Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 10strona oryginału ↗

Od czasu do czasu ktoś z wiernych podchodzi do obrazu Jezusa Miłosiernego, klęka przed nim, modli się, potem całuje szybę, pod którą znajdują się relikwie św. Faustyny, wyciera szybę śnieżnobiałą serwetką z płynem dezynfekującym i zwalnia miejsce dla następnej osoby.

Слово Просвіти, №15 за 2005 рік

Pielgrzymka do miejsc świętych w Polsce zbiegła się w czasie z zakończeniem Roku Polski w Ukrainie i początkiem Roku Ukrainy w Polsce, który uroczyście otworzył nasz Prezydent Wiktor Juszczenko. I dlatego występy chóru parafialnego kijowskiego kościoła św. Mikołaja w Polsce stały się środkiem zbliżenia i połączenia kultur obu narodów w najdogodniejszym momencie otwartości objęć Polaków i Ukraińców. Zakwaterowano nas ze wszystkimi wygodami cywilizacji, po 2 osoby w pokoju w oddzielnym domku, 10 minut drogi od klasztoru. Kierowniczka chóru pani Ola Bondariewa tego samego dnia ogłosiła wieczorną próbę o godzinie 21 i poranną o 6, bezpośrednio przed rozpoczęciem Mszy. Wątpię, by ktoś z nas spokojnie spał tej nocy przed odpowiedzialnym występem. Tym bardziej, że gospodarze, którzy nas przyjmowali (przyznajmy), nie okazywali pewności co do naszych zdolności artystycznych. Możliwe, że przez to wykonanie psalmu, który miał śpiewać solista naszego chóru, w ostatniej chwili powierzono miejscowemu śpiewakowi. Nie wierzcie tym, którzy mówią, że wychodzą na scenę bez stresu. Mogę przypuszczać, że nie denerwują się chyba tylko ci, którzy idą na scenę krzyczeć, żeby „rozkręcić” młodzieżowy tłum na placu, a nie śpiewać w polifonicznym czterogłosie ze skomplikowaną partyturą przed uważnymi słuchaczami… Prawdę mówiąc, spokoju dodała nam nie tylko unikalna duchowa atmosfera świątyni, ale też operatorzy telewizyjni, reżyserzy i pracownicy, którzy jeszcze od wieczora układali liczne kable, rozstawiali kamery telewizyjne, urządzenia oświetleniowe itp., ale wciąż na nowo sprawdzali ich funkcjonowanie, ustawiali mikrofony, regulowali aparaturę i… uspokajali nas delikatnymi oznakami uwagi. WERNISAŻ KULTURY WOKALNEJ Święta Msza rozpoczęła się równo dziesięć sekund po rozpoczęciu transmisji telewizyjnej, ale dowiedzieliśmy się o tym później, kiedy już otrzymaliśmy kasetę wideo z nagraniem całego wydarzenia. Msza trwała godzinę, jednak dla nas działo się to jakby poza czasem — trudno powiedzieć, czy wieczność, czy jedną chwilę. Wydawało mi się, że czas w ogóle się zatrzymał, kiedy solowo śpiewano antyfonę: Chwała Tobie, Królu nieba… Ja jestem Światłością świata. Kto idzie za Mną, będzie miał światło życia… Oczywiście nasz chór podczas Mszy pokazał tylko cząstkę tego, do czego był zdolny. Ale to okazało się wystarczające, by znacząco podnieść autorytet Ukrainy w oczach milionów telewidzów, którzy mieli możliwość zobaczyć występ zwykłego chóru ze zwykłej parafii w Ukrainie. W każdym razie zakonnica-organistka, która przed naszym występem z dziesiątką pytań i zastrzeżeń drobiazgowo uzgadniała niuanse wokalnej części Mszy, teraz nie ukrywała swojego radosnego zdziwienia. Wielkie wrażenie odnieśli także wierni obecni na Mszy. Przez skupienie na wykonywaniu utworów i oślepiające oświetlenie nie bardzo mogliśmy obserwować ogólną reakcję ludzi w kościele, ale w poszczególnych momentach widzieliśmy radosne iskierki w oczach zakonnic klasztoru, które siedziały w pierwszych rzędach przed chórem. To cieszyło, bo kto jak kto, ale zakonnice znają się na śpiewach religijnych… Ale na tym nasza praca wokalno-misyjna tego dnia się nie zakończyła, bo przeszła w fazę szkoleniową. Pokazywali nam swój kunszt wokalny ojcowie kapucyni podczas Świętej Mszy w kościele swojego średniowiecznego klasztoru-twierdzy w miasteczku Tyniec nad brzegiem Wisły, 30 kilometrów od Krakowa. Ojcowie kapucyni podczas Mszy i nabożeństw tradycyjnie wykorzystują śpiewy gregoriańskie, których wykonanie wymaga przestrzegania pewnych kanonów melodyki, rytmiki i… oddechu. Nie mówiąc już o znajomości łaciny, której średniowieczne słowa do dziś brzmią w utworach klasyki gregoriańskiej. W repertuarze naszego chóru jest kilka utworów wykonywanych w manierze gregoriańskiej, w szczególności „Victimae paschali Laudes”, „Bogurodzica”, „Sanctus”. Dlatego niezwykle ciekawie było nam porównać swoje wykonanie z tym, co usłyszeliśmy w Tyńcu. Obiad jedliśmy już w Krakowie, w egzotycznej podziemnej restauracji „Morskie Oko” z tradycyjną kuchnią góralską. Takie wrażenie, że znaleźliśmy się gdzieś w Jaremczu czy Worochcie: ubiór kelnerów, wystrój wnętrz, serwowanie stołu, a nawet potrawy — w wyrazistym ukraińskim stylu, który w codziennej kulturze praktycznie nie różni się od polskiego stylu góralskiego, od kultury i atrybutów życia mieszkańców chutorów na wzgórzach wokół Zakopanego czy Sanoka. No i oczywiście piosenki, z ich charakterystycznymi młodzieńczymi („dziarskimi”) okrzykami w refrenie, swoiście synkopowane i leksykalnie stylizowane zgodnie z nowoczesną modą: „Crazy, crazy, crazy in my life!.. Świat dryfuje gdzieś w otchłani, jak galera bez przystani…” Słowem, i polscy górale (mieszkańcy gór) także już myślą i postępują zgodnie z kategoriami UE. NIEZAPOMNIANE SPOTKANIA O odwiedzinach miłego miasteczka Wadowice, które jest 40 km na zachód od Krakowa, trzeba by opowiedzieć szczegółowiej choćby dlatego, że tam urodził się Ojciec Święty Jan Paweł II. Ale szczegółowiej się nie uda, bo sama tylko opowieść o muzeum, mieszczącym się w dawnym mieszkaniu rodziny Emilii i Edmunda Wojtyłów, gdzie urodził się Karol — przyszły Papież rzymski, a co za tym idzie, o jego ciekawym życiu, mogłaby wyjść poza ramy niejednego numeru naszej gazety. Ciekawe jest wszystko: zaświadczenia z kamieniołomu, w którym Karol Wojtyła pracował podczas wojny, jego własnoręcznie napisana autobiografia (samo pismo jest wiele warte!), stare fotografie z rodzinnego archiwum, świadectwa z ocenami, świadectwa pierwszych prób twórczych w poezji i dramaturgii, pierwsze publikacje, ślady nauki w seminarium i gry w teatrze, wchodzenie po szczeblach kapłaństwa… Bóg prowadził go, świętego człowieka. I duch świętości był wyczuwalny w jego domu. W Wadowicach urodził się i mieszkał do ukończenia gimnazjum jeszcze jeden nasz święty współczesny — do niedawna rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie, znany kaznodzieja, niezmienny kierownik katedry, nakarmić i posadzić za stołami naszą potężną drużynę liczącą pół setki osób. „Jesteśmy pielgrzymami z Ukrainy” — to zawsze działało jak hasło, na które otwierały się drzwi i serca. We wtorek, podczas specjalnej ukraińskiej Mszy w sanktuarium Bożego Miłosierdzia, matka przełożona klasztoru sióstr Bożego Miłosierdzia uroczyście wręczyła naszemu proboszczowi ojcu Radosławowi relikwię (cząstkę relikwii) św. Faustyny… Torby były już spakowane wcześniej i wyjeżdżaliśmy z Krakowa. „Po drodze” odwiedziliśmy jeszcze kopalnię soli w miasteczku Wieliczka, gdzie zeszliśmy na trzeci poziom (385 m), przeszliśmy prawie 10 kilometrów podziemnymi wyrobiskami i zapoznaliśmy się z rzadkimi eksponatami podziemnego muzeum, wysłuchaliśmy unikalnych pod względem humoru i dowcipu opowieści naszego przewodnika pana Mariana Wrońskiego, wrzuciliśmy monety do podziemnego jeziora i zaśpiewaliśmy „Błogosław, duszo moja, Pana” w jedynym na całym świecie, wykutym w soli podziemnym kościele o długości 60, szerokości 30 i wysokości 16 metrów z cudowną akustyką, zbierając oklaski licznych grup wycieczkowych. I to jeszcze daleko nie wszystko o naszej pielgrzymce. Ale czyż to mało, żeby człowiek czuł się całkiem szczęśliwy?! Jewhen HOLYBARD, Kijów—Kraków—Kijów

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn