Strona · s. 15strona oryginału ↗
SKARBY NIEBIOS-
Слово Просвіти, №16 за 2005 рік
Pismem Świętym. Czy była taka potrzeba? I dlaczego stało się to tak historycznym wydarzeniem? W dzisiejszych podręcznikach historii czytamy o rozwoju języka ukraińskiego od drugiej połowy XVI wieku. W latach 1556–1561 powstała Ewangelia peresopnicka – pierwsza znana księga Pisma Świętego w ówczesnym języku ukraińskim piśmiennym. Szczególnie zdumiewa bogactwo leksykalne tego starożytnego zabytku. Tłumacz nie tylko zmieniał słowa cerkiewne na ówczesne języka potocznego, zrozumiałe dla Ukraińców, ale także sięgnął po to, co stało się wielkim postępem w rozwoju nauki i oświaty, która mogła konkurować z ówczesną zachodnioeuropejską. Język ukraiński, drukowany w drukarniach, utwierdzał naród ukraiński jako naród, podnosił jego świadomość, sprzyjał rozpowszechnianiu idei wyzwoleńczych. Nie wygasły one, lecz przeciwnie – znacznie się pogłębiły w ciągu kolejnych stuleci pod wpływem Bohdana Chmielnickiego, Iwana Mazepy, Tarasa Szewczenki. 28 września 1860 roku do metropolity petersburskiego i nowogrodzkiego Izydora zwraca się inspektor Niżyńskiego Liceum Prawniczego, poeta, tłumacz, dramaturg Pyłyp Moraczewski, który informuje, że w każdym języku ustnie i pisemnie głoszone jest Słowo Boże, a w Małorosji, językiem której mówi około 12 milionów prawosławnych chrześcijan, nie ma własnej Ewangelii. Dlatego prosi o protegowanie wydania Pisma Świętego w języku ukraińskim. Przekład Moraczewskiego nie został wydrukowany. W 1863 roku minister spraw wewnętrznych Rosji hrabia P. Walujew oświadczył: „Języka małorosyjskiego nie było, nie ma i nigdy być nie może”. I dopiero na początku XX wieku w wyniku kło-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
