Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

«Czyja to ziemia?..»

Слово Просвіти, №15 за 2017 рік

Kateryna MOTRYCZ Zakończenie. Pocz. w nr 13, 14 Skuszonego takim darmowym zarobkiem wieśniaka będzie trudno zaciągnąć na te pola. On dzisiaj dawno nie jest już tym, kim był w ubiegłym stuleciu, kiedy marzył o własnej ziemi i statusie gospodarza. Przypominam sobie, jak w „Czytance” mojego pokolenia był rysunek: biedak w czamarce, w łapciach stoi jedną nogą na maleńkim skrawku swojej ziemi, a drugiej nogi nie ma gdzie postawić, bo wokoło ziemia pańska. Czy znajdzie się w każdej wsi wielu chętnych postawić i drugą nogę na swój własny dział — to pytanie otwarte. Pustoszeją ogrody, wieś się starzeje i nie ma w niej sił, by obrobić 50—60 arów ziemi. Taki problem należałoby poruszyć w naszych kanałach telewizyjnych, a nie zaczynać „Wiadomości” od wypadków drogowych, często tych, które zdarzyły się w innych krajach, wybuchów gazu, zazdrości i skandali w rodzinach oraz wyrzuconych na śmietnik niemowląt. Te tematy również składają się na życie, ale nie są ogólnoukraińskimi wiadomościami. A o wsi, jej problemach — na żadnym kanale ani słowa. Chyba że mówią o koszyku konsumpcyjnym, ale on jest na poziomie supermarketów, „Silpo”, „Furszetów”, a o tych, którzy mają napełnić ten koszyk, mówi się jakoś pobieżnie, bez należytej uwagi i szacunku. I zamiast wypadków spowodowanych na drogach przez pijanych deputowanych, „mażorów”, prokuratorów i merów miast, nasi telewizyjni dziennikarze mogliby pomóc wsi podnieść dziewiczy pokład problemów, choćby dla własnych interesów — napełnienia koszyka konsumpcyjnego w przystępnej cenie. Bo odnosi się wrażenie, że tego problemu nie ma, że panuje tam pełna anarchia i w tej stojącej wodzie mnożą się istoty chamstwa, które zagarniają lasy, stawy, pola, odbierają ludziom pastwiska i nic im za to nie grozi, bo na wszystkich szczeblach drabiny państwowej utknęły w większości podobne do nich ciemne ogiery, które zrodził Koń Trojański właśnie wtedy, gdy machaliśmy flagami i krzyczeliśmy „Bandę precz!” oraz „Sława narodowi — śmierć wrogom!”. Rozrodził się „ze strachu”, tak i płodzi ich dalej, a my wciąż filologicznie walczymy z nimi i obiecujemy sobie, że jednak nakarmimy tego Konia Trojańskiego lucerną w rosie, spleśniałym owsem i zmarzniętymi burakami oraz napoimy wodą z zatrutych zbiorników. Wtedy on spuchnie i dopiero wtedy będzie „Sława narodowi…”. On zaś drwiąco szczerzy do nas zęby i robi to, co robił przez wszystkie 25 lat z rzędu. Póki co ślizgamy się na tym lodowisku, które zalewają nam „krwiopijcy” już pełne ćwierć wieku, zabawiają nas „podejrzeniami” i „postępowaniami karnymi” wobec samych siebie. Ale do tych, których należałoby prowadzić pod białe ręce za kraty, żeby nawet nie podejrzewali, że mogą się wykupić, prawie się nie zbliżają. Bardzo wybiórczo. Póki co to z serii marzeń. Póki co system sądowy to morowa zaraza, hańba i najbardziej odrażające gnojowisko naszej najnowszej historii. Na dniach wybrzmiało w wiadomościach telewizyjnych, że już nawet w zalanym krwią 2016 roku kochanka Janukowycza sprzedała donieckim bizneswoman za wiele milionów hrywien skradzione Ukraińcom budynki, podarowane przez pachana-kochanka na jej spa-salony i inne biznesowe zyski. Czyżby nie słyszały i nie wiedziały o tym te instytucje państwowe, które powinny zapobiec temu handlowi, wiedząc, jak właśnie mogła mieć takie majątki siostra kucharki Janukowycza. Jednak „krwiopijca krwiopijcy” — „przyjaciel, towarzysz i brat”. Zatem władza nie jest gotowa do sprzedaży ziemi i ogół również. I wtedy nasuwa się logiczne pytanie: a jakie jest wyjście z tego? I chociaż nasze państwo przypomina zamęczoną krowę, którą doją dojarki, kierownik fermy, a nawet przewodniczący kołchozu, to jednak tylko ono jest zdolne zaprowadzić tutaj porządek. W naszych wsiach są nie tylko właściciele udziałów, ale i urodzili się farmerzy, są potomkowie kułaków, utalentowanych i pracowitych oraczy, siewców, kosiarzy, młocarzy. Oni są, tylko z pogodą im się nie układa. Zbyt wielu namnożyło się tych, którzy chcieliby nie tylko darmowego udziału, ale obedrzeć pracownika, jak robili to kiedyś ci, którzy zmuszali wieśniaków do pracy na dniówki i prawie im nie płacili. I my byśmy ich dawno poczuli, poczuli byśmy ciepło ich utalentowanych rąk, gdyby nie ten Koń Trojański, który spożywa bardzo drogą paszę, nie wstydząc się wyceniać jej na 300—500 tysięcy hrywien miesięcznie. Gdyby nie obkładał dzisiejszych rolników-farmerów drakońskimi podatkami, nie niszczył średniego biznesu. Ale do tej sprzyjającej pogody potrzebna jest patriotyczna, nie skorumpowana władza. A gospodarz jest. Bo na zagonach naszych czarnoziemów jeszcze nie wymarzły geny wielkich Gospodarzy, naszych dalekich i nie tak dalekich przodków-Oriów. Bo ten kod Oriów Bóg dał nam na wszystkie nasze ziemskie tysiąclecia, inaczej po co dawałby tak żyzną i płodną ziemię, która jest planetarnym wzorcem żyzności w muzeum gleb we Francji. Bo to nam, jeszcze siedem tysięcy lat temu, kiedy byliśmy jeszcze Scytami, zrzucono z Nieba jedno z najbardziej genialnych osiągnięć ludzkości — pług. Bo wierzyły Niebiosa w nas, nasze ręce, serca, umiejętności i miłość do ziemi. I związek — żyzne gleby i dar rolnika — to jednak dar Niebios dla narodu. I aby ziemia i naród odnowiły utraconą w ciągu ostatnich 50—100 lat harmonię, musimy wychować nowego człowieka, nowego patriotę. Ktoś mi zaprzeczy, że on istnieje. Tak, on istnieje, zbyt wieloimienny i niejednoznaczny. Jest ten „wyszywankowy”; w ostatnim czasie wyszywane koszule założyli nawet rosyjskojęzyczni Ukraińcy — kupili na „jarmarku” „ruskiej wiosny”. Niech będzie chociaż tak. Jak to mówią, nie byłoby szczęścia, gdyby nieszczęście nie pomogło. Ale dalej niż ten poruszony duszy, słabo rozbudzony przez agresora patriotyzm, nie ruszył. (O tych najbardziej świadomych, którzy stoją na straży języka, ojczystego państwa, kultury, nie warto mówić). Jest on folklorystyczno-sceniczny, ów „szarawarowy”. Jego nosiciele bezkonkurencyjnie tańczą, śpiewają nasze piękne pieśni, ale kiedy skończą taniec i śpiew, kiedy się przebiorą, ich gardło natychmiast wypełnia się „wielikim i moguczim”. Są patrioci, wyznawcy „rodzimych bogów”, kupałowych ognisk, potomkowie dawnych wołchwów… Jest jeszcze jedna odmiana „patriotyzmu” — zrodzona w ostatnich dziesięcioleciach. Oni, co prawda, urodzili się z pionierskich „ognisk”, komsomolskich zebrań, obecnie stali się patriotami „krasiwoj, ujutnoj Ukrainy”. „Miłość” do niej przebiega w promieniu bezpieczeństwa własnego mieszkania, daczy, auta, napełnienia lodówki, dostatku dzieci, wnuków. Z ich środowiska zrodzili się też ci, których przywiózł do naszego młodego państwa koń trojański. W sumie ten „patriotyzm” zrodził skrzydlatą frazę i bezskrzydłe państwo — „mamy to, co mamy”. Ale Ukraina potrzebuje innego, radykalnie innego Patrioty. Tego, który wychowa tych, co będą strzec duchowych skarbów narodu — Wiary, Języka, ziemi. Którzy nie pozwolą rozkradać ojczystego państwa, nie pozwolą zbezcześcić ziemi, źródeł wody, którzy wszystkie śmietniki wzdłuż dróg, torów kolejowych zamienią w zielone strefy (jak to, na przykład, w Austrii, Czechach, Bułgarii, Niemczech, Egipcie, gdzie do każdego krzaczka doprowadzona jest woda, a trawę sadzą płatami, które też nawadniają, a drzewa sadzą w wydrążonych w kamieniu i zasypanych ziemią dołach; i całe piękno tego w całości kamiennego kraju — to katorżnicza praca, pomnożona przez miłość do niego). I takiemu patriocie do głowy nie strzeli zniszczyć świat drzew i ziół celofanem czy plastikiem. Im nie potrzebny będzie ten „donor”, który będzie dowodził, dlaczego trzeba na ojczystej ziemi rozmawiać w ojczystym języku i dlaczego powinna żywotworzyć ojczysta kultura we wszystkich jej szczodrych i genialnych przejawach. Oni ochraniają gleby, lasy i źródła wody. I do tego zobowiązują nie konkretne zawody, a jest to ogólnonarodowa, powszechna filozofia bytu i potrzeba samozachowania. Oto kiedy takimi patriotami zakwitnie Ukraina, kiedy ich liczba stanie się dominująca, wtedy już można uchwalać nową reformę rolną z punktem o sprzedaży. Bo taki patriota będzie brzydził się tego janczarskiego genu, który kiedyś wyrządził ojczystej ziemi i ojczystemu krajowi tyle zła. On wszystkie dary Ducha Świętego pomnoży przez Jego owoce. Parafrazując błogosławionego Augustyna, który odpowiadając na pytanie, co oznacza kochać Boga, mówił: „Kochaj Boga i rób co chcesz”. To znaczy, ten kto kocha Boga, nie naruszy żadnego Jego Przykazania, nie uczyni tego, co Go zasmuci i rozgniewa. Więc, parafrazując błogosławionego, można powiedzieć: „Kochaj prawdziwie Ukrainę i rób w niej co chcesz”. Bo prawdziwa miłość nie pozwoli na oszustwo, wyniszczenie, zgubę, zbezczeszczenie źródeł wody i rzek, szalone wyczerpanie jej zasobów naturalnych. Miłość — to także mądrość, myślenie o przyszłych pokoleniach, którym trzeba przekazać nie po prostu duchowe osiągnięcia narodu, zachowane dominujące dary Pańskie — ziemię, wodę, powietrze — a samo życie. Prawo narodu do bycia zapisanym w Księdze planetarnego Bytu. Wszak ilu już z niej wykreślono… Do takiego Marzenia o państwie i narodzie jeszcze trzeba dorosnąć, wydorośleć, urodzić i wychować innych ludzi. Ludzi nieprzemijającej kultury i wiecznych wartości. Poczekać, póki ten moralny kromaniończyk epoki plastikowo-celofanowego środowiska, który sunie zewsząd, odejdzie w daleką i smutną przeszłość, a koń trojański, który upodobał sobie stajnie na Peczerskich wzgórzach, zdechnie. I doświadczenie przeszłości powinno pomóc, ale „gdybyśmy się uczyli tak, jak trzeba”. Do niego 99 lat. Ukraina już tragicznie poślizgnęła się na reformie rolnej, i to tak, że wpadła w dół na długie 75 lat i jeszcze nie do końca z niego wypełzła. Przypomnijmy ten fatalny błąd, może i najgenialniejszego naszego męża stanu, niesłusznie zapomnianego przez niewdzięcznych potomków. Tak, to hetman Pawło Petrowycz Skoropadski, i ja niestrudzenie będę o tym pisać i sławić go i dowodzić, że „apostoł prawdy i nauki” u nas był, ale nas wtedy jeszcze nie było. Na wielki ból i żal. On w ciągu kilku miesięcy 1918 roku przeprowadził reformę gospodarczą, uchwalił budżet, odnowił własność prywatną, stworzył Ukraińską Akademię Nauk na czele z W. Wernadskim, Ministerstwo Oświaty na czele z metropolitą Ohijenką, nawiązał stosunki ze wszystkimi europejskimi krajami i tymi, które wyszły ze składu imperium rosyjskiego, nawiązał handel z Niemcami (jej dostarczano produkty rolne, a na Ukrainę towary przemysłowe), odbudowywał zdemoralizowaną i faktycznie zniszczoną przez awanturniczych zazdrosnych przywódców armię, odradzał kozactwo, zaangażował do zarządzania państwem rozumnych profesjonalistów i zbyt mądrze oraz dyplomatycznie przeprowadzał ukrainizację, nie dopuszczając żadnej

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn