Strona · s. 12strona oryginału ↗
NA ŻYCIOWYCH ROZDROŻACH
Слово Просвіти, №15 за 2008 рік
Tetiana PIWDENNA Ostatni miesiąc ciąży dał mi się we znaki. Amorficzna i bezradna, siedziałam w swoim pustym mieszkaniu, obok telefonu, i nie mogłam nawet zmusić się do wyprasowania pieluch. Synku, co powiem, kiedy zapytasz: “Gdzie tatuś?” Twój ojciec zostawił po sobie nawałnicę wszechogarniającej namiętności i nędzną, przygnębiającą histerię domową. I mnie — szczęśliwą, bo w ciąży. To znaczy nas. Ciebie, bo już istniałeś, zaprogramowany na takiego, jakim jesteś, — dokładna kopia mojej nieudanej miłości, tylko nie czarny, a biały. Dobry znak. Do szpitala położniczego trafiłam z ostatnimi skurczami. W dniu twoich narodzin, 13-go, wyruszyłam, by postawić pieczątkę na swoim skierowaniu na poród. I nie dotarłam: ty śpieszyłeś się do mnie. W karetce mnie łajali. Nie mogłam sobie wyobrazić, że z kobietami, które rodzą, tak brutalnie się obchodzą — jak w kolonii karnej. Jakbyśmy działały ze złym zamiarem, by sprawiać zmianie lekarzy niedogodności. Przyjechałaś do nich po pomoc, nieprzytomna z bólu, a oni do ciebie: “Nie skomlijcie, my i tak wiemy, że wam źle”. A w moim nagłym przypadku mało mnie nie pobili. Ale ty nie długo mnie męczyłeś — wszystko było bardzo bolesne, z silnymi pęknięciami, ale błyskawicznie szybko. I kiedy przyniesiono cię do mnie do łóżka, ty z jakiegoś powodu się uśmiechałeś. A potem zaczęły się przygody. Oderwali cię od moich obrzmiałych piersi, bo na salach nie było miejsca, i gdzieś zamknęli. A ja walałam się na korytarzu jak wywrócony worek. Co prawda, mimo zakazu lekarzy, jednak wstałam i poszłam cię szukać. Szpital położniczy — jakieś straszne miejsce, w rodzaju obozu koncentracyjnego. Kobiety, chwiejąc się na niestabilnych nogach, ale z dziećmi na rękach, snują się po korytarzu w zakrwawionych łachmanach. Uszy rani dziecięcy krzyk. Panie, jaki to był horror dla mnie… Najmłodsza w rodzinie, nigdy z bliska nie widziałam noworodków i nie wiedziałam, jak do kości przenika dziecięcy płacz. Już w domu, kiedy zostaliśmy sami, doprowadzał mnie do rozpaczy, do szaleństwa, paraliżował, budził jakąś chorobliwą agresję… Gdzież to matczyne przeczucie, które powinno podpowiadać mi, co robić? Oto stos książek o niemowlętach, ale po co one, kiedy ty krzyczysz, a ja nie jestem zdolna nic zrobić!? Ale to było potem, na razie marzyłam o spotkaniu z tobą. Bardzo mi się spodobałeś, synku. I byłam szczęśliwa. Tego dnia tak cię nie znalazłam. Później przyszły pielęgniarki i pokazały, gdzie jesteś. Z koleżankami wyruszyłyśmy patrzeć na was, dzieci. Na podejściu “wyłączyłam serce”. W końcu, jesteś zdrowy, czy przynajmniej względnie, a oto maleństwa w barokomorze… Według oficjalnych statystyk, 12% dzieci na Ukrainie rodzą i 11% wychowują samotne matki. Tylko w stolicy jest prawie 24 tysiące kobiet, które wychowują dzieci samodzielnie. Ustawodawstwo przewiduje pewne ulgi dla tej kategorii ludności. Na przykład, samotne matki mają prawo do dodatkowego urlopu socjalnego (7 i 14 dni). Matkom samotnie wychowującym dziecko w wieku do 14 lat zabrania się obniżać wynagrodzenie, odmawiać przyjęcia do pracy (w razie odmowy pracodawca musi podać przyczynę). Zdjęcie Olesia Dmytrenki
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
