Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

NA CO CHORUJE MEDYCYNA I FARMAKOLOGIA?

Слово Просвіти, №16 за 2008 рік

Petro ANTONENKO Zdjęcie autora Niedawno rozmawiałem z nie byle jakim przedstawicielem naszej farmakologii. Wiele tematów, które poruszyliśmy, jest palących, o niektórych mówiliśmy „nie do druku”. Czytelnicy jednak powinni zapoznać się bliżej przynajmniej z głównymi chorobami naszej medycyny i farmakologii. Choroba pierwsza: nieustanny wzrost cen leków. Szczególnie szybko i bez kontroli rosną ceny właśnie preparatów krajowych. A zagraniczne z jakiegoś powodu są tańsze od naszych odpowiedników. W końcu to żadne odkrycie. Widzieliście zapewne na bazarze zagraniczne konserwy, które mimo transportu, granic i ceł są tańsze od naszych. Jako dziennikarz wiem, że papier gazetowy z naszego kombinatu w Żydaczowie w obwodzie lwowskim (nie mówię o jakości) z jakiegoś powodu jest porównywalny cenowo, a nawet droższy od przywiezionego z zagranicy — z Polski, Rosji czy Finlandii. Zrozumieć takie kształtowanie cen jest trudno, chyba że weźmie się pod uwagę cenowe haracze w naszej gospodarce. Powyższego nie należy wiązać z tak zwanym rajderstwem, w szczególności w farmacji (w odniesieniu do firmy farmaceutycznej „Darnycia” czy Borszczahowskiego Zakładu Chemiczno-Farmaceutycznego). Próby zagarnięcia zakładów farmaceutycznych za pomocą niesprawiedliwych wyroków sądowych to zjawisko haniebne. Ważne jest jednak, aby krajowa farmacja, czy to z naszym, czy z zagranicznym kapitałem, powstrzymywała się od niekontrolowanego wzrostu cen leków. Choroba druga (styczna do pierwszej): „drożyzna” samych aptek. To znaczy, że drogie apteki wypierają apteki z tańszymi lekami. Często niewielkie apteki komercyjne nie mogą konkurować z potężnymi państwowymi systemami aptecznymi pod względem cen, choćby ze względu na mały obrót towarowy. Duża apteka lub sieć apteczna kupuje w zakładach farmaceutycznych leki w dużych ilościach, co pozwala im obniżyć ceny, podczas gdy małe apteki są zmuszone do zawyżania cen na korzyść tych ostatnich. A chorym — starszym, niedołężnym — aby nie błąkać się po mieście, przychodzi kupować to, co jest pod ręką, drożej. Łatwiej oczywiście obwinić medyków, kierownictwo szpitali o dążenie do zarobku na drogich aptekach. Ale każdy ordynator powie, że troszczy się nie o własny zysk, a o to, by jakoś zdobyć grosz dla nędznego szpitala, który jest finansowany z budżetu. I co tu odpowiedzieć? Choroba trzecia: podróbki. Zażywając przez pewien czas przepisane leki, chory zdenerwowany oświadcza lekarzowi, że rzekomo przepisany preparat nie przyniósł żadnego efektu. Lekarz wraz z pacjentem może długo wyjaśniać przyczyny, a sekret jest prosty. Nie wdając się w terminologię o legendach, że lekarze w zmowie z farmaceutami pracują nie na rzecz chorego, a na rzecz apteki, otrzymując procent od sprzedaży leków. Czyli im więcej preparatów ci wypisują i im są one droższe, tym większy zysk. Jeśli jakieś dwa lata temu przy banalnym zapaleniu oskrzeli mogli wypisać 4—5 rodzajów leków, to w zeszłym roku już 7, a w tym roku 8 czy nawet 9. Taka oto tendencja. I wszystko niby potrzebne: to na infekcję, tamto wykrztuśne, to na wzmocnienie serca, tamto na podwyższone ciśnienie. Oczywiście trudno pokonać chorobę jedną tabletką, ale to przecież jakiś niekończący się wyścig. Medycyna już niedługo „rozłoży” człowieka na atomy i będzie leczyć każdy atom z osobna. Ciekawe zjawisko: w uczelniach medycznych pojawiła się nawet nowa specjalność, nieco podobna do prowizora: to specjaliści, którzy mają kontrolować, czy prawidłowo przepisano człowiekowi leczenie farmakologiczne. Może wystarczyłoby mu pięć, a nie dziewięć preparatów? Oczywiście, daleko nie wszyscy lekarze są zachwyceni taką kontrolą. Choroba piąta: korupcja. „Przeniknęła” ona i tutaj. Powiedzcie, czym powinna zajmować się apteka? Oto i nie zgadniecie, że bardzo mało przypomina to analgin czy musztardniki. Wszystko to dzieje się oczywiście za przyzwoleniem lub przy całkowitym braku kontroli licznych organów kontrolnych. I daleko nie zawsze te okołoapteczne interesy są zgodne z prawem. Choroba szósta (styczna do piątej): samowola. Okazuje się, że u nas nie ma nic prostszego, jak wziąć i otworzyć własną aptekę. Zezwolenia, licencje wydaje się na lewo i prawo. Apteczna powódź już zalewa nasze miejscowości. Kiwając na potrzebę napełniania lokalnego budżetu, organy władzy wykazują taką samą gorliwość w tej sprawie, jak w namnażaniu hazardu. Co więcej, klienci kasyn i salonów gier coraz częściej zasilają szeregi klientów aptek i pacjentów szpitali. Cóż za piękny ludzki wynalazek — apteka. Była nie raz opisywana w klasycznej literaturze nawet jako miejsce poważnych rozmów. I dlaczego utrwalony obraz z czasem nabiera negatywnego, agresywnego zabarwienia? Chyba społeczeństwo powinno już leczyć także tak ważne sfery naszego bytu. Oksana JEWSEJCEWA, Kijów U wielu ludzi diagnoza „stwardnienie rozsiane” wywołuje szok, zagubienie, pojawia się chęć skończenia z chorobą razem z życiem. Ale po pewnym czasie, godząc się z wyrokiem losu i ucząc się żyć z dolegliwością, zmienia się stosunek do siebie i do otaczającego świata. Pojawia się wiele pytań o samą chorobę oraz o to, jak z nią żyć. Stwardnienie rozsiane to przewlekła choroba zapalna ośrodkowego układu nerwowego, w której u chorych powstają liczne ogniska uszkodzeń w obrębie mózgu, rdzenia kręgowego oraz obwodowych części układu nerwowego. Uszkodzona zostaje osłonka mielinowa — izolator włókna nerwowego, przez który przekazywany jest impuls nerwowy. Od czego powstaje dolegliwość? Najpopularniejsza wersja głosi, że uszkodzenie osłonki mielinowej powstaje przez błąd w układzie odpornościowym organizmu. Układ odpornościowy chroni organizm przed wirusami i bakteriami, a przy chorobach autoimmunologicznych atakuje własne tkanki, w tym przypadku — osłonkę mielinową. Teoria powstawania choroby jest wieloczynnikowa, to znaczy, że działa czynnik zewnętrzny, najprawdopodobniej infekcyjny, na osoby z predyspozycją genetyczną. Inne czynniki ryzyka — intoksykacja, specyfika odżywiania, wpływ stanu środowiska naturalnego — prawdopodobnie również są związane ze zmianami właściwości mieliny. Szczególne znaczenie ma przewlekły stres oraz specyfika reakcji psychoemocjonalnej człowieka. Prawdopodobnie stwardnienie rozsiane powstaje, gdy zbiega się kilka przyczyn. Choć mowa o predyspozycji genetycznej, dolegliwość nie należy ani do dziedzicznych, ani do infekcyjnych, dlatego nie ma powodu, by bać się kontaktu z chorym. Jest to dość powszechna choroba, na świecie jest od 2,5 do 3 milionów chorych. Biorąc pod uwagę różnorodność objawów choroby, znaczną liczbę przypadków, gdy niezwykle trudno jest postawić prawidłową diagnozę, można uznać, że przebieg choroby, objawów w okresie remisji może nie być. Dziś stwardnienie rozsiane jest nieuleczalne. Współczesne metody leczenia polegają na zmniejszeniu częstotliwości i ciężkości zaostrzeń, a także na przywracaniu już naruszonych funkcji poszczególnych organów i układów organizmu. W krajach rozwiniętych nieuleczalnie chorych zaopatruje się w leki (immunomodulatory) bezpłatnie na szczeblu państwowym. JAK ŻYĆ ZE STWARDNIENIEM ROSIANYM NA UKRAINIE? Jest kilka uniwersalnych rad: dbajcie o siebie, dobrze się odżywiajcie, wykonujcie możliwe ćwiczenia fizyczne, nie przeciążajcie się, wystarczająco odpoczywajcie, nie ryzykujcie! Zazwyczaj chorzy pozostają samotni sam na sam z chorobą i wieloma problemami przez nią wywołanymi. A właśnie tacy ludzie najbardziej potrzebują zrozumienia, elementarnego wsparcia i pomocy, nie tej, która jest w asortymencie służb socjalnych, a pomocy choremu w obsłudze samego siebie, a do tego zdolni są tylko bliscy i kochający ludzie. Bez odpowiedniego i dość drogiego leczenia życie chorego na stwardnienie rozsiane jest ograniczone w ruchliwości. Leczenie ziołami, siarą, pyłkiem pszczelim, propolisem, akupunktura, ekstrasensoryka, zajęcia jogi oraz inne metody niekonwencjonalne nie potwierdziły swojej skuteczności w leczeniu stwardnienia rozsianego. Jednak wielu chorych odnotowuje pozytywny wpływ na samopoczucie. Dlatego zanim sięgnie się po podobne metody, należy poradzić się lekarza, rozważyć możliwe ryzyko, korzyści oraz koszty finansowe. Należy przestrzec przed nieostrożnym stosowaniem takich dostępnych metod, jak żądlenie przez pszczoły oraz podskórne wstrzykiwanie białka jaja kurzego. Może to doprowadzić do zaostrzenia choroby lub wywołać niebezpieczną dla życia reakcję alergiczną (wstrząs anafilaktyczny).

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn