Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

BOLESNE KWESTIE ZAKARPACIA

Слово Просвіти, №16 за 2007 рік

Nie bez wzburzenia członkowie Proświty z rejonu rachowskiego, jak i całego Zakarpacia, przyjęli wiadomość o tym, że rada obwodowa na swoim posiedzeniu plenarnym 7 marca 2007 roku podjęła decyzję „O uznaniu narodowości »rusińskiej«”. Kwestia ta została zaproponowana przez moskalofilskie siły regionu, organizatorem był deputowany rady obwodowej, „naszoukrainiec” Jewhen Żupan. Oto jakie informacje podała służba prasowa rady obwodowej w gazecie „Nowyny Zakarpattia” 13 marca br.: „1. Uznać na terytorium obwodu zakarpackiego narodowość »rusińską«; 2. Zwrócić się do Rady Najwyższej Ukrainy z wnioskiem o uznanie narodowości »rusińskiej« na szczeblu ustawodawczym; 3. Kontrolę nad wykonaniem tej decyzji powierzyć zastępcy przewodniczącego rady obwodowej W. I. Brenzowyczowi oraz stałej komisji rady obwodowej ds. oświaty, nauki, kultury, duchowości, polityki młodzieżowej, kultury fizycznej i sportu, mniejszości narodowych oraz polityki informacyjnej I. I. Orosowi. Niniejsza decyzja została przyjęta przez 71 deputowanych spośród 75 obecnych na sesji”. Stało się tak dlatego, że do obwodu przybył „ojciec” stworzenia „kwestii rusińskiej”, amerykański uczony Paul-Robert Magocsi. To on marzy o stworzeniu w centrum Europy tzw. „republiki Rusinii”. Najpierw trzeba uznać narodowość „rusińską”, potem weźmie się za „język rusiński”, następnie „autonomię dla »Podkarpackiej Rusi«” i wreszcie „Rusinię”. W tym pomagają mu, jak widzimy, rada obwodowa, składająca się z deputowanych „naszoukraińców”, „partii ludowych”, komunistów. A praktycznie w tych partiach znajdują się mukaczewscy, swalawscy, międzygórscy fencykowcy i brodiowcy z czasów Czechosłowacji (lata 30.—40. ubiegłego stulecia). Ten sam „uczony Amerykanin” doradził kierownikowi frakcji „naszoukraińców” Iwanowi Balodze (rodzony brat Wiktora Bałohy z Administracji Prezydenta), a ten wywarł „wpływ” na przewodniczącego rady obwodowej Mychajła Kiczkowskiego i sprawa została „rozwiązana”: naród „rusiński” na szczeblu obwodowym, bo „przeciw” zagłosowało dwóch deputowanych: członkowie BJuT wyszli z sali i nie głosowali, trzech wstrzymało się od głosu. Na Zakarpaciu jest jeszcze jedna bolesna kwestia. 26 stycznia br. na sesji Rady Miejskiej w Użhorodzie, na polecenie mera miasta Serhija Ratuszniaka, 30 deputowanych podjęło decyzję o przeniesieniu pomnika Tarasa Szewczenki z miejsca, gdzie został ustawiony 9 marca 1999 roku, w inne, tam, gdzie do 1991 roku stał pomnik kata narodu ukraińskiego Lenina. Ta decyzja nie może nie niepokoić użhorodczyków i całej opinii publicznej obwodu. Przecież pomnik wzniesiono z datków zakarpackich Ukraińców. Pieniądze zbierano w placówkach oświatowych, w zakładach pracy, w różnych organizacjach, instytucjach, w miastach i wsiach regionu. Pomnik wzniesiono na Placu Narodowym, przed historycznym budynkiem Rady Narodowej Zakarpackiej Ukrainy, która była rządem przed przyjęciem regionu do Ukrainy. Teraz kosmopolita XXI wieku Serhij Ratuszniak w tym samym miejscu chce zbudować jakiś bank. Patriotyczna opinia publiczna Zakarpacia jest oburzona takim zachowaniem mera miasta: odbywają się wiece, na których szczerzy Ukraińcy występują przeciwko takiej decyzji rady miejskiej, w szczególności tych deputowanych, którzy sprzedali się za trzydzieści srebrników (chodzą słuchy, że tym deputowanym, którzy początkowo nie chcieli głosować, Ratuszniak „wydał” po siedem tysięcy hrywien). Zarząd Rejonowego Zjednoczenia WUT „Proświta” im. Tarasa Szewczenki w Rachowie wraz ze wszystkimi członkami Proświty w rejonie PROTESTUJE: — przeciwko przeniesieniu pomnika Tarasa Szewczenki w inne miejsce; — przeciwko jakiejkolwiek budowie

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn