Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

A MNIE — NIE ZADOWALA

Слово Просвіти, №16 за 2007 рік

Walentyn DERKACZ, wieś Szyrokie, obw. dniepropetrowski 1. Mnie osobiście, podobnie jak wielu moim znajomym, nie zadowala rubryka „Polityka”, ponieważ zawsze sprowadza się ona do jednego: „Koalicja antykryzysowa, rząd kierowany przez W. Janukowycza — źle, a co dobre, tego nie wiemy”. To tak przypomina znany ukraiński dowcip: „Kto winien?” — „Synowa!” — „Ale przecież ona pasie gęsi”. — „No właśnie stamtąd to wszystko się bierze!” Po co taka jednostronność? 2. Do omawiania problemów gospodarczych istnieje wiele innych periodyków. Tymczasem zająć się odrodzeniem duchowości naszego narodu, bić na alarm z powodu jego dzisiejszej degradacji (bezczynności, pijaństwa, narkomanii, bezdomnych dzieci, ciemnego analfabetyzmu kulturalnego, maniakalnego niszczenia środowiska naturalnego itd.) nie chce nikt. Przypomnijmy sobie, czy właśnie to wszystko w swoim czasie nie doprowadziło do powstania „Proświty”. 3. Prawie już zapomniany poeta W. Majakowski jeszcze w latach młodzieńczych pisał: „Posłuchajcie! Ведь если звезды зажигают — значит это кому-нибудь нужно!” Tak i ja myślę: jeśli człowiek wyjechał szukać lepszego losu w świecie, czy będziemy mu zabraniać to robić, czy płakać z tego powodu? To jego wybór. Podzielam pogląd: kto chce pracować tutaj, ten będzie pracował. Czasami przeglądam tutejsze informacyjno-reklamowe wydawnictwa — wszystkie są wypełnione zaproszeniami do pracy. 4. Rubryki literackie i artystyczne nie zadowalają. Nawet o laureatach Nagrody im. Szewczenki dowiadujemy się niewiele. Nie mówiąc już o tych twórcach, których zwykle nazywa się gwiazdami wschodzącymi. Dlaczego nie zwracacie uwagi na takie dzisiejsze wielkości, jak charkowski publicysta Iwan Biełebiecha, autor tak ważnych dla naszej współczesności książek: „Porażki i nadzieje Ukrainy”, „Ukraińska elita”, „Honor Ukrainy”, „Ukraina i komunizm” (w dwóch tomach). Albo odeski historyk i pisarz Wiktor Sawczenko, autor palących książek „Awanturnicy wojny domowej”, „Symon Petlura”, „12 wojen o Ukrainę”, „Machno”. A co wiemy o dzisiejszych śpiewakach operowych czy aktorach teatralnych? Oprócz Bohdana Stupki i Bohdana Beniuka mamy innych, nie mniej interesujących ludzi. A malarze, rzeźbiarze, kompozytorzy czy artyści baletu? 5. Najlepszymi publikacjami w ostatnich numerach tygodnika uważam: „Państwo ukraińskie…” O. Romanczuka, „Kim jesteśmy…” O. Romanczuka; „Pola elektromagnetyczne...” M. Kuryka; „Gdy u władzy cudzoziemcy” D. Miszczenki; „Kobzarz i lirnik” L. Iljenko; „Świeca na dzień pamięci I. Bohuna” J. Leszczuk; „Jak bezcześcimy testament Szewczenki” I. Szpitala. 6. Jestem przekonany, że redagując gazetę, należy wychodzić z tego, że dziś jesteśmy skłóceni na poziomie politycznym, religijnym, językowym, a nawet regionalnym. Aby jednak istniała Ukraina, wszystko to trzeba jednoczyć — tworzyć naród! 7. W zeszłym roku w wielu numerach gazety drukowaliście zdjęcia zamków Ukrainy. Wywarły one przygnębiające wrażenie, ponieważ z większości z nich pozostały jedynie ruiny. Proponuję drukować zdjęcia wybitnych obiektów w miastach i wsiach państwa. 8. Już nie pierwszy rok prenumeruję tygodnik i czytam każdy jego numer. Wielką satysfakcję sprawiają mi publikacje, o których wspomniałem w pkt 5, a nic poza oburzeniem nie wywołują te, w których autorzy nadal stawiają na „pomarańczowych”. Większego wstydu i poniżenia Ukraina nie zaznała i zapewne nie zazna, niż od nich. 9. Mam wyższe wykształcenie i duże doświadczenie życiowe, jednak nie wystarcza mi ich, by zrozumieć, jaki cel przyświeca wam, publikując takie materiały, jak „Borija — ziemia dzika…” i „Tajemnica nazwy «Ukraina»” I. Kaharca. Mają one prawo istnieć, ale ich miejsce jest w wydawnictwach historycznych i naukowych. Na zakończenie zgłaszam propozycję: uczyńcie stałą rubrykę „Koncepcja współczesnego państwa ukraińskiego” i dajcie możliwość wypowiedzenia się na ten temat wszystkim, którzy są w Ukrainie. Jestem przekonany, że jej istota tkwi nie tylko w integracji euroatlantyckiej, lecz przede wszystkim w rozwiązywaniu najbardziej bolesnych problemów wewnętrznych. Uważam, że jej leitmotivem powinny stać się słowa O. Morozа: „Zbudujmy Europę w Ukrainie!” Czy można godzić się z tym, że nasz kraj niczego nie brakuje, a jeszcze znajduje się w centrum Europy, podczas gdy naród żebrze i dziczeje. A zwierzchnicy nigdy nie mają czasu zająć się sprawami, bo nie mogą podzielić teki.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn