Strona · s. 8strona oryginału ↗
EDUKACJA — GŁÓWNY CZYNNIK BEZPIECZEŃSTWA NARODOWEGO UKRAINY
Слово Просвіти, №16 за 2005 рік
nie pozostała żadna stacjonarna placówka. Wszystko to stawia pod znakiem zapytania sukces reformy edukacji oraz osiągnięcie standardów społecznych europejskiej edukacji. Mało pocieszające są również sprawy związane z rozwiązaniem tak społecznie istotnego zadania, jak kompetencje informacyjno-intelektualne, które obok społecznych, komunikacyjnych i twórczych uważane są za priorytetowe dla Rady Europy. Internet, literatura naukowo-metodyczna, ukraińska książka, czasopisma fachowe, prasa periodyczna dla nauczyciela czy wykładowcy wiejskich placówek oświatowych stają się niemal niedostępne. W ostatnich latach zamknięto ponad 5 tysięcy bibliotek, co przez działaczy Proświty oceniane jest jako ludobójstwo edukacyjno-kulturowe, a deficyt środków informacyjnych uważany jest za najbardziej bolesny problem edukacji, gdyż kompetencje ucznia i studenta zależą od kompetencji pedagoga. Nie możemy również przemilczeć faktu, że programy telewizyjne dla dzieci i młodzieży stanowią w przestrzeni informacyjnej zaledwie 1,5—3,5 %. Niepokoi sytuacja w systemie szkolnictwa wyższego: przeciążenie kadry naukowo-dydaktycznej, brak warunków do działalności naukowej, niezadowalająca baza naukowo-eksperymentalna, fakty korupcji, które przeniosły się także w sferę akredytacji i licencjonowania funkcjonowania uczelni wyższych, które nie zapewniają należytego przygotowania specjalistów, lekceważenie pracy wychowawczej, w szczególności w podnoszeniu autorytetu języka państwowego, ukraińskiej kultury i duchowości, są realiami dnia dzisiejszego. Przykro, że w państwie nie ma koncepcji efektywnego rozwoju nauki akademickiej. Według ocen międzynarodowych wśród 200 najlepszych uczelni wyższych świata nie ma ani jednej ukraińskiej. Ministerstwo Oświaty i Nauki Ukrainy nie wypracowało optymalnego mechanizmu rekrutacji, co często pozostawia zdolną młodzież poza nawiasem edukacji uniwersyteckiej. Uważamy, że władza powinna znacząco zwiększyć środki na zamówienie państwowe, ponieważ proporcja opłat za naukę w uczelniach wyższych: 50 na 50 — dla zubożałego narodu ukraińskiego jest niesprawiedliwa. Przeglądu wymaga polityka kadrowa. Koniunktura polityczna, kupno-sprzedaż stanowisk, filozofia „swoich ludzi” często niweczy potencjał twórczy uczonych, wykładowców i studentów. Nie tracić, a rozwijać to, co obywatelskie, patriotyczne, narodowe i intelektualne — to paradygmat i zadanie współczesnej ukraińskiej edukacji. Wymaga ona bardzo odpowiedzialnego podejścia społeczeństwa i władzy do wprowadzania w zmiany edukacji wartości ukrainoznawczych, doskonalenia sieci językowej placówek oświatowych, ponieważ upośledzenie języka ukraińskiego oraz dyskryminacja językowa Ukraińców w części obwodów wschodnich i Autonomicznej Republice Krymu osiągnęła poziom krytyczny. Taka niekonstytucyjna i nieprofesjonalna polityka władzy oraz odpowiednich ministerstw i urzędów wobec praw kulturalno-oświatowych Ukraińców jest charakterystyczna także w odniesieniu do naszych rodaków za granicą. Jednocześnie standardy europejskiej przestrzeni edukacyjnej, deklaracje bolońska i sorbońska przewidują współdziałanie oraz wzajemne wzmacnianie wartości narodowych i ogólnych. Narodowe systemy edukacji powinny wyróżniać się swoim potencjałem kulturowym i językowym, etnowartościami oraz tradycjami. Ponieważ wielokulturowość jest niemożliwa poza ukraińską kulturą narodową. Tego wymagają interesy narodowe, tego wymagamy my, działacze Proświty, od ukraińskiej władzy. PROJEKT
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
