Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

TREŚĆ I FORMA MEDIÓW SPOŁECZNYCH Wicepremier Mykoła Tomenko — o prywatyzacji prasy i nie tylko

Слово Просвіти, №16 за 2005 рік

JĘZYK WŁADZY — Pańska deklaracja o prywatyzacji mediów przez wielu została odebrana jak wyrok: mówiono, że gazety zostaną zamknięte, a ich zespoły znajdą się na bruku. — Nie powiem nic nowego: będzie dwuletni program, w ciągu pierwszego roku — w trybie eksperymentalnym. Sądzę, że w najbliższym czasie media komunalne podpiszą umowy redakcyjne z założycielami. Zobaczymy, co jest potrzebne, aby mogły żyć bez założycieli. Trzeba będzie bezpłatnie przekazać im pomieszczenia redakcji, wszystko inne. Nie widzę tu problemu. W tegorocznym budżecie i tak przewidziano finansowanie mediów państwowych zarówno na szczeblu obwodowym, jak i rejonowym. Teraz chcemy je zminimalizować dzięki ograniczeniu wydatków na różne resortowe „listki”, ministerialne czasopisma itp. W przyszłym roku rozpocznie się etap, kiedy administracja obwodowa nie będzie założycielem wydawnictwa, będzie albo umowa o współpracy, relacjonowaniu działalności, albo inna forma. Gazety rejonowe są na tej liście ostatnie, tutaj zmiany nastąpią być może dopiero za dwa lata. Póki co analiza pokazuje, że nie ma tam ani poważnego rynku reklamowego, ani innych możliwości, by funkcjonować bez budżetu rejonowego. Choć w tych rejonach, gdzie główni redaktorzy... NOWA OPOZYCJA Oryginalnie i skandalicznie zaprezentowali nowe stowarzyszenie społeczne „Opozycyjna Ukraina” jego liderzy — zadziwiająco młode osoby Ołeksandr Mychajłuś (prezydent stowarzyszenia), Anatolij Hural (dyrektor departamentu prawnego) i Tetiana Tkaczuk (rzecznik prasowy). Nowa struktura opozycyjna (obecnie około 1300 członków) przeprowadziła już zjazd założycielski i składa dokumenty do rejestracji. Co prawda, charakter i nastroje oświadczeń jej kierowników praktycznie przekonały dziennikarzy, że wokół „Opozycyjnej Ukrainy” rozpalają się niemałe namiętności, a możliwość jej rejestracji jest dość wątpliwa. Już pierwsze wyjście nowo objawionego prezydenta „Opozycyjnej Ukrainy”, pana Mychajłusia, w publiczną przestrzeń informacyjną zaintrygowało: młody człowiek (w polityce od 2003 roku jako asystent-prawnik deputowanego ludowego Borysa Bespałego) pokazał zamkniętą czarną teczkę, w której, według jego słów, „znajdują się dokumenty z podpisem Juszczenki-premiera, Juszczenki-szefa Banku Narodowego Ukrainy, Juszczenki-Prezydenta o przelewaniu poza granice naszego państwa środków na ogromne sumy”. Jak twierdzi pan Mychajłuś, wszystkie te pieniądze trafiły do rajów podatkowych: „Przytoczę tylko jeden fakt: przelano 1,2 mld dolarów USA do jednego z litewskich banków, potem ta suma trafiła do raju podatkowego na Kubie i dalej los tych pieniędzy jest nieznany”. Opinię o tym, że organizacja wykonuje zamówienie opozycji typu Janukowycz-Medwedczuk w zakresie produkowania i rozpowszechniania kompromatów na obecną władzę przed wyborami parlamentarnymi w 2006 roku, O. Mychajłuś zdementował. „Nie mamy zamiaru wspierać żadnej siły politycznej w wyborach w 2006 roku, nie pracujemy na elektorat dla kogoś... Dzisiejsza opozycja — Partia Regionów, Witrenko i tym podobne — to nie opozycja, to mafijno-oligarchiczne klany”. Kiedy zaś mowa zeszła na Borysa Kołesnikowa, stał się aż nadto emocjonalny: „Pan Kołesnikow to szumowina. Proszę zacytować. Rekietierom i innym szczurom nie ma miejsca przy władzy. Będziemy tym kotem, który będzie zaganiał te szczury na swoje miejsce i zmuszał do przestrzegania prawa, a nie zajmowania się rekietem i wymuszeniami”. Co — czy „niebieskiemu”, czy „pomarańczowemu”. Niestety, na rynku mediów drukowanych nie są w stanie konkurować. — A telewizja państwowa? — Startujemy z Pierwszym Narodowym. Pierwsza decyzja — o celu działalności „Opozycyjnej Ukrainy”, O. Mychajłuś zaznaczył, że jest to ochrona praw mieszkańców Ukrainy. Unikalność organizacji, według jego słów, polega na tym, że żadna inna struktura polityczna nie posiada Departamentu Zabezpieczenia Prawnego i Pomocy Prawnej dla ludności, który de facto broniłby w sądach interesów ludzi. „I dopóki człowiek nie będzie chroniony, dopóki nie zostaną przejrzane wszystkie instancje sądownictwa, ukraińskie i europejskie, nie zostawimy go” — obiecał prezydent „Opozycyjnej Ukrainy”. Ponadto aktywiści będą prowadzić codzienny monitoring działalności rządu i przekazywać informacje opinii publicznej. Ponieważ po Pomarańczowej Rewolucji praktycznie nic się nie zmieniło, podkreślił, ujawniając stosy wniosków obywateli dotyczących naruszenia ich praw. Młody polityk bezlitośnie gromił także deputowanych ludowych, w szczególności Borysa Bespałego (który odmawia przyjmowania wniosków obywateli, „ponieważ nie mieszkają w jego okręgu wyborczym”), urzędników stołecznych administracji rejonowych, prokuraturę i Sekretariat Prezydenta. Mowa była także o przeszkadzaniu inwestorowi w budowie szpitala na lewym brzegu Kijowa, o molestowaniu seksualnym, gdy przestępcę kryje prokuratura, o nielegalnych działaniach wobec przedstawicieli średniego biznesu... „Niby walczyliśmy, i ja walczyłem, na Majdanie nocowałem, i Roman Bezsmertny zna mnie osobiście, jak i inne znane postacie polityczne. Jestem człowiekiem, który ucierpiał od kuczmyzmu: przesiedziałem 10 dni za kratami między 1 a 2 turą. Ale w jakim kraju obudziłem się po inauguracji naszego Prezydenta?” — pytał pan Mychajłuś. Okazało się, że chodzi o jego aresztowanie pod klubem „Helios” 19 listopada 2004 roku, kiedy przedstawiciele „Naszej Ukrainy”, w tym deputowani A. Szkil, S. Terechin, próbowali wejść do klubu, gdzie rzekomo fałszowano karty do głosowania i oświadczenia, i mieli niewielką potyczkę z funkcjonariuszami organów ścigania. Wszakże „kryminalna” przeszłość pana Mychajłusia na tym się nie kończy. Przyznał się, że „był skazany z artykułu 189 (cz. 3) Kodeksu Karnego Ukrainy — wymuszenie. „Ale, podkreślam, to było za kuczmyzmu i teraz będę domagał się, aby moja sprawa została przejrzana już przez nową, demokratyczną władzę. I jeśli demokratyczna władza sądownicza uzna mnie za winnego, jestem gotowy pójść znowu do miejsc pozbawienia wolności. Nie jestem winny. Wtedy broniłem swojego dziadka: chciałem dopiąć swego, żeby otrzymał grupę inwalidzką u pana Didenki, przewodniczącego komisji. I ten Didenko, wydając zaświadczenia prokuratorowi, sędziom o tym, że są poszkodowanymi od Czarnobyla, sfałszował sprawę przeciwko mnie”. I to jeszcze nie wszystko. Dzisiaj pan Mychajłuś występuje w jeszcze jednej sprawie. Niedawno on jako pełnomocnik przedsiębiorcy, Pierwszemu Kanałowi Narodowemu, niż tępa propaganda obecnej władzy. Wybory parlamentarne nie zatrzymają procesu transformacji. — A co z ukrainizacją? Dla nikogo nie jest tajemnicą, że lwia część naszych drukowanych mediów jest rosyjskojęzyczna. — Nie ma dróg prawnych, aby zmusić do wydawania rosyjskojęzycznej gazety po ukraińsku. Ale to i tak nie pomoże w rozpowszechnianiu języka ukraińskiego. — Chodzi o to, że na rynek wchodzą nowi wydawcy, wiedząc o znanej tendencji. Dlaczego by ich nie zachęcić do wydawania mediów po ukraińsku? — Jak zachęcić? — Na razie nie wiem. — I ja nie wiem. Nie można czynić języka ukraińskiego popularnym za pomocą haseł deputowanych. Albo wspierać z budżetu państwa ukraińskojęzyczne, którego prawa broni, zawitał do pierwszego zastępcy przewodniczącego administracji państwowej rejonu darnyckiego i przedstawił swoje fakty. Ten powiedział: „Tak, przyjmę Pana, proszę poczekać”. „Czekałem półtorej godziny, potem powiedziano mi, że on nie będzie ze mną rozmawiał. Wszedłem do jego gabinetu i poprosiłem o wyjaśnienie, dlaczego nie chce ze mną rozmawiać. Powiedział: „Ja z bydłem nie rozmawiam”. Czyli mnie uważa za bydło, a ja jestem obywatelem Ukrainy. Powiedziałem mu, że bydło to nie ja, a on sam. Wezwał milicję, która sporządziła protokół, że już popełniłem wykroczenie administracyjne, gdy go obraziłem. A gdzież domniemanie niewinności, gdzie świadkowie, gdzie dochodzenie sądowe? Dlaczego nie zapoznano mnie z moimi prawami podczas zatrzymania?” — apelował do dziennikarzy lider „Opozycyjnej Ukrainy”. I na tym prześladowania młodego opozycjonisty się nie skończyły. Po tym, jak brał udział w akcjach protestu pod stołeczną administracją miejską, Ołeksandr zauważył, że jest śledzony. Zaraz po zwróceniu się do prokuratury rejonowej śledzenie ustało, chociaż jest przekonany, że jego telefon jest na podsłuchu. Odnośnie tego, jak zamierza postąpić z dokumentami o operacjach offshore władzy, O. Mychajłus zaznaczył: „Jeśli władza będzie czynić przeszkody w rejestracji naszej organizacji, te materiały i te, których nie ujawniałem, przekażę przedstawicielom mediów. Za swoje słowa odpowiadam i każdy może wytoczyć przeciwko mnie powództwo cywilne. Jestem gotowy przekazać te materiały sądowi i bardzo dobrze będzie, gdy to będzie figurować w sądzie, bo będą zmuszeni to zbadać”. O źródle informacji powiedział: „Od poszczególnych przedstawicieli rządu Ukrainy, którzy pracowali za Kuczmy i którzy zapytali, kto nas finansuje oraz jaki jest cel działalności. Nasza odpowiedź ich zadowoliła. Ci ludzie postawili warunek: jeśli ta informacja zostanie ujawniona, to z ich udziałem, a dzisiaj przebywają oni na terytorium Polski”. Ołeksandr SOŁONEC

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn