Strona · s. 16strona oryginału ↗
TROCHĘ ŚMIESZNYCH... I BARDZO POWAŻNYCH
Слово Просвіти, №15 за 2011 рік
Mykoła CYMBALUK Słowa Romana Czajki go oburzyły. Ganiąc jałową inteligencję, dziennikarz telewizyjny wspomniał o ludowym przesądzie, że jeśli tak zwana “inteligencja” ucieka w “wewnętrzną emigrację” — czekaj na zaostrzony surowy reżim. A oskarżenie o obojętność i infantylność “tak zwanej”, która jest zdolna jedynie “siedzieć i coś pisać, wejść do portalu społecznościowego i tam tworzyć wirtualny słowny opór, albo w ogóle nic nie robić” dotknęło Wałerija Czmyriowa do żywego. “W wieku prawie 70 lat ja “wszedłem” do portalu społecznościowego (Internet. Aut.), by tworzyć “wirtualny” społeczny opór” — skomentował on zarzut dziennikarza wobec Ukraińców. I zakończył: ona — sieć — pozwala błyskawicznie kształtować opinię publiczną. O czymś innym Wałerij Ołeksijowycz zamilczał — skromność! Nie wspomniał, że jest zdolny wpływać (i wpływa!) także innymi Rysunek Wałerija Czmyriowa sposobami. O tym przekonałem się 1 kwietnia w galerii “Majsternia”, która znajduje się w Związku Artystów Ukrainy. Tego dnia, kiedy wszyscy “ochotnicy” i — Brawo chłopaki! Świetną daczę mi zbudowali. — Służymy narodowi Ukrainy! Rysunek Wałerija Czmyriowa urzędowi żartownisie oszukiwali wszystkich i wszystko (przypomnijcie sobie obejrzane programy polityczne, “kosmiczne” wiadomości z Rady Kijowskiej, a nawet festiwal śmiechu w Odessie), on i jego siedmiu “tak zwanych” wystawiali swoje prace. Dokładniej — przedstawili pod sąd nielicznych wielbicieli swoje karykatury. Była to ich czwarta wystawa artystyczna “Karykaturzyści Ukrainy”. Zdecydowana większość karykatur była już publikowana: Anatolija Hajna — w gazecie “Czerwonyj hirnyk”; Mykoły Kapusty — w gazecie “Żyzn”; Ołeksandra Michnuszewa — w ogóle w wielu periodykach; Wałerija Mohylnego i Wołodymyra Sołomaszenki — również; Andrija Sajenka — regularnie (główny artysta!) w moskiewskim, ukraińskiego chowu “Krokodileplus”; Ołeha Smala — w tygodniku “Dzerkało tyżnia”, Wałerija Czmyriowa — również w wielu. A wszystkich razem — w czasopiśmie “Pereć”. Niech wybaczy mi czytelnik, ale streszczanie fabuł — to w tym gatunku sprawa doprawdy śmieszna. I niewdzięczna. No, opowiem o klaunie na molo, który żongluje kołami ratunkowymi przed dziesiątkami wyciągniętych rąk w wzburzonych falach, wołających o pomoc (O. Smal). Albo wskazujący palec, po którym stąpają, jak gęsi, ludzie i, dochodząc do krawędzi, lecą w przepaść (W. Sołomaszenko). Czy scenkę z głównymi bohaterami bajki o Buratino (kiedy ten człapie z workiem z 5 000 000 dolarów na plecach) przed wyraźnie budowlą na Instytuckiej i drogowskazem “Pole cudów” — w kierunku Bankowej. Choć słowem można by wspomnieć o czymś innym. Na przykład o spektrum tematów. A jest ono szerokie — od społeczno-politycznych, obyczajowych — i, oczywiście, miłosno-seksualnych — po przyjacielskie szarże. Pod względem formy prace są liniowe (konturowe), nasycone, czyli kreskowe, czarno-białe, a w większości kolorowe. Wykonane, z reguły, w pojedynczych, a czasem w licznych fabułach — komiksach. Oglądając ekspozycję dziesięciu (dwóch z nich — A. Arutiunianc i W. Popow — nie żyje), pomyślałem: “Jeśli rozwój karykatury jest ściśle związany z publicystyką, bojową, obrazową, ofensywną, to ta ostatnia dzisiaj wyraźnie przegrywa pod względem lakoniczności i wyrazistości”. Nawet nie wspominając o tej, która mdło migocze na łamach, ekranach telewizorów “czego sobie życzysz”. A to, że tenże Czmyriow (i czyż on jeden!?) co roku bierze udział w międzynarodowych konkursach karykaturzystów, które odbywają się to w Brazylii, to w Ka- — Osobiście ja nigdy nie pokochałabym kozła! Rysunek Anatolija Arutiunianca nadzie, to we Włoszech, to w Polsce itd., czyż nie jest świadectwem poziomu ich talentu? A co najważniejsze — obywatelskiej wrażliwości i gotowości do obrony, budzenia sumienia, myśli, jednym słowem — żywych nie tylko Ukraińców. Bez przesady powiem: to, co zobaczyłem na wystawie Towarzystwa Artystów-Karykaturzystów — jest utalentowane i oryginalne. Każdy ma swój charakter pisma pióra/pędzla. Swoje ulubione motywy. Swoją, tylko jemu właściwą krotność powiększającego szkła lupy artysty. Ale wszyscy jak jeden — dowcipni i śmieszni, z paradoksalną wyobraźnią twórczą. Ale co tu gadać na próżno — trzeba iść i patrzeć. Na karykatury. A nie na zaokrąglone oczy pod wysoko uniesionymi brwiami, rozciągnięte do uszu usta i brzuchy trzęsące się od śmiechu. A jeszcze zobaczycie tam na inteligentnych twarzach widzów cień napiętej myśli. To jest to, czego nie ma u utopionych w miękkich fotelach przed niebieskimi ekranami.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
