Strona · s. 8strona oryginału ↗
INNOWACJE PEDAGOGICZNE
Слово Просвіти, №15 за 2008 рік
Masłow W. W., Charków 1000,00 Pałyj I. O., Czerniowce 100,00 Angełowa A., Kijów 50,00 Łytwynenko I., Kijów 50,00 Sawkiw H. W., Kijów 400,00 Towarzystwo „Proświta” Lwów (przez Bartkiw) 304,00 Przez Atamanczuk H. z Kamieńca Podolskiego 50,00 Przez Sawczuk M. S. z Kamieńca Podolskiego 50,00 Przez Alimową Ł. I. z Kamieńca Podolskiego 50,00 Wspólnota UKGK miasto Jużne Czamłaj 250,00 Czupryna W. H., wieś Semychatka obwodu chersońskiego 600,00 pisma…” O niezwykłych losach spuścizny literackiej I. Mazepy mowa w artykule Je. Pełeńskiego, datowanym na 1943 rok. W słowie końcowym kompilator „Sadu pieśni Mazepy” przegląda i charakteryzuje proces literacki badań dotyczących spuścizny twórczej Mazepy. Pierwszą książką białocerkiewskiego literaturoznawstwa krajoznawczego jest zbiór W. Iwanciwa „Przełamanie syndromu Gogola”, który zasługuje na wysoką ocenę za pracę pionierską autora w badaniu procesu literackiego ziemi nadroskiej. Znaczną część książki poświęcono badaniu drogi twórczej Wiktora Miniajły, Andrija Hudymy, Tetiany Szarowej, Wiktora Hrabowskiego i Niny Opanasenko. Szereg materiałów publicystycznych i literackich poświęcono Iwanowi Mazepie, Tarasowi Szewczence, Adamowi Mickiewiczowi, Aleksandrowi Puszkinowi, Jurijowi Budiakowi (Pokosowi), którzy bywali w Białej Cerkwi i opisali nasze miasto w literaturze. Artykuł „Zapomniane twarze” przypomina o sławnych krajanach: Oksanie Czurko, Mychajle Czałym, Borysie Poznańskim, Petrze Łebedyncewie, Modeście Łewyckim, Myrosławie Irczanie, Łeonidzie Bołobanie (Serhowskim), Wasylu Rehininie, Irynie Szkarowskiej, Isaju Szkarowskim, Ołdze Łenik, Marii Poznańskiej. Zbiory poezji W. Iwanciwa „Rusa Roś”, „Powrócić deszczem”, „Tryczki-bryczki”, „Iwangelię od Iwanciwa” cieszą się wielkim popytem u czytelników. Ołha JEWSJUKOWA, wykładowczyni języka ukraińskiego i literatury Ługańskiego Technikum Budownictwa Transportowego, zasłużony nauczyciel Ukrainy, proświcianka; Nadija ZACHAROWA, nauczycielka języka ukraińskiego i literatury wyższej kategorii pedagogicznej, zastępca dyrektora ds. dydaktyczno-wychowawczych szkoły średniej nr 38 w Ługańsku, proświcianka. Jeszcze w naszym domu nadzieja żywa, Ty jeszcze nie stracony, mój wzburzony świecie, Nie zabity, nie sprzedany, niczym towar, Bo żywy jeszcze strażnik podstaw naszych — nauczyciel. Wasyl Hej, Łuck Już piętnaście lat działa w Ługańsku Ukraińsko-Kanadyjskie Centrum „Odrodzenie”. W jego pomieszczeniu ulokowało się Ługańskie Obwodowe Zjednoczenie Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki. Idą i jadą do tej oazy duchowości naszego kraju licealiści i studenci, nauczyciele i wykładowcy, proświcianie oraz wszyscy, którzy pragną czytać, widzieć ukraińską książkę, gazetę, słyszeć ojczyste słowo i pieśń. Jeszcze i gości z daleka przyjmują uprzejmie w tym ośrodku oświaty i kultury — bywali Ukraińcy z dalekich diaspor, a i ambasadorzy Kanady nie stronią od składania wizyt. Niedawno Ługańska Obwodowa „Proświta” wraz z centrum metodycznym zarządu oświaty Rady Miejskiej Ługańska w Ukraińsko-Kanadyjskim Centrum zebrała nauczycieli języka ukraińskiego i literatury wszystkich sześćdziesięciu siedmiu szkół miasta w celu przeprowadzenia interaktywnego kolokwium metodycznego „Wartości duchowe jako sens bytu człowieka”. To prawdziwe święto dla pedagogów przygotowała wykładowczyni języka ukraińskiego i literatury Nadija Steciuk z Ługańskiego Kolegium Kultury i Sztuki wraz ze swoimi kolegami. Już nie po raz pierwszy Nadija Antoniwna dzieli się swoimi innowacyjnymi technologiami pedagogicznymi. I tym razem była nowatorem. Według naszego przekonania, nauczyciel — to nie zawód, a stan duszy. Przekonujesz się o tym, będąc na zajęciach u pani Nadiji, kiedy promienieje nauczycielskim szczęściem, czytając poezję czy prozę, otwierając swoją szczerą emocjonalną duszę uczniom i ludziom o podobnych poglądach. Dla niej słowo — to kwiat, który może spustoszoną duszę zwrócić ku słońcu. Ona nie uznaje szarości i monotonii. Dlatego dla tego przedsięwzięcia metodycznego wybrała powieść „Cienie zapomnianych przodków” Mychajła Kociubynskiego, w której, według słów Serhija Paradżanowa, „pełnym głosem można było opowiedzieć o poetyckiej, utalentowanej duszy narodu ukraińskiego”. Studenci pod kierunkiem N. A. Steciuk zdołali odkryć trójwymiarowość powieści: pogaństwo, późne średniowiecze, współczesność dla autora utworu i Hucułów (koniec XIX wieku). Twórcza grupa studencka dodaje jeszcze jedną przestrzeń czasową — współczesność, XXI wiek, co daje poczucie wieczności wartości duchowych, zmusza do szukania odpowiedzi na pytania: czym żyje dusza ludzka, na co ma nadzieję? Problem duchowości uczestnicy widowiska odkrywają poprzez sztuki plastyczne, muzyczne, teatralne, a co najważniejsze — poprzez zestawienie utworu literackiego „Cienie zapomnianych przodków” i filmu o tym samym tytule Serhija Paradżanowa. Studenci Ługańskiego Kolegium Kultury i Sztuki rozszerzają gatunkowe osobliwości projektu: zwracają się do epistoli, pisząc listy do Mariczki i Iwanka. Niezwykle łatwo, z zadziwiającą przekonującością uczniowie Nadiji Steciuk odkrywają narodowe osobliwości Huculszczyzny poprzez wzory tamtejszych strojów, w które ubrani są wykonawcy kołomyjek, uczestnicy inscenizacji teatralnych. Wspaniałe ilustracje do utworu, oprawa muzyczna, fotoreportaże z ekspedycji etnograficznej studentów na ziemię huculską, wirtualna wycieczka w zachodnioukraiński kraj, debaty, reportaż — to wszystko transformuje się w uczucie radości odkrycia i satysfakcji moralnej, zanurzając w wieczną baśń, która nie ma ani początku, ani końca. Wykonawcy tego widowiska przekonali wszystkich obecnych, że literatura i sztuka — to wysokie idee, czyste uczucia, wielka odpowiedzialność za przeszłość przed przyszłością, a nowa technologia projektowa dzisiejszemu nauczycielowi, wykładowcy jest niezwykle potrzebna. Czas wzywa naprzód…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
