Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

KULTURA

Слово Просвіти, №15 за 2008 рік

„Okrągły stół” na festiwalu sztuki w Ukraińskim Domu był poświęcony właśnie rynkowi sztuki i kolekcjonerstwu. Jego uczestnicy przejmowali się problemem, który, w ich przekonaniu, po prostu szkodzi rynkowi sztuki — jest to wciąż powstrzymywana przez państwo polityka wywozu z Ukrainy narodowych arcydzieł, a mowa była właśnie o kolekcjach muzealnych. Tylko jeden z krytyków zauważył nowym kolekcjonerom, że na świecie istnieje też inna praktyka, na przykład, jeśli na aukcji kupiłeś płótno Siqueirosa, to naturalnie stajesz się jego właścicielem, ale podziwiać je możesz tylko w ojczyźnie artysty, wywozić do innego kraju nie wolno. Tak państwo chroni dziedzictwo narodowe. Moje reminiscencje, jak widzicie, mało dotyczą obrazów Yvona Taillandiera, a wesoły stan tego świata, który on tworzy, być może nie odzwierciedla też prawdziwej jego rzeczywistości. Ale artysta przekonuje widza, że w naszym życiu jest wiele nieodnalezionej radości. „Dla mnie bardzo ważne jest, aby moje malarstwo było radosne czy przynajmniej stymulowało wyobraźnię, ponieważ uważam, że jeśli jesteśmy obdarzeni wyobraźnią, to nie ma żadnych trudności, których byśmy nie przezwyciężyli. W życiu było wiele rozpaczy, smutku i zwątpienia. Teraz trzeba się opamiętać i odnowić swój zapał”. Sam miłosierny dla ludzi i każdego Człowieka (prowadził liczne wydarzenia artystyczne w placówkach leczniczych, w szczególności w szpitalu imienia Roberta Debré w Paryżu) Yvon przekształca świat, „zmuszając do zamilknięcia wszelką cenzurę i logikę”, i przekonuje nas humorem swoich bohaterów, którzy rozmawiają znakami typograficznymi gazet wydawanych w języku hindi, urdu, marathi czy tamilskim: wasze życie w każdej minucie może być rozjaśnione radością. Oczywiście, zależy, kto od czego ją otrzymuje. Mnie wystarczyłaby wiosenna gałązka we mgle zapachu młodych listków. Skrzyp koła wiejskiego wozu w porannej ciszy — to już dziwaczne marzenie… po swojemu traktuje ornament tła ikon, a także odzież świętych”. Wśród kwiatów umieściły się dziwne uśmiechnięte lalki. Pani Lesia wychowuje trzy córeczki, więc komu jak nie jej tworzyć lalkę, wkładając w nią najgłębsze i najdroższe uczucia macierzyńskie. Każda lalka jest niepowtarzalna, ubrana w starodawne wyszywanki. Takiej prawdziwej, pięknej ukraińskiej lalki z tkaniny nikt z nas nie miał, a i teraz dzieci bawią się plastikowymi i gumowymi… Chce się, żeby pradawna lalka powróciła do współczesnych dzieci, zaszczepiając ukraińskie postrzeganie świata. Na drugiej wystawie „Wielkanoc” przedstawili swoje dzieła Ołeksandr Ochapkin „Współczesna ikona domowa” (malarstwo), Oksana Biłous „Domowe ozdoby pisankowe” (pisanki), Natalia i Ludmyła Dworiakiwśki „Wielkanocne dzwony” (ceramika, malarstwo). Warsztaty pisankarstwa Oksany Biłous i Romany Kobalczynśkiej „Stwórzmy pisankę razem” odbędą się 13 kwietnia od godziny 10.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn