Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

O sensach bezpieczeństwa narodowego

Слово Просвіти, №15 за 2018 рік

Autor strony Wołodymyr FERENC, m. Iwano-Frankiwsk. Tak się złożyło, że walczące państwo, którego ludność ma wielkie problemy z przetrwaniem, do tej pory nie posiada systemowej ustawy o bezpieczeństwie narodowym. Powinna to być ustawa ramowa lub fundamentalna, w której zawarta byłaby ideologia, taktyka i strategia ochrony przez ukraińskie społeczeństwo własnego interesu narodowego. Ukraińskie społeczeństwo z jakiegoś powodu jest gotowe w pełni złożyć odpowiedzialność za bezpieczeństwo narodowe na państwo, rozumiane jako funkcja władzy politycznej i urzędników. Przynajmniej tak myślą urzędnicy i deputowani. Byłoby to stosowne w starych sowieckich czasach, kiedy o wszystko dbała KPZR, odgradzając pracowity naród radziecki „żelaznym płotem informacyjnym” od reszty świata. Obecnie wraz z niepodległością otrzymaliśmy ogromną odpowiedzialność za państwo i obywatelski obowiązek ochrony jednocześnie państwa i interesów narodowych. Zdaniem wielu badaczy i analityków, współczesne państwo nie może już rozwiązywać problemów konkurencyjnego przetrwania i bezpieczeństwa bez aktywnego udziału społeczeństwa. Problem bezpieczeństwa stał się globalny w związku z Chamstwo wśród Ukraińców rozpowszechniło się całkiem niedawno. Obserwujemy tę hańbę w zachowaniu niektórych wpływowych i mniej wpływowych działaczy państwowych oraz polityków, dorobkiewiczów, a nawet przeciętnych wieśniaków, których rodzice czytali im w dzieciństwie biblijną przypowieść o Chamie. To nie tylko nasz problem — cały świat cierpi z powodu zalewu wielolicowego chamstwa. Zaczyna się od zwykłej demonstracji środkowego palca, a kończy na nazywaniu całych narodów wygnańcami świata na ich odwiecznym terytorium. Świat żyje z tym od dawna i fałszywie moralizuje na temat zachowania starożytnego Noego oraz praw Chama do własnego, niezależnego postępowania w kontekście tolerancji i praw człowieka. Moda na światowe standardy demokracji, moralności i praw człowieka jakby zdjęła część grzechu z barków ludzi, a chamstwo otrzymało odpust z woli zwykłego sądu. Świat staje się niemoralny, przyzwyczaja się do chamstwa zasłużonych chamów, także z wyższych sfer. Chamstwo pospólstwa jest nawet kultywowane, zwłaszcza na eksport, jako broń nowej kolonizacji słabszych narodów. Czyżby potrzebny był nam drugi potop światowy, aby po nim można było nazwać chama chamem, nie obawiając się pozwu sądowego za obrazę nieistniejącej czci i godności? Dziwimy się, dlaczego właśnie Ukrainę zjawiska kryzysowe dotykają najbardziej, dlaczego nie szanują nas silne państwa świata i otwarcie poniża nasz odwieczny strategiczny partner, mając nas za cierpliwego słabeusza? Nasza odporność na chamstwo została osłabiona niekończącymi się cierpieniami przodków. I teraz często milczymy, przytakujemy charyzmatycznym i poważanym chamom. W każdym programie telewizyjnym obowiązkowo demonstruje się chamstwo bez cenzury pod adresem narodu ukraińskiego. Prasa i internet pozwalają sobie na bezpośrednią zniewagę instytucji władzy ukraińskiej i Ukraińców. Bojownik z tym, że epicentrum konkurencyjnych zmagań przeniosło się w sferę informacji i finansów. Konkurencja coraz bardziej przybiera hybrydowe i wysokotechnologiczne formy wpływu na podejmowanie decyzji przez jednostkę, na zbiorowe zachowanie ludzi w życiu codziennym i w pracy struktur państwowych. Jest to całkowicie oczekiwany skutek rozwoju procesów globalizacyjnych i technologii informacyjnych. Dlatego ustawa o bezpieczeństwie narodowym powinna stać się drogowskazem dla zachowania społeczeństwa i zadaniem dla państwa, w przypadku przestrzegania którego interesy narodowe będą zagwarantowane w każdej sytuacji na świecie, niezależnie od systemu władzy politycznej, osób polityków i prezydenta. Ten drogowskaz musi posiadać mechanizm częstego korygowania bez ryzyka wykastrowania sensu, gdyż bezpieczeństwo narodowe to nasza niemal codzienna skuteczna reakcja na zagrożenia i wpływy zglobalizowanego świata. Co więcej, fundamentalna ustawa o bezpieczeństwie narodowym powinna posiadać mechanizm gromadzenia państwowo-społecznego doświadczenia ochrony interesów narodowych przed światem jako bazę do doskonalenia odpowiednich artykułów Konstytucji. Zatem projekt ustawy o bezpieczeństwie narodowym musiałby odpowiadać na mnóstwo pytań prostymi zdaniami w języku ukraińskim, operując dostępnymi dla każdego obywatela pojęciami. To otwarty dokument, w przeciwieństwie do zamkniętych aktów podustawowych rządu. Obywatel powinien postrzegać go jako plan wspólnego działania obywatelskiego i współdziałania z państwem. Tekst ustawy powinien przekonująco motywować obywateli do brania odpowiedzialności za państwo, niszcząc wszelkie stereotypy paternalizmu. To ostatnie ma decydujące znaczenie dla globalnego przetrwania państwa i społeczeństwa, gdyż współczesne państwo jest najbardziej podatne na zagrożenia hybrydowe i bez wsparcia społeczeństwa nieuchronnie staje się ofiarą światowej konkurencji. Ta ustawa przede wszystkim powinna pomóc obywatelom i politykom pozbyć się nabytych sowieckich rudymentów — błędnych i szkodliwych stereotypów o tak zwanej przyjaźni narodów, otwierając oczy na świat jako na sztywno konkurencyjne środowisko, w którym wygrywające są tylko wzajemnie korzystne relacje i silna pozycja państwa. Silna pozycja państwa jest możliwa tylko pod warunkiem rozsądnego zachowania obywateli w kwestiach bezpieczeństwa i konkurencji. Tradycji takiego zachowania społeczeństwo ukraińskie jeszcze nie ma, dlatego w ustawie warto jasno sformułować odpowiednie obowiązki obywateli oraz chronione warunki wychowania i odtwarzania narodu. Oczywiście, wszystkie czynniki i warunki samoobrony społeczeństwa warto lepiej zakotwiczyć w Konstytucji i całym ukraińskim ustawodawstwie, ale koncepcyjnie powinno to znaleźć się w ustawie o bezpieczeństwie narodowym. Uważnie czytając prezydencki projekt ustawy „O bezpieczeństwie narodowym Ukrainy”, trudno znaleźć odpowiedzi na nakreślone wyżej pytania. Przeciętny obywatel nie znajdzie w projekcie ustawy absolutnie nic dla siebie — to dość skomplikowana instrukcja dla machiny państwowej, nasycona odniesieniami do innych strategicznych i taktycznych instrukcji, pisana wykastrowanym językiem urzędowo-prawniczym. Jeśli zamiast słowa „Ukraina” napisać neutralne „kraj”, projekt ustawy może być zastosowany dla każdego państwa świata i z którego ani wróg, ani obywatel nie dowie się o sekrecie ochrony interesów narodowych. Prawda, w projekcie ustawy jest wzmianka o chamstwie wpływowych osób i polityków, nie mając możliwości tego przerwać, naród stopniowo się do tego przyzwyczaja, jak przyzwyczajają się do przekleństw dzieci w rodzinie zdegenerowanych pijaków. Przekleństwa i brak szacunku do starszych, do wysokich stanowisk państwowych-symboli stopniowo staje się nową modą stosunków społecznych, masowo rozprzestrzenia się w telewizji i w mediach, podawane jest widzowi jako ultranowoczesna moda. Na przykład w występach „95 kwartału” trudno bywa odróżnić rozrywkowy humor od zwykłego chamstwa. Chamstwo z estrady, trybuny politycznej, ekranu telewizora młodzież odbiera już jako element kiczu, i to bez wątpienia wpływa na sposób zachowania publicznego. Szczególnie jest to zauważalne w zachowaniu młodych i ambitnych polityków, urzędników, deputowanych. Kultura reagowania na wyzwania świata w nowym tysiącleciu jest środkiem określenia godności narodu w oczach świata, dlatego to funkcja nie elity, a pospólstwa. Wielką iluzją jest to, że kulturę kształtują tylko wysokie wzorce twórczości elity artystycznej, dzieła pisarzy, ekspozycje muzealne. Żywa kultura, taka jaka jest, przejawia się w formie reakcji prostego narodu na bardzo nieprzyjemne warunki i wydarzenia w najgorszych, często kryzysowych momentach historii. Dlatego przyczyn szczególnie ciężkiego przebiegu ukraińskiej władzy o zamiarach integracji z NATO i systemem bezpieczeństwa europejskiego, co świadczy o ukraińskiej specyfice i ma spodobać się narodowi oraz Komisji Weneckiej. Jak pokazało doświadczenie reakcji społecznej na agresję Rosji, narodowi potrzebna jest ustawa jako jedyny plan ochrony interesów narodowych, aby nie działać żywiołowo, nie być wolontariuszem i nie zbierać środków dla wojska, dublując funkcję państwa. Projekt ustawy niejasno orientuje naród na własne cele bezpieczeństwa i ma w pełni powierzać własne bezpieczeństwo maszynie państwowej, mając możliwość sprawowania jedynie tak zwanego nadzoru społecznego. To ostatnie jest praktycznie nierealne do wykonania w sposób doskonały. Po pierwsze, aby kontrolować państwo, społeczeństwo musi sformułować swoje cele i środki przestrzegania bezpieczeństwa. Po drugie, kwalifikacje organizacji kontrolujących muszą być nie niższe od kwalifikacji struktur państwowych, a monitoring musi być jakościowy i pełny. Na to nie ma pieniędzy i zasobów żadna organizacja społeczna. Organizacje społeczne są słabe, a nieco silniejsze z nich zazwyczaj są grantojadami. Bez wątpienia organizacje grantowe są podatne na zagrożenia w kwestii bezpieczeństwa, ponieważ w nich nieuchronnie obecny jest interes grantodawcy ze światowego środowiska konkurencyjnego. Wśród ukraińskiej elity nie ma stałej systemowej dyskusji w kwestii bezpieczeństwa narodowego z powodu braku autorytatywnego moderatora. Dyskusja na jakiekolwiek tematy zazwyczaj odbywa się w sieciach informacyjnych, ale nie jest ona systemowa i nie jest chroniona przed wpływami zewnętrznymi. W rzeczywistości organizacje społeczne mogłyby nie kontrolować funkcji obronnej państwa, bo to technicznie nierealne do zrealizowania, a mogłyby formułować obowiązkowe do różnej i kryzysu ekonomicznego należy szukać w sferze moralności społeczeństwa. W każdych ciężkich warunkach człowiek nie powinien tracić tego, co ludzkie, a odczuwać odpowiedzialność za własne słowa i zachowanie publiczne. Nauczyliśmy się żyć bez opieki państwa i z tego jesteśmy dumni, ale w takim razie odpowiedzialność za państwo spoczywa dosłownie na każdym z nas, na naszym zachowaniu publicznym. Już nie przystoi postawa „chata skraju” i dla publicznej oceny działań prezydenta czy państwa trzeba dobierać słowa, nie można mówić byle jak, po chamsku i z pozycji postronnego. Niektórzy uważają, że pokonać chamstwo na szczytach i na dole władzy może nowa ustawa o odpowiedzialności za obrazę godności prezydenta, premiera i urzędników państwowych w służbie. Ta ustawa powinna być jedną z pierwszych po ogłoszeniu niepodległości. Teraz nie będzie ona działać, jeśli sami Ukraińcy nie zrozumieją niebezpieczeństwa kolejnego okresu „ruiny”, którego przyczyną jest postępująca choroba chamstwa. Nazywamy to zwątpieniem, ale utrata wiary jest grzechem chamstwa. Aby pokonać kryzys, trzeba udusić w sobie nie niewolnika, a chama, bo cham skazany jest na wieczną biedę i brak szacunku świata. Kiedyś najpopularniejszym zwrotem kolonizatora do zachodnioukraińskiego wieśniaka było: „Ty, chamie!..” Chamstwo wobec własnego państwa i władzy w czasie skrajnego niezadowolenia radykalnie odróżnia mieszkańca wschodniej kolonii od cywilizowanego Europejczyka — i tym wszystko powiedziano. Niepokoi nieznane dotąd wściekłe chamstwo ukraińskiego pospólstwa. Dotąd państwo i osoby sprawujące władzę można było ignorować, krytykować, wyśmiewać, ale wszystko było po ukraińsku, bez chamstwa i przekleństw. Tak, naród ma zły wzorzec ze strony wielu z tych, którzy pretendują do miana elity politycznej i biznesowej narodu. Zbyt często pod adresem prezydenta czy premiera padają nie-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn