezpieczne zjazdy i podjazdy. Biorąc pod uwagę stan dróg i stan techniczny autobusów, życie i zdrowie dzieci codziennie jest w niebezpieczeństwie. W związku z tym, że w szkole nr 100 uczyły się dzieci z trzech osiedli (wieś Lypowe, wieś Lisowyj, wieś Wełyke Orichowe), które położone są w odległości od 1,5 km do 3 km od Krasnego Oktiabra, dokąd po uczniów przyjeżdża szkolny autobus, dzieci zmuszone są budzić się o 1—2 godziny wcześniej niż zwykle. Wpływa to na ich stan fizyczny i psychiczny. Od szkoły nr 100 do centrum Maria OLIJNYK — zastępca przewodniczącego Donieckiego obwodowego zjednoczenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki, kandydat nauk fizyczno-matematycznych, znana obrończyni praw człowieka, broni interesów Ukraińców w Doniecku, co zazwyczaj nie jest łatwe. Ale, nie składając rąk, pracuje na ukraińską przyszłość Doniecczyzny, wierzy, że będzie właśnie tak. O ostatnich wygranych i niewygranych sprawach, o przyczynach tego nasza rozmowa.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn