Strona · s. 15strona oryginału ↗
SŁAWKO WAKARCZUK — «WOLNY, BO ŻYWY»
Слово Просвіти, №15 за 2005 рік
ARTYSTYCZNE WĘDRÓWKI
…O fontannach nad krzewami róż. Ale moich ulubionych fontann w centrum miasta już nie ma, a o krzewach róż na Majdanie wspominają jedynie starsi kijowianie. Mówią, że wtedy bardzo przyjemnie odpoczywało się letnimi wieczorami w tym różanym raju. A bajka o starej fontannie z rzeźbą chłopca, który dziecinnie sika w rozproszonych bryzgach, została już napisana w innym kraju. Bo tam rzeczywiście zachowują stare fontanny, klasyczną rzeźbę i całą architekturę starożytnych miast. Wracając po podróżach do rodzinnej Ojczyzny, zawsze porównujesz wrażenia z tego, co zobaczyłeś, z tym, co obecnie masz przed oczami. Maleńkie miasteczka włoskiej Umbrii, Trevi i Castel Ritaldi, położone są, tak jak nasze, na stromych zboczach. Jestem przekonana, że przez 3—5 tysiącleci ich historii było niemało utalentowanych architektów, którzy mogliby zmienić wizerunek rodzinnego miasta swoimi nowatorskimi projektami. Lecz, być może, na poziomie genetycznym jakiś nieprzeparty kod estetyczny skłania Włochów do dbania o swoje dziedzictwo historyczne i teraz szczycą się tym, że mogą spacerować uliczkami sprzed tysiącleci, gdzie
NOTA BENE
Nic dziwnego, że w auli Centrum Kulturalno-Artystycznego zebrało się dziewięćdziesiąt procent dziewcząt. Ale można to wybaczyć, jeśli weźmie się pod uwagę, że w wieku 29 lat solista najbardziej rozchwytywanego, niemal kultowego zespołu jest jednym z najbardziej szanowanych ludzi w kraju. Czyż to nie wzór do naśladowania? Właśnie takiego lidera potrzebuje młodzież. Uświadomiwszy to sobie, Światosław „poszedł do ludzi”, a młodzież przyjęła to z zachwytem. Nie wiadomo, czy potrzebne mu było do tego specjalne przygotowanie, wszak własna erudycja pomogłaby mu przeprowadzić wykład z marszu, ale jednoznacznie główne punkty rozmowy zostały określone z wyprzedzeniem. Tak, powiedzmy, kilka pytań ukierunkowało ogólny przebieg dyskusji. Na przykład, czy czujemy się wolnymi ludźmi? Niestety, podniesionych rąk na sali nie było zbyt wiele. Chociaż żyjemy w wolnym państwie i przestrzeń dla burzliwej działalności jest, oj, jak szeroka! Tak, Ukraina to kraj talentów, ale gdzie one są? Dlaczego możliwość wykazania się pojawia się tak rzadko? Wymieńcie chociaż dziesięć utalentowanych osób, które nie mogą osiągnąć sukcesu z powodu niesprzyjających okoliczności. Nie możecie? A to dlatego, że wszyscy oni są za granicą. Ludzie uciekają tam, gonią za lepszym życiem, nawet nie próbując zrobić czegoś dla własnego kraju, bo czekają na to, że to on pierwszy powinien wyjść im naprzeciw. Wygląda to na kompleks dziecięcy. W rzeczywistości zawsze i wszędzie trzeba zaczynać od siebie. Właśnie dlatego tak często brzmiało tu słowo „samoorganizacja”. „Dlaczego wy, powiedzmy, wstąpiliście do Akademii Kijowsko-Mohylańskiej? — zwrócił się Sławko do studentów, — bo ta uczelnia uważana jest za prestiżową. A kto tak uważa? Wam po prostu narzucono tę myśl. A kiedy próbują wam coś narzucić, trzeba iść w drugą stronę. Ja wstąpiłem na wydział fizyki, wiedząc o jego nieprestiżowości. W wieku 19 lat miałem nadzieję otrzymać grant i kontynuować naukę w Londynie, a potem pracować tam jako fizyk. Jak zrobiło ośmiu na dziesięciu moich kolegów z grupy — rozproszeni obecnie od Kanady po Japonię. Ale pewnego razu stanąłem przed lustrem i określiłem, co potrafię robić, a czego nie. I zacząłem robić coś nieco innego. Teraz zajmuję się ulubionym zajęciem — muzyką, i jeśli nagle kiedyś oduczę się pisać piosenki, to zajmę się inną sprawą — na przykład uprawą ogórków albo czymkolwiek, co będzie interesujące. Na razie jestem zadowolony z życia. Czego życzę i wam”. Chętnych do skonsultowania się z muzykiem w tych czy innych kwestiach było nieoczekiwanie wielu. Najaktywniejsi studenci byli w kwestiach dalszego rozwoju naszego kraju. Czasami przypominało to debatę z trybuny Rady Najwyższej. Dlatego Światosław szczerze obiecał wszystkie propozycje rozpatrzyć osobno. A żeby rozładować poważną atmosferę, przeszedł do odpowiedzi na wszystkie bez wyjątku pytania w formie pisemnej. Podczas czytania niektórych karteczek — zapewne o treści erotycznej — czerwienił się i zagadkowo uśmiechał, a na poważniejsze sypał dowcipami, życzliwie ironizował i odpowiadał pytaniem na pytanie. Oczywiście, nie obyło się bez kuriozów. „Jak kupić mieszkanie w Kijowie?”, „Jak nieformalowi walczyć z „gopnikami?”, „Czy mógłby Pan zostać mecenasem dla młodego talentu?”, „Czy jest Pan szczęśliwym człowiekiem?” i wreszcie „Co słychać u „Okeanu Elzy”? Oto co najbardziej interesowało studentów. Były też propozycje w stylu „chodźmy na piwo” i „zaśpiewaj”, na co muzyk zażartował, że byłby naprawdę szczęśliwym człowiekiem, gdyby nie otrzymał tej karteczki, i — nie zaśpiewał. W tak swobodnej, życzliwej atmosferze minęły prawie dwie godziny. To znaczy, że zasnąć podczas wykładu nie udało się nikomu. Raczej przeciwnie, młodzież otrzymała swoisty impuls do dążenia do własnego celu (kto go ma, a kto jeszcze się z nim nie określił, to bezsprzecznie zastanowił się nad tym pytaniem). A u Światosława Wakarczuka zrodził się pomysł przeprowadzenia serii podobnych wykładów na różnych uniwersytetach Ukrainy, co jest absolutnie chwalebną sprawą. Być może wtedy ludzi zdolnych do samoorganizacji w imię wzniosłych celów będzie więcej.
z
Tetiana TRETIAK
Współczesnych muzyków, którzy wzięliby na siebie odpowiedzialność pouczania własnymi piosenkami, nie ma zbyt wielu. „Okeanu Elzy” nie nazwiesz wśród takich grup, wszak ich piosenki są pełne duchowych przeżyć i głębokich uczuć, a moralnego dydaktyzmu nie znajdzie się tam nawet przy wielkich chęciach. Dlatego lider zespołu Światosław Wakarczuk postanowił pójść na przekór i przeprowadzić swoistą rozmowę-dyskusję na temat „Przyszłość Ukrainy: wymiar humanistyczny” dla studentów Akademii Kijowsko-Mohylańskiej.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
