Strona · s. 4strona oryginału ↗
NIE NASZE RADIO
Слово Просвіти, №16 за 2004 рік
MYŚLI NA GŁOS Mówi się, że pogadali-pobajali, usiedli i napisali odpowiednią rezolucję, oświadczenie czy decyzję ze stuprocentowo poprawnymi i aktualnymi słowami. Od których prawie nic się nie zmieniło, bo taki już mamy kraj, naród, mentalność. Wszystko poprawnie, ale wszyscy wspomniani mają właściwość zmieniania się, choć powoli. Albo szybciej — w zależności od czynników zewnętrznych. Kto nie wierzy, niech wspomni niegdyś szalenie popularny festiwal współczesnej ukraińskiej piosenki „Czerwona ruta”. W hitach jego pierwszych zwycięzców niespodziewanie zakochał się ogół społeczeństwa, puszczały je wszystkie ukraińskie kanały telewizyjne i radiowe. Ukraińskimi były one nie tylko według kraju „zameldowania”, ale i języka, treści merytorycznej. Czasy się zmieniły. Dzisiaj rodzimy eter mówi, śpiewa lub wyje językiem północnego sąsiada. Rosyjskie stacje radiowe aktywnie i agresywnie prowadzą nadawanie na terytorium Ukrainy, obciążając słuch jej mieszkańców rosyjskim, oczywiście (!) produktem muzycznym. Przeważnie niskiej jakości. Gusty rodzimych radiowców nie różnią się od muzycznych upodobań ich moskiewskich kolegów. Katię Lel, „Ruki wwierch!” czy Ałłę Pugaczową usłyszycie w „Ruskim Radio” i „Szansonie” tak samo często, jak w rodzimych „Stolyci” czy „Luxie”. A „Komu wnyz” czy SOS! Prezydentowi Ukrainy Kuczmie Ł. D., Premierowi Ukrainy Janukowyczowi W. F. LIST OTWARTY ukraińskich piosenkarzy, muzyków, autorów, przedsiębiorców show-biznesu w sprawie katastrofalnej sytuacji w przestrzeni audiowizualnej Ukrainy Rodzimy show-biznes został sztucznie postawiony w warunki, w których jakościowy produkt muzyczny nie może dotrzeć do swojego realnego konsumenta — narodu ukraińskiego. Szczególnie ostrą i bolesną jest sytuacja w przestrzeni audiowizualnej Ukrainy. Według ocen specjalistów, ponad 90 procent czasu antenowego praktycznie wszystkich nadawców radiowych na terytorium Ukrainy wypełnione jest zagranicznym produktem muzycznym i twórczym. Mniej więcej takie same proporcje obserwuje się w pokazywaniu rodzimego muzycznego produktu telewizyjnego przez kanały telewizyjne, które prowadzą nadawanie w naszym państwie. Z eteru praktycznie zniknęła rodzima muzyka wszystkich stylów i kierunków muzycznych — od tradycyjnej estradowej i popularnej po oryginalny ukraiński rock. Przestrzeń audiowizualna Ukrainy faktycznie obsługuje gospodarkę zagranicznego show-biznesu. Sztuczne blokowanie dostępu rodzimej muzyki do ukraińskiego eteru telewizyjnego i radiowego prowadzi do skrajnie nierównych i niekorzystnych warunków startowych dla wykonawców z Ukrainy w tworzeniu i nagrywaniu oryginalnych fonogramów, dalszej działalności koncertowo-estradowej na rodzimych terenach i realizacji legalnie stworzonego produktu audio na różnych nośnikach dźwięku (CD i kasety). W rezultacie — państwo ukraińskie traci nie tylko w dziedzinie kultury, ale i w gospodarce, wszak do budżetu nie wpływają tak potrzebne solidne środki podatkowe. Razem z tym, za czasów ustanawiania i rozwoju ukraińskiej niepodległości autorzy, kompozytorzy, muzycy, przedsiębiorcy poczynili poważne kroki dla utwierdzenia show-biznesu w swoim kraju. Pracują setki rodzimych firm producenckich, twórczych i technicznych, pracują całkowicie nielicencjonowane organizacje. O 50 % ukraińskiego produktu muzycznego nie może być mowy, daj Boże, żeby uzbierało się chociaż 5 %. Dlaczego mamy to, co mamy? Po raz kolejny, choć nie zaszkodzi, wspomnimy o niepatriotycznej władzy, która dawno wypróbowuje na wytrzymałość naszych muzyków i nie przejmuje się takimi drobnostkami, jak zapewnienie wykonywania ustaw, wychowanie młodzieży itp. Oburzmy się otwarcie cynicznymi oświadczeniami odpowiedzialnych pracowników licznych FM o „nieformacie” ukraińskiej muzyki. Wobec tego nie zdziwmy się niewybrednością masowego słuchacza, któremu „podoba się blatny muzon” i wezwanie „całuj mnie wszędzie”. Tak już urządzona jest masowa świadomość: przyzwyczaja się do zombingu przez uszy i połknie wszystko, co do nich wleją. Na tym tle banalnym, chociaż przez to nie mniej aktualnym, jest argument o tym, że cudzoziemska kultura masowa formuje taką samą obcą, nie własną, świadomość. Zwłaszcza wtedy, gdy konsumentowi kultury masowej nie pozostawia się możliwości wyboru. Nie będę zaprzeczał, że niemało „nastoletnich” czy nawet starszych na Ukrainie jest pewnych: właśnie rosyjska muzyka pop jest najlepsza. Dla nich nie jest argumentem, że taką samą w Moskwie uważają tę, którą grają „WW”, „Oke- Temat ukraińskiego eteru radiowego jest otwarcie niewdzięczny. Po raz kolejny o nim wspominać — prawie tak samo, jak o braku u nas wolności słowa czy innych demokratycznych atrybutów.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
