Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

WYDARZENIA, FAKTY, KOMENTARZE. NAM SWOJE ROBI

Слово Просвіти, №15 за 2008 рік

Jurij Szelażenko Premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill lubił mówić, że każdy kryzys to nowe możliwości. Kryzys powstaje w wyniku zbiegu wewnątrzpolitycznych i zewnątrzpolitycznych kłopotów, a jedynym wyjściem z niego jest obranie nowej, jasnej strategii rozwoju. Wygląda na to, że obecny kryzys zmusił Ukrainę do wyraźniejszego pozycjonowania się jako niezależnego państwa europejskiego o własnych korzeniach. Nasze władze przestają postępować „wielowektorowo”, czyli jak „niewolnicy, podnóżki, błoto Moskwy”, i w tym jest jedyna słuszna historyczna droga naszej Ojczyzny. Natomiast rolę „podnóżków” wzięli na siebie „opozycjoniści”, którzy po orgii z blokowaniem Rady Najwyższej wyszli na place. Poziom ich kultury, politycznej i po prostu ludzkiej, demonstrowała amerykańska wulgarna łacina z czterech liter obok sierpów i młotów. Wymowne były wydarzenia wokół szczytu NATO w Bukareszcie. Liczyliśmy na silne wsparcie wspólnoty euroatlantyckiej. Te nadzieje się nie spełniły, więc naturalne jest, że Prezydent odwołał ambasadorów w Niemczech i Rosji — nie odnieśli oczekiwanego triumfu. Ale 23. punkt Deklaracji szczytu w Bukareszcie świadczy, że stanowisko konsensusowe państw członkowskich NATO otwiera Ukrainie drzwi do tego ważnego systemu zbiorowego bezpieczeństwa w przyszłości: „NATO wita euroatlantyckie dążenia Ukrainy i Gruzji do członkostwa w NATO. Zgodziliśmy się dzisiaj, że te kraje staną się członkami NATO. Oba narody wniosły cenny wkład w operacje Sojuszu. Witamy demokratyczne reformy na Ukrainie i w Gruzji i oczekujemy wolnych i uczciwych wyborów parlamentarnych w Gruzji w maju. PDCz to kolejny krok Ukrainy i Gruzji na ich prostej drodze do członkostwa. Dziś zdecydowaliśmy, że popieramy wnioski tych krajów o przystąpienie do PDCz. Dlatego rozpoczynamy okres intensywnych kontaktów z tymi krajami na wysokim szczeblu politycznym, w celu rozwiązania pozostających kwestii w kontekście ich wniosku o PDCz. Poprosiliśmy ministrów spraw zagranicznych, aby dokonali pierwszej oceny osiągniętego postępu na ich posiedzeniu w grudniu 2008 roku. Ministrowie spraw zagranicznych mają uprawnienia do podjęcia decyzji w sprawie wniosków o PDCz Ukrainy i Gruzji”. To dokument, który prorosyjskie media nazywają „odpiską”. Lepiej raz zobaczyć, niż sto razy usłyszeć, prawda? Daje nam się do zrozumienia, że euroatlantycki kurs Ukrainy na pewno zostanie poparty. Ta zasadnicza decyzja została podjęta mimo tego, że Rosja użyła wszystkich możliwości swojej dyplomacji, aby nie dopuścić do przystąpienia Ukrainy do PDCz. Poza tym, że „szantażem gazowym” zastraszono Niemcy, Francję, kraje Beneluksu, Putin zagroził wycelowaniem głowic atomowych w nasze terytorium, a serię prowokacji publicznie zorganizowała Państwowa Duma FR. Deputowani sterowani z Kremla zgłosili kwestię „rewizji” warunków, na jakich Rosja uznaje ukraińską niepodległość. Oczywiście, to tylko presja moralna, bo nie da się w legitymny sposób zrewidować umowy międzynarodowej jednostronnie. Równolegle z konfliktem wokół PDCz wydarzyły się jeszcze dwa znaczące wydarzenia w stosunkach ukraińsko-rosyjskich. Po pierwsze, 2 kwietnia Duma Państwowa przyjęła oświadczenie „Pamięci ofiar głodu lat 30. na terytorium ZSRR”. Uznano w nim fakt Hołodomoru i oficjalnie podano przybliżoną liczbę jego ofiar: 7 milionów. Ale w istocie oświadczenie jest reakcyjne: nie wskazano winnych zorganizowania sztucznego głodu, nie wspomniano nazwiska komunistycznego tyrana i kata narodów Józefa Stalina, a także twierdzi się, że „ta tragedia nie ma i nie może mieć międzynarodowo uznanych znamion ludobójstwa”. Takie bezapelacyjne kłamstwo to typowa spekulacja polityczna. Oświadczeniu Kremla wtóruje eksdysydent Sołżenicyn: 2 kwietnia w gazecie „Izwiestija” opublikowano jego krótką, gniewną, szowinistyczną replikę „Poróżnić narody braterskie??” Sołżenicyn twierdzi: „prowokatorski okrzyk o „ludobójstwie” zaczął kiełkować dziesięciolecia później – początkowo po kryjomu, w zatęchłych szowinistycznych umysłach, złośliwie nastawionych przeciw „Moskalom”. Oto cud: pan Sołżenicyn zasłynął walką z komunistyczną zarazą, został laureatem Nagrody Nobla, a zwykłego ludzkiego sumienia i przyzwoitości nie zdołał zachować. Nie bez powodu dysydent Władimir Wojnowicz w powieści „Moskwa — 2042” ostrzegał, że z Sołżenicyna, gdyby dać mu władzę, wyszedłby okrutny, samowolny rosyjski car. Reżim Putina on już zaaprobował. Ale najważniejsze w tej historii jest stanowisko Ukrainy. Gabinet Ministrów, uprzejmie nie zauważywszy

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn