Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

11 kwietnia 2007 roku sześćdziesiątnik Jewhen WARDA (1942–1992), znany literat – poeta, prozaik, publicysta, tłumacz, działacz społeczny, skończyłby zaledwie 65 lat.

Слово Просвіти, №16 за 2007 рік

kulturalne Towarzystwo Asyryjczyków w Kijowie i na Ukrainie – także w Towarzystwie Języka Ukraińskiego. W tym czasie Jewhen Warda działał przedziwnie – spieszył się, by być wszędzie i obejmować więcej spraw i zadań, niż mogła pomieścić jego istota. Niepohamowany poeta i współpracownik zapewne przeczuwał, że odmierzono mu niewiele czasu, by zrealizować zaplanowane. W toku burzliwego czasu niepodległości Jewhen Warda pisał główną księgę swego życia – „Od Niniwy do Ukrainy” – o swoich praojcach z Bliskiego Wschodu, ich wierzeniach, odwiecznych marzeniach, ludowych obyczajach; o twórczości tych Asyryjczyków, których ciężki los rzucił na Ukrainę i w której oni (a tym bardziej sam Jewhen Warda) znaleźli sobie drugą ojczyznę. Można dziś cieszyć się z tej rozległej pracy. Towarzystwo „Znanie” wydało ją już po śmierci autora – w 1994 roku. Warto wspomnieć również o tym, że Jewhen Warda przetłumaczył klasyka średniowiecznego piśmiennictwa asyryjskiego Abul-Faradża „Śmieszne opowiastki”: książka ta od razu stała się rarytasem. W tym czasie w wydawnictwie „Radziecki Pisarz” przygotowywano do druku zbiór jego wierszy, który, niestety, „utknął”. Ten sam los spotkał także jego poetycki przekład zabytku Wielkiej Literatury – „Epos o Gilgameszu”. Jakże ważne jest, by troskliwie zebrać wszystko napisane – kiedyś drukowane i niedrukowane – przez Jewhena Wardę i je wydać. I będzie to nasz godny hołd dla znanego podwижnika, pracownika, poety i prawdziwego patrioty, który żył wśród nas, działał wytrwale, wybierając ideały Dobra i Miłości. FRESKI O KIJOWIE 1 Kiedy stąpam ulicami Kijowa, Zawsze zastanawiam się nad własnym krokiem. Chreszczatyj Jar – Tu polowano na dzikie kozy, Księżniczka z mocnych, długich warkoczy Czesała promienie, A Pieczyngów na murze obserwowali Nieujarzmieni, Nieznani tury-bujwoły. Drużynna Ruś – praojczyzna Ukrainy Na szczyt Sofii, Ławry Peczerskiej Wznosiła się z wąwozów, jarów Codziennie, Aż iskry sypały się dookoła Spod kopyt niespokojnego konia. Na złość carom, na złość niedoli I wszystkim biesom, i srogiej ciemności Na wąskiej ulicy Podołu Rosły mury Akademii. I Ruś kresowa Z wąwozów, jarów Wznosiła się codziennie, Aż iskry sypią się dookoła Spod kopyt Sahajdacznego konia. Kiedy idę ulicami Podołu Zawsze myślę o własnym kroku. I znów wulkany wzbijały się Nowych powstań. Ognie! Ognie! Wstawały nowe Roksolany Każdego dnia. Po bitwie bitwa… Wrogie hordy. To dumne wnuki kozaków Powstają jak burza na oceanie, Jeden jak stu tytanów… Kijowianie, spójrzcie, mili goście, Moja ty córeczko, spójrz — OUN, UPA Krutiańskie i mogiły strzelców Obok kozackich pochówków. Podol!.. Trypole!.. Dniepr-Sławutycz!.. I wielkość mądrej Sofii!.. — Woła historia!.. — …………Ogo-go!.. Dzwoni i odbija się echem Siedem WED w jednym jedynym słowie — Kijów.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn