Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

WOLA DUCHA

Слово Просвіти, №15 за 2005 рік

Ciąg dalszy. Początek w nr 6, 14 z 2005 roku. Nakaz instynktu płciowego sprzyja wyborowi partnera i tworzeniu rodziny, wszak czysty instynkt kryje w sobie ziarno duchowości, zarodek moralności. Wola uduchowionego instynktu pomaga zdrowej rodzinie przeciwdziałać konwenansom i wypaczeniom zdegradowanego społeczeństwa. Realizując się w istocie rodzinnej, instynkt przerasta samowystarczalne zaspokajanie potrzeb ciała, które wyczerpują ludzki organizm, i podtrzymuje życiową krzepę rodziny. W rodzinie zakochani w pełni odkrywają swoje fizyczne i duchowe możliwości, a instynktowny pociąg wieńczy duchowa przyjaźń małżonków. Na duchowym poziomie wzajemnych relacji między zakochanymi panuje świadoma wola tworzenia życia. Jej nośnikiem jest słowo małżeńskiej zgody — głos genomu Najwyższej Miłości. Słowo Miłości jako genokod Wszechjednego Ducha zawiera w sobie taką krzepę ziemskiej zmysłowości i Kosmicznej Świadomości, że ożywia zwiędłą w samotności ludzką istotę i jednoczy ludzi w życiodajny świat małżeński. Tak życiotwórcza krzepa Najwyższej Miłości poprzez słowo realizuje się w ziemskiej miłości. Słowo jako duchowa rzeczywistość Światowej Wszechjedności, odkrywając się w myśleniu i działaniu, nieskończenie rodzi światy rodzinne — pierwotne komórki etnicznego i Wszechludzkiego Świata. Słowo — pierworodny duchowy rdzeń trójjedynej zasady moralnej dojrzałości — przejaw wszechjednego genotypu. SAMOOBRONA WSZECHJEDNEGO GENOTYPU Jeśli człowiek nie realizuje się w miłości, może, stłumiwszy namiętność płciową, siłą twórczego ducha zrealizować krzepę życiodajnego instynktu w sferach zewnętrznej działalności czy twórczości artystycznej. Ale często ludzie duchowo niedojrzali wypaczają czyste naturalne instynkty, upraszczając miłość do aktu fizjologicznego i szukając nowych płciowych uciech, schodzą do seksualnych zboczeń, nabywają haniebnych patologicznych namiętności, zagrażając degeneracji życia. A na to Jednoistny ma swój mechanizm samoobrony. Tak niedawno Ziemska Przyroda włączyła go, uderzając w najbardziej wrażliwą sferę ludzkiej istoty — seksualną. Ten bezlitosny biologiczny mechanizm — AIDS, będący syndromem moralnego upadku ludzkości. AIDS poraża tych, którzy naruszają Wszechjedne Prawo Moralne — przestają uświadamiać sobie siebie jako człowieka, życiodajną duchowo-biologiczną istotę Wszechświata, przez której samoświadomość uświadamiana jest cała Ziemska Przyroda. Degradująca się ludzkość w swoich seksualnych wypaczeniach zeszła do tej krytycznej granicy, za którą Ziemska Przyroda, chroniąc własny genetyczny mechanizm przedłużenia życia, blokuje degenerującą się ludzkość, uderzając w jej funkcję obronną — naturalną odporność. POLITYZACJA SFERY INTYMNEJ Sfera relacji płciowych to różnorodna wiedza o biologicznych, psychicznych i duchowych zasadach ludzkiego życia. Nasi przodkowie zdobywali tę wiedzę przez tysiąclecia samorozwoju, duchowego doskonalenia, przekazując ją z pokolenia na pokolenie. Lecz ileż zagubiono z tego, co pielęgnowali przodkowie, ileż wypaczono poprzez polityczno-ideologiczne przemoc wobec ludzkiej natury i wolnego ducha. Obecnie zbieramy owoce społecznego eksperymentu — „komunistycznego przekształcenia świata”, opartego na antyewolucyjnych, ateistycznych dogmatach prymitywnego materializmu i klasowego antagonizmu, który niszczy światową zasadę Wszechjednej Miłości. Komunistyczny reżim uderzył przede wszystkim w rodzinę. Przetrwanie mężczyzny i kobiety postawiono w całkowitej niewolniczej zależności od zewnętrznych, materialnych warunków, zamknięto możliwość duchowego samorozwoju. Natura człowieka upadła do prymitywnej, jednostronnej biologicznej egzystencji. Stłamszono kobiecą naturę — podstawę ziemskiego życia. Nadmierna fizyczna praca wypaczyła życiodajną istotę kobiet. One, jak i mężczyźni, tracą naturalną zdolność kochania i rodzenia dzieci, albo też wydają na świat niezdrowe, niepełnowartościowe potomstwo, co prowadzi do degeneracji narodu. Kobietę-matkę oderwano od rodziny, od wychowania dzieci, czym zajmowała się od wieków. O zarobek zawsze dbał ojciec, a teraz nie jest w stanie wyżywić rodziny za tę nędzną państwową jałmużnę, którą pasożytujący system poniża jego męską i zawodową godność. Tak sprymitywizowano, zhańbiono najdelikatniejszą, najbardziej intymną sferę ludzkich relacji — sferę miłości i przedłużenia rodu, która była nienaruszalna, święta dla naszego narodu. Relacje płciowe, jak i wszystkie inne ludzkie stosunki, poddano totalnej komunistycznej ideologizacji. „Czerwony profesor” A. Załkind wydał w 1924 r. metodologiczną broszurę — „Dwanaście przykazań płciowych rewolucyjnego proletariatu”, jezuicki program wprowadzenia bolszewizmu w sferę intymną, w której naturalność intymnych stosunków zeszpecono klasowymi dogmatami. Według tych przykazań należy prowadzić „dobór płciowy w linii klasowej rewolucyjnej proletariackiej celowości”. Ideolog utwierdzał zasadę biosocjalnej selekcji, którą wprowadzał w życie bolszewicki internacjonał-faszyzm, zwany dyktaturą proletariatu. W interesie władającej rewolucyjnej klasy, która służyła przykrywką dla władców-pasożytów, rekomendowano przeprowadzać mechanizację i polityzację sfery płciowej: „Sfera płciowa ma we wszystkim podporządkowywać się klasowej, w niczym tej ostatniej nie przeszkadzając”, a „klasa w interesie rewolucyjnej celowości ma prawo ingerować w życie płciowe swoich członków”. Zrozumiałe, że wszechwładnym wszystko wolno. Dlatego wśród członków ich klasy prawa wszechludzkiej moralności zniesiono, a rewolucyjna etyka klasowa zalegalizowała rozpustę i sadyzm, o czym świadczył sposób zepsutej egzystencji partyjnych wodzów i władającej pasożytującej kliki. Według dogmatów państwowego socjalizmu ludzka rodzina miała stać się seksualnym więzieniem, biologicznym mechanizmem produkowania klasowych fanatyków-biorobotów, którzy powinni wykonywać wolę tych, którzy są u władzy. Proletariacka etyka klasowa ogłosiła miłość burżuazyjnym przeżytkiem. Odpowiednio pedagogika klasowa widzi w socjalistycznej rodzinie jedynie funkcję rodzenia potomstwa, a funkcję wychowania powierza domom dziecka i upolitycznionej szkole, którym należy wprowadzać zasady bolszewickiej ideologii: „Musimy zrobić z dzieci bojowników naszej sprawy” — to rozpropagowane hasło N. Krupskiej jeszcze do niedawna można było spotkać w szkołach i przedszkolach. Tak socjalistyczne imperium płodziło sobie janczarów — bezrodnych agresywnych obrońców kolonialnego systemu. Obecnie podnieśliśmy krzyk o utracie człowieczeństwa, o okrucieństwie dzieci. Zaczęliśmy mówić o potrzebie wychowania uczuciowego, seksualnego uczniów. Zrozumieliśmy konieczność zwrócenia się do zaniedbanego doświadczenia minionych pokoleń. Ale nasi przodkowie nie studiowali seksuologii! Zachowywali natomiast czystość naturalnych instynktów i w dzieciach od małego pielęgnowali duchowość uczuć. Przecież duchowość w relacjach płciowych jest siłą przewodnią, bez niej popęd płciowy staje się celem samym w sobie, w niezaspokojonym pragnieniu cielesnej rozkoszy ludzie uciekają się do zboczeń seksualnych, potworności. Dlatego modne obecnie szkolenie seksualne kryje w sobie zagrożenie hipertrofii fizyczności nad duchowością, potrzeb bytowych organizmu nad życiowym dążeniem duszy. Przecież wtajemniczanie dzieci w arkana fizjologii relacji płciowych, a stąd rozwój samowystarczalnej zmysłowości bez zachowania naturalnej czystości instynktów, bez pielęgnowania duchowego ideału — nieuchronnie doprowadzi do dezorientacji nastolatka. U naszych dzieci pod wpływem różnych czynników (brak ułożenia bytowego rodzin, bezduszny system postradzieckiej edukacji, zalew fizjologii seksu w kinie i telewizji) oraz bodźców, które drażnią nieukształtowaną dziecięcą psychikę, przedwcześnie budzi się wzmożone zainteresowanie płciowe. Wczesne stosunki płciowe są strasznie szkodliwe dla zdrowia. Fizjologicznie i psychicznie niedojrzały organizm nastolatka traci swoją jeszcze słabą siłę życiową: z reguły chłopcy

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn