Strona · s. 16strona oryginału ↗
DOM, W KTÓRYM PRZEJRZEWAJĄ SERCA
Слово Просвіти, №15 за 2005 рік
RODZINA Do Kijowskiej średniej specjalnej szkoły ogólnokształcącej z internatem nr 5 dla dzieci niewidomych im. J. Batiuka przywiozła mnie przewodnicząca „Żinochoj hromady” Maria Dracz. Jak zawsze, zaproszenie brzmiało łagodnie i rzeczowo: „Pojedziemy — powiedziała Maria Mychajliwna — zrzucimy się wszyscy razem i damy troszkę pieniędzy na żelazka. Bo w internacie wszystkie żelazka się spaliły, trzeba pomóc ludziom, mają tam prania i prasowania pod dostatkiem…”. Wiele lat znam Marię Mychajliwnę, a nie przestaję dziwić się jej spokojowi i zorganizowaniu, a co najważniejsze — jej umiejętności zastosowania tych cech osobistych tam, gdzie są najbardziej potrzebne. „Żinocha hromada” to nie salonowe babskie posiedzenia i ciekawe pogaduszki, a stała obecność członkiń tej najstarszej ukraińskiej organizacji kobiecej tam, gdzie jest najtrudniej, gdzie ból społeczny i ludzki jest szczególnie widoczny, a tej wyrazistości i wołającej otwartości cierpień ludzkich nie ogarniesz samym zrozumieniem — potrzebne są współodczuwanie i przejęcie się nimi, umiejętność pomocy nie tylko materialnej, ale i profesjonalnej. Oto dlaczego w „Żinochij hromadi” jest tak wiele profesjonalnych medyków, naukowców i praktyków, a także socjologów, politologów, ekonomistów. Każde znaczące przedsięwzięcie członkiń hromady — czy to patronowanie chorym dzieciom, czy organizacja wypoczynku w obozach zdrowotnych i sanatoriach, ma jeszcze kontynuację w rezonansie społecznym, a często i państwowym. Program patronowania dzieciom z wadami wzroku to jeden z kilku, które opracowała i realizuje „Żinocha hromada”. Jak opowiedziała nam dyrektor szkoły z internatem nr 5 Ludmyła Serhijiwna Kowal, jej wychowankowie nie są pozbawieni uwagi: zarówno kijowscy urzędnicy, jak i pracownicy miejskiego oraz rejonowych wydziałów oświaty są uważni na potrzeby dzieci, które całkowicie są pozbawione radości widzenia słońca lub mają znaczne wady wzroku. Bez wsparcia i troski władz państwowych oraz organizacji charytatywnych urządzenie życia internatu jako szkoły nowego typu byłoby prawie niemożliwe. Właściwie tradycje państwowego i społecznego patronowania kształtowały się przez 120-letnią historię tej placówki, która szczyci się swoimi wychowankami — doktorami i kandydatami nauk, programistami, adwokatami, pedagogami, kompozytorami, poetami, masażystami i, jak mówią nauczyciele i wychowawcy szkoły z internatem nr 5, — „po prostu dobrymi ludźmi”. Jak wiadomo, dobrzy ludzie wyrastają wśród dobrych ludzi — inaczej być nie może. A poza tym — obojętni i niesumienni tutaj po prostu nie zdołają pracować, bo każda minuta wymaga uwagi, cierpliwości, współczucia, zrozumienia oraz samokontroli, skierowanych na rozwój i samorealizację każdego ze 146 uczniów, z których najmłodszy ma 6 lat, a najstarszy 19. Przez 12 lat, dzień w dzień, przebywa z nimi 23 doświadczonych pedagogów — nauczycieli wyższej kategorii, metodyków, starszych nauczycieli. W gabinetach szkolnych zgromadzone są niezbędne środki techniczne, przyrządy tyflologiczne, tutaj uczniowie opanowują alfabet Louisa Braille’a, otwierając świat książki i nauki. A o wychowawcach, opiekunkach, kucharzach internatu warto opowiedzieć osobno — wszak to z ich ręki dzieci otrzymują niezbędne umiejętności: od zdolności samodzielnego ubrania się i ścielenia łóżka, orientacji w przestrzeni — do pełnej samodzielności w życiu, umiejętności zadbania o siebie i poradzenia sobie. Jest w korytarzu internatu na ścianie pas, pomalowany tak, aby jego struktura różniła się w dotyku — dotykając go paluszkami, dzieci orientują się w swoich trasach. Jeśli się zastanowić, to można porównać tę ścieżkę ze szkolną drogą, którą muszą przejść wychowankowie — początkowo bezradni w codzienności, z wiekiem nabierają pewności: dziewczynki-licealistki nawet lekko i z gracją poruszają się w modelowych pantofelkach na cienkich wysokich obcasach. A jeszcze — dzieci tutaj często chodzą w szeregu — jak żurawie, które po raz pierwszy wzbiły się w niebo. Na skrzydła stawia je dobroć i miłosierdzie widzących. W tych murach bardzo często powtarzają takie oto słowa: „Ślepy nie ten, kto ma niewidzące oczy, a ten, u kogo niewidzące serce”. Powołane są one, by rozbudzić i wesprzeć chłopców i dziewczynki w ich niełatwym trudzie — pojąć i zrozumieć świat, pogodzić się z nim i w czymś — podbić, ale co najważniejsze — znaleźć harmonię z otaczającym środowiskiem. I kiedy my, widzący, tak często nie możemy opanować siebie i świata, przelewając pot i łzy, to jakie trudy i męki odczuwają ci, którzy poznają świat dotykiem, dźwiękiem, przerabiając wieczną ciemność na kolory serca i uczuć duszy? Te dzieci są bardzo podobne do aniołów — wsłuchują się w każdą chwilę i słyszą to, i dotykają czegoś takiego, co nie jest dane do pojęcia naszej, przez Boga darowanej, pomyślnej zwyczajności. I — nie ma co ukrywać — my czasami zapominamy, jak ciężko im, niezwykłym, przezwyciężać to, co odebrały choroby i nieszczęścia. Te dzieci są bardzo utalentowane. Grają na wielu instrumentach muzycznych, uprawiają kwiaty, pielęgnując każdy płatek i dotykiem zgadując barwę, lepią wspaniałe figurki z gliny — bajkowe ptaki i zwierzęta z pod ich paluszków patrzą na świat wielkimi zdziwionymi oczami… Kończąc szkołę z internatem nr 5, będą miały specjalności masażystów oraz operatorów komputerowych, będą mogły kontynuować naukę w wyższych uczelniach. Kilkoro tegorocznych absolwentów, którzy mają dar odczuwania słowa, wybiera się na wydziały filologiczne. Maria Dracz od razu znalazła wspólny język ze szkolną publicznością. Razem z doktorem nauk medycznych Ludmyłą Porochniak i przewodniczącą sekretariatu Tamarą Romaniuk wręczała każdemu z obecnych miękkie zabawki i smaczne ciasteczka, opowiedziała obecnym na święcie spotkania o doktorze Ihorze Halarniku (USA) oraz Oldze Tkaczenko z Monachium, którzy zapewnili poczęstunek i podarunki. O żelazkach również nie zapomnieliśmy. A jeszcze wypytywaliśmy Ludmyłę Serhijiwnę Kowal, co przywieźć następnym razem. Zatem internat potrzebuje kwiatów (dzieci je kochają), plasteliny, ołówków, albumów, książek napisanych alfabetem Braille’a i zwykłych, rzeczy codziennego użytku (od pościeli po proszki do prania) — słowem, jeśli ktoś zechce pomóc, prosimy dzwonić: tel. 430 01 14, 430 01 18 (ul. Wyszhorodska 35). Państwu podpowiedzą i z wdzięcznością przyjmą pomoc. A wy również zostaniecie obdarowani — z waszego serca zsunie się skorupa codzienności i otworzy się prawda: warto nie tylko dziękować każdego dnia Bogu za swoją zwyczajność, ale i pamiętać, że obok żyją ludzie niezwykli, i pomagać im. I wtedy nie tylko nasze oczy — szeroko otwarte i widzące, będą służyć nam pewniej. Pewniejszymi — i dla nas samych, i dla innych ludzi — staną się nasze widzące serca. Lubow HOŁOTA Fotografowała Hanna OBORSKA Założyciel: Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” im. Tarasa Szewczenki Świadectwo rejestracji KW nr 4066 z 02.03.2000 r. Szef redakcji Pawło MOWCZAN Redaktor naczelny Lubow HOŁOTA Kolegium redakcyjne Lubow HOŁOTA, Jarema HOJAN, Pawło MOWCZAN, Anatolij POHRIBNYJ, Ołeksandr PONOMARIW, Iwan JUSZCZUK Pierwszy zastępca redaktora naczelnego, dział tematyki społecznej Jewhen HOLYBARD 229 49 47 (tel/faks) Zastępca redaktora naczelnego, dział polityki Ołeksandr SOŁONEC 229 49 47 Zastępca redaktora naczelnego ds. produkcji Natalia SKRYNNYK 228 01 30 (tel/faks) Sekretarz odpowiedzialny Iryna SZEWCZUK 228 63 69 Redaktor literacki Ołeksandra TKACZ 462 05 57 Dział kultury
Kateryna TARCZEWSKA 462 05 57 Dział literatury Maria KRYSZTOPA 462 05 57 Dział korekty Tetyana MYCHAJŁENKO Iryna STELMACH 228 63 69 Skład komputerowy Iryna SZEWCZUK Oksana PETRYCZENKO 228 63 69. A d r e s r e d a k c j i : ul. Chreszczatyk, 10-B, m. Kijów, 01001 E-mail: slovo_prosvity@ukr.net http:// slovo.prosvita.com.ua I n d e k s g a z e t y “Słowo Proświty” — 30617 Wydrukowano z gotowych fotoform w kombinacie “Presa Ukrajiny” w środę. Zam. nr 3301215 Nakład ogólny — 34800 Korespondencja z czytelnikami — tylko na łamach gazety. Odpowiedzialność za wiarygodność informacji ponoszą autorzy. Redakcja zastrzega sobie prawo do redagowania i skracania tekstów. Przy wykorzystywaniu naszych publikacji powołanie się na “Słowo Proświty” jest obowiązkowe. Cena prenumeraty, uwzględniając usługi pocztowe: na miesiąc — 3,29 hrywny, na 3 miesiące — 9,59 hrywny, na pół roku — 19,18 hrywny. Ludmyła Porochniak w muzeum internatu
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
