Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

MODLITWY KWIATÓW I CZŁOWIEKA Niepowtarzalny świat Ludmyły Szanty

Слово Просвіти, №16 за 2007 рік

Oliana RUTA Utalentowana artystka, historyk sztuki, literaturoznawca, bandurzystka Ludmyła Szanta z Kanady urodziła się w ukraińskiej rodzinie Łesi i Jurija Szantów. Zdobyła wyższe wykształcenie w dziedzinie sztuk pięknych i literatury, wykładała sztukę, muzykę, koncertowała z bandurą, pracowała jako spikerka ukraińskiego radia. Malować Ludmyła zaczęła od najmłodszych lat. Była bardzo cierpliwa i potrafiła długo, nie odrywając wzroku, obserwować tajemniczy świat przyrody, na przykład z przyjemnością przesiadywała godzinami nad stawami, wypatrując kijanek, rybek, raków. Lubiła zbierać kolorowe pióra ptaków, kamyczki, muszelki, robić gliniane odciski ptasich śladów. A ponadto obserwowała i zapisywała w specjalnym dzienniku gdzie, kiedy i jakie widziała kwiaty, ptaki — ta cecha twórczo-badawczego charakteru na całe życie stanie się decydująca w jej pracy artystycznej. Zauważywszy taką żądzę poznania, rodzice zrobili wszystko, aby talent dziewczynki rozwijał się — zapisywali ją na różne kółka przyrodnicze, oddali do dziecięcej szkoły plastycznej, gdzie wielki wpływ na formowanie się Ludmyły Szanty jako artystki miały lekcje kompozycji i kolorystyki malarza Petra Sydorenki. Najmłodsza uczennica szkoły plastycznej, sześcioletnia Ludmyłka, zabrała się za ilustrowanie ukraińskich pieśni ludowych i wierszy ukraińskich pisarzy dziecięcych. Wielki wpływ wywarły na nią wówczas wspaniale ilustrowane książki dla dzieci z Ukrainy, z którymi dorastała w latach 60. Ludmyła przyznaje, że z szacunkiem patrzyła na prace starszych uczniów, zachwycała się ich obrazami, a to inspirowało ją do własnych wytrwałych poszukiwań twórczych i rozwoju. Wtedy też usłyszała od nauczyciela, Petra Sydorenki, o tym, że jego były uczeń wstąpił do wyższej szkoły artystycznej, i postanowiła dla siebie podążać właśnie taką drogą. Wiele lat później Ludmyła sama była już studentką Ontario College of Art — jej marzenie się spełniło! Jej pierwsza wystawa indywidualna odbyła się w 1986 roku w „Galerii 76”. Od tego czasu jej wystawy odbywały się jedna po drugiej. W Toronto Ludmyła zdobyła wyższe wykształcenie w dziedzinach sztuk pięknych, muzyki i literatury. Wykładała kulturę ukraińską i historię sztuki na Kursach Ukrainoznawstwa, uczyła dorosłych i dzieci rysunku, wykładała muzykę, występowała z koncertami jako bandurzystka, pracowała jako spikerka ukraińskiego radia. Jej życie było nasycone twórczością i aktywną działalnością. Lecz kiedy Ludmyła miała 30 lat, ciężka choroba przykuła ją do łóżka, odebrała możliwość chodzenia, poruszania się, nie mówiąc już o możliwości twórczej pracy. Można było popaść w rozpacz, rozgniewać się na cały świat, zrezygnować z poszukiwania dalszego sensu życia… I — w tym trudnym czasie — ta przykuta do łóżka kobieta pisała mi w wywiadzie listownym dla kijowskiego czasopisma: „…artystom życzę silnej Wiary — Wiary, że z Bożą wolą i pomocą wszystko na świecie jest możliwe. Także życzę głębokiej miłości — miłości do wszystkiego, co piękne, dobre, czyste, do piękna. Macie wielką odpowiedzialność, bo swoimi dziełami, swoją sztuką możecie wiele dobra uczynić na świecie. Zatem szukajcie we wszystkim piękna, szukajcie tego, co dobre we wszystkim”. Sceptycy powiedzieliby, że gdyby sama spróbowała znaleźć coś pięknego w swoim bezwładzie i nie stracić Wiary!.. Ale ona rzeczywiście się nie złamała, jej zdumiewająca wola życia, jej silna wiara pomogły znów stanąć na nogi, powrócić do pracy twórczej. Ludmyła przyjęła chorobę jako… Bożą łaskę: „…w całym tym ciężkim cierpieniu poznałam wielką Bożą łaskę i jestem wdzięczna za te moje cierpienia, które pomogły mi wiele rzeczy poznać i nauczyć się. Ty, drogi Czytelniku, zapewne zdziwisz się, że mogę dziękować za moją chorobę, ale tak właśnie jest. Bo naprawdę tak zaczęłam odczuwać: że moja choroba — to Boża łaska”. Dotknięty chorobą człowiek może albo zatkać uszy i uparcie nie słyszeć skierowanego do niego głosu Boga, a co za tym idzie, opierać się tylko na materialistycznych środkach leczenia, albo odważyć się usłyszeć i zrozumieć Boże wskazówki dotyczące jej życiowego powołania, pójść pewną drogą duchowego uzdrowienia, wierzyć w Dobro i Światło — i tym samym pomnażać je na całym świecie, tak jak zrobiła to Ludmyła Szanta. Tak właśnie ujrzała świat książka „Najważniejsza rzecz na świecie”, w której zebrano wiele reprodukcji obrazów Ludmyły Szanty, wśród których są martwe natury, pejzaże, a także dwie ikony — ikona Chrystusa i ikona archanioła Gabriela. Ta książka daje odpowiedź sceptykom, gdyż zaświadcza faktem swojego pojawienia się prawdziwy cud — cud uzdrowienia, i, jak nazywa ją sama autorka — „podziękowanie i świadectwo wielkiej Bożej łaski, miłości i pomocy w moim życiu”. Ludmyła Szanta pracuje w manierze impresjonistycznej — obrazy są jakby namalowane nie pastelem czy akwarelą, a samym nastrojem. Są tak lekkie i przejrzyste, że czasami zapomina się, że są one materialne. Te obrazy to jakby ucieleśnienie żywego nastroju, który sama natura położyła na papierze. Ich bohaterowie przedstawieni są ze szczególną sympatią — tak jakby autorka sama była i kwiatem, i falą, i chmurką. Szczególne miejsce w dorobku twórczym artystki zajmują kwiaty — w obrazach „Polne kwiaty”, „Lilie”, „Czerwone kwiaty”, „Taniec świetlików”, „Aksamitna kiść kwiatów”. One nie są fotograficznie wymalowane, a poetyckie, one jakby śpiewają. W „kwiatowych” obrazach spostrzegawczemu widzowi otwiera się duchowe życie kwiatów, tutaj utrwalono najmniejsze delikatne poruszenia kwiatów. „Kiedy jestem w samotności z kwiatami, zawsze chcę się z nimi bliżej zapoznać, poznać ich indywidualność, unikalność charakteru. Siadam z nimi jak z nowo poznanym gościem, wypytuję, co jest dla nich najdroższe, najmilsze, najukochańsze”. I kwiaty radośnie opowiadają Ludmyle wszystko to, co chciałyby opowiedzieć nieczułej ludzkości, ale ona

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn