Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

«TAK MI MIŁO, TAK MIŁO SIĘ ZROBIŁO, JAKBY U BOGA…»

Слово Просвіти, №15 за 2004 рік

Z dwóch wiosennych strumieni, które 2 kwietnia zlały się w jedno święto, wzbiła się ta fala świątecznego poetycko-pieśniarskiego rozkwitu w Kijowskim Pałacu Dzieci i Młodzieży. Dwa ogólnoukraińskie, proświtańskie, stołeczne, oświatowe konkursy młodej szewczenkiany — „Jestem dumny z tego, że jestem Ukraińcem z urodzenia” oraz „Szlakami Tarasa” wyłoniły swoich zwycięzców — tych, którzy próbują ostrości i celności swojego poetyckiego słowa, oraz tych, którzy w samodzielnie wykonanej książeczce notują wersy płomiennych poezji Kobziarza, czy też swoje pierwsze próby poetyckie i plastyczne przedstawili pod osąd szanownego jury. Na czele arbitrów, jak i w poprzednich latach, stoi przewodniczący Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki, poeta, laureat Narodowej Nagrody im. Tarasa Szewczenki Pawło Mowczan. Dorobek poetycki recenzuje pod kierunkiem szewczenkowskiego laureata Dmytra Biłousa grupa doświadczonych mistrzów słowa w składzie: laureaci nagrody im. Łesi Ukrainki Wasyl Wasylaszko i Anatolij Kaczan, a także Borys Spisarenko, którego poprosiliśmy o skomentowanie zakończenia konkursu: — Ponad czterysta wzruszających przesłań otrzymaliśmy w tych zmaganiach młodych talentów — jakaż to imponująca wrażliwość na język ukraiński, poetykę! To młoda generacja przyszłych gospodarzy literackiego Olimpu. Ponad siedemdziesiąt książek-samoróbek — zapewne w czymś podobnych do tej, w którą przepisywał Skoworodę jako mały chłopiec Taras Szewczenko — zostało wyróżnionych w podsumowaniu konkursu. Były one eksponowane w Pałacu, a goście dziwili się i zachwycali: oto, niczym olbrzymia złota śnieżynka, książka-abecadło dla maluchów, której „wydawcą” i autorką jest drugoklasistka szkoły średniej nr 61 z Sewastopola Olesia Pankowa. Bez wątpienia każdy maluch dotknie paluszkami delikatnych tablic-stronic, a czytanie tych liter, układanie słów stanie się dla niego pasjonującą grą… A to zbiór rysunków do utworów Tarasa Szewczenki, przysłany przez przyszłych artystów z miasta Nowa Kachowka… Kateryna Mikeladze, gimnazjalistka z ósmej klasy ze wsi Mychajliwka w obwodzie zaporoskim, w swoim badaniu porusza palący temat: „Ewolucja wizerunku kobiety-matki w twórczości T. Szewczenki”. „Książka-chatka” ze wsi Pustomyty na Lwowszczyźnie ozdobiona jest w formie wiejskiego domostwa ze… słomianą strzechą, ale treść wierszy i rysunków nie daje nam spokoju: młodzi autorzy jakby wzywali do poznawania, studiowania właśnie tej Ukrainy, którą tak kochał, z której pochodzi nasz narodowy Geniusz, nasz Taras… Święto otworzył ciepłymi słowami skierowanymi do młodych nominowanych-zwycięzców oraz do gości — uczniów kijowskich szkół, którzy wypełnili Pałac, witając ich ze świętem 190-lecia Wielkiego Kobziarza, Pawło Mowczan. Z roku na rok szersza staje się ta rzeka młodych wyrazicieli ogólnonarodowej czci dla naszego Poety-Proroka, a twórczy dorobek młodych uczestników staje się coraz bardziej wartościowy i ciekawszy, pozbawiony podręcznikowego chłodu. Proświtańcy i nadal będą odkrywać młode talenty, włączając naszą młodzież do studiowania, zachowania i pomnażania dorobku ukraińskiego pięknego piśmiennictwa… Jewhen Biłousow, pisarz z Teodozji, jest jednym z „motorów” konkursu „Szlakami Tarasa”. Powitał zwycięzców, wręczył im nagrody — nowe wydania „Proświty”, kwiaty — i wyraził skryte pragnienie: kolejną finałową akcję konkursu przeprowadzić w mieście Sewastopol… Brzmiały wzruszające słowa i śpiewy kompozycji Jewhena Dosenki (kierownik artystyczny zespołu) do wierszy Kateryny Motrycz „Modlitwa do języka” w wykonaniu ludowego dziecięcego zespołu „Switanok”. Zwycięzców poetyckiego turnieju „Jestem dumny z tego, że jestem Ukraińcem z urodzenia” powitał szanowny nestor ukraińskiego cechu poetyckiego Dmytro Biłous. Jego poruszające słowa miłości do proświtańców (nawiasem mówiąc, ojciec poety u zarania XX wieku był aktywnym proświtańcem, a pan Dmytro wraz z nim brał udział w akcjach scenicznych, zna od ojca na pamięć całą sztukę „Natalka-Połtawka”) niezwykle zachwyciły gości… Poeta wręczył nagrody zwycięzcom, pogratulował im sukcesu. Występy młodych artystów — dziecięcego zespołu „Zerniatko” (kierownik Raisa Zakłećka, utwór „Budziły nas matczyne słowa”), kompozycje taneczne zespołu choreograficznego „Kwity Ukrajiny” (kierownik artystyczny Ołeksandr Nesterow), „Switanku” („Święto na Wołyniu”) były piękną kwietniową ozdobą tej parady młodych gwiazd… Występy zwycięzców-poetów i poetek, recytatorów poezji Wielkiego Kobziarza, są zdumiewająco atrakcyjne dzięki swojej bezpośredniości i czystości duchowego wizerunku Matki-Ukrainy, jej przewodników w świat Piękna, Wolności, Godności. Właśnie „Godność” to tytuł utworu poetyckiego studenta trzeciego roku Kijowskiego Liceum Wojskowego im. Iwana Bohuna, chłopaka z Siczesławszczyzny Serhija Jaremy. Został on zwycięzcą w kategorii wiekowej 14–17 lat, a jego występ rówieśnicy na sali przyjęli jako program kształtowania osobowości — „Godność — to, co czyni z nas człowieka, I jednoczy nas w jeden naród, W rodzinę, wolną i jedyną, — Kobziarza wieczny Testament”… We wszystkie krańce Ukrainy poleciały w radosnym uniesieniu te jaskółki wiosennego przebudzenia — uczestnicy turnieju piękna i znaczenia ojczystego słowa, sztuki, miłości do dziedzictwa ojczystej kohorty Światłych… Jesteśmy przekonani, że jeszcze nie raz przywiedzie ich do naszego proświtańskiego domu twórczy niepokój młodych serc. Borys SPISARENKO Zdjęcia Hanny OBORSKIEJ. Serhij JAREMA GODNOŚĆ. Godność — co to jest na świecie białym, — Piękne słowo czy głęboka istota? W czym nasza mądrość, nasza siła? Co ludzką godnością zowią?.. Na ziemi pięknej i kochanej, Setki lat, niczym najemnicy, żyli Nie potomkowie sławnych atamanów, A niewolnicy poniżeni — „chochoły”. Godność w kieszeni chowali, Łagodnie kłaniali się panom, Lecz kamienie za pazuchą nosili: Przyjdzie czas — otrzymacie w pełni… Bo przecież nie można duszy zadeptać, Która wiosennym pędem wyrasta… Prostuje plecy rodzona matka — Nasza Ukraina złota. Powstaje, jak olbrzym z prochu, Pełna i wielkości, i marzeń. I leci do światła wolnym ptakiem W przyszłość słonecznych nadziei. Nasza godność — duma za kraj, Który wstaje z wiekowej mgły. My wielki naród — rodzina, Ukraińcy my, a nie chochoły. Godność — to możliwość wolnego życia Na swojej odnowionej ziemi. Pracować, marzyć, kochać, Pamiętać korzenie swoje. I nikomu więcej nie pozwalać, Dopóki świat będzie stał, Naszą ojczystą mowę znieważać, Naszej pieśni skrzydła podcinać. Nie uciekać, nie szukać losu W cudzych zwodniczych rajach, A zaprowadzić ład w rodzinnym domu, Na żyznych ojcowskich polach. Zbudować raj we własnej chacie, Pokonać nędzę i biedę, Żeby była w niej pieśń, chleb i matka, Żeby kwitły czereśnie w sadzie. Godność — to, co czyni z nas człowieka I jednoczy nas w jeden naród, W rodzinę, wolną i jedyną, — Kobziarza wieczny Testament. W Kijowskim Pałacu Dzieci i Młodzieży odbyła się finałowa akcja Ogólnoukraińskiego konkursu młodych autorów „Szlakami Tarasa” — literacko-artystyczne święto „Jestem dumny z tego, że jestem Ukraińcem z urodzenia”. W konkursie, zapoczątkowanym we wrześniu 2003 roku przez Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” im. Tarasa Szewczenki, wzięło udział 429 uczniów klas 2–11 z różnych regionów Ukrainy. Temat „Taras Szewczenko i jego utwory w moim życiu” porwał młode serca.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn