Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

Przeciwko Światosławowi Maksymczukowi świadomie sprowokowano kampanię, aby skompromitować artystę i jego sprawę.

Слово Просвіти, №16 за 2005 рік

TWÓRCZA PRACOWNIA Ta scena, z której nie było widać końca ani początku ludzkiemu zgromadzeniu, gdzie on, Światosław Maksymczuk, miał wystąpić i zwrócić się słowem Iwana Franki, była dla niego największą i najważniejszą sceną w całym jego życiu. Miał zwrócić się tym samym słowem, którym Iwan Franko przemawiał do Ukraińców, podzielonych, jak zawsze, partiami, towarzystwami, upodobaniami, przekonaniami, wyznaniami, stronnictwami, orientacjami, którzy w 1898 roku zebrali się w teatrze Skarbka (dzisiaj teatr Marii Zańkowieckiej), by uczcić 250 lat wyzwoleńczej walki narodu ukraińskiego pod wodzą Bohdana Chmielnickiego oraz 100 lat wydania „Eneidy” Iwana Kotlarewskiego, od którego liczy się nowożytną epokę literatury ukraińskiej. Wtedy też wybrzmiały te słowa, które podniosły na nogi całą salę: „Czy zwycięstwa długo czekać? Czekać długo! To nie czekaj! Dziś ucz się zwyciężać, Jutro pewnie zwyciężysz. Bo nie darmo przebudził się Ukraiński żwawy ród. Bo nie darmo iskry grają W oczach tych młodych! Oby nowe miecze zajaśniały W dłoniach, w twardych. Długo nas zniewaga żarła, Długo nas zniewaga żre, Lecz my krzyknijmy: „Jeszcze nie umarła, Jeszcze nie umarła i…” I, wstając jakby na komendę, sala odpowiedziała jednymi ustami: „I nie umrze”. I po raz pierwszy w państwowym budynku władzy okupacyjnej rozbrzmiał hymn „Jeszcze nie umarła Ukraina”. Teraz słowa, zwrócone do legendarnego Majdanu w pierwszych dniach Wielkiej Rewolucji, zrywały się i padały, jak ziarno biblijnego siewcy, na dobrą glebę: Zginiemy, bracia, albo w górę Podniesiemy wolności sztandar! Zginąć — nam jedna droga, Czy w kajdanach, czy w wojnie; Kto nienawidzi kajdan, Temu wojny nie straszne! Czy osłabły nasze siły? Stępiły się szable? „Czy w sercach wy ugasiliście Ducha rycerskiego w ogóle?” DUCHOWOŚĆ 100-lecie wydania Biblii w języku ukraińskim w Nieżynie uczczono skromnie i kameralnie. W czytelni centralnej biblioteki miejskiej zebrali się czytelnicy, przeważnie w starszym wieku, dla których Księga Ksiąg stała się duchową potrzebą. Każdy cytował to wyrażenie, które orientuje go w myślach i w codziennym życiu. — Bóg jest miłością — stwierdzał protojerej cerkwi Świętej Pokrowy w Nieżynie ojciec Michaił, który zainicjował to spotkanie. — I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom. — To życiowy drogowskaz poetki-amatorki Switłany Ryżewskiej. pozostawały wiejskie sceny, ludowe place, rejonowe domy kultury, które w naszych czasach pospiesznie przemianowano na Domy Ludowe, szkoły, technika, czyli te niezdenacjonalizowane i niezrusyfikowane całkowicie strefy, gdzie jeszcze żyło ukraińskie słowo, którym posługiwał się jego wielki naród. Na straży przy nim stawiał słowo Tarasa Szewczenki i Iwana Franki, Łesi Ukrainki i Wasyla Stusa. Jego odwaga i śmiałość dziwiły wszystkich. Na swój debiut w Związku Pisarzy we Lwowie wybrał poemat Iwana Franki „Pogrzeb”, który wraz z „Iwanem Wyszeńskim” i „Mojżeszem” stanowią szczyty ukraińskiej poezji. Wtedy wsławieni lwowscy pisarze po cichu znikali z sali, — żeby nie być powiązanymi z występem młodego aktora i z poematem.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn