Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

ALEKSANDER BAKŁAN: «BUDUJMY SWOJĄ DOLĘ»

Слово Просвіти, №16 за 2008 рік

Obecnie na Ukrainie działa wiele fundacji charytatywnych. Wśród nich jest jednak jedna wyjątkowa — „Odrodzenie wsi Makiiwka w rejonie noskowskim obwodu czernihowskiego”. Jej inicjatorem jest pochodzący z Makiiwki Oleksandr BAKŁAN. — Panie Ołeksandrze, proszę opowiedzieć o Pana społecznej organizacji patriotycznej. — Jednymi z pierwszych ofiarodawców byli Instytut Historii Narodowej Akademii Nauk Ukrainy, Liga Historycznych Miast Ukrainy, Ambasada Republiki Kuby na Ukrainie, stołeczny hotel „Dniepr”, spółka akcyjna „Kijowspecbud”. Wśród znanych osób są laureat Narodowej Nagrody Ukrainy, kobziarz-lirnik Wasyl Niecepa, Leonid Krawczuk, akademik Jewhen Towstucha, czernihowski kompozytor Mykoła Zbaracki, poeta Borys Olijnyk. — Czernihowszczyznę, jak inne nasze ziemie, walec ideologii totalitarnej próbował wcisnąć w ramy ideologicznych dogmatów. Jednak wraz z ustanowieniem Państwa Ukraińskiego przyszła wolność. — Wszyscy przeżywamy te przemiany, budujemy swój los i swój dom. Odradza się także moja mała ojczyzna — Makijiwka. Co prawda na niwie duchowej. We wsi wzniesiono cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego. W tym samym miejscu, gdzie stała wiele lat. Niestety, w 1986 roku została doszczętnie zniszczona. Cerkiew jest już odtąd nie drewniana, lecz murowana (z cegły). Ma dość okazały wygląd. Należy do Patriarchatu Kijowskiego. — Ta cerkiew to także zasługa fundacji. A ponadto fundacja wspólnie z kijowskim wydawnictwem „Logos” wydaje serię książek „Makijiwskie źródło duchowe”. — Owocnie współpracuje z naszą fundacją dyrektor wydawnictwa Olha Bujnycka. 12 lat temu jej rękami ukazała się na świecie pierwsza książka — „Historia wsi Makijiwka”. Jej autorem jest mój ojciec Mykoła Baklan, który uczył historii w miejscowej szkole średniej, a ponadto pasjonował się regionalistyką. Pisał historię rodzinnej wsi przez całe swoje życie. Ku mojemu ogromnemu żalowi, tata wcześnie odszedł do Wieczności. Potem ukazały się „Zbiór utworów Stepana Muzyczenki i wspomnienia o nim”. Stepan Muzyczenko — poeta, prozaik, dziennikarz, muzyk, malarz, etnograf, krytyk sztuki, pedagog. Urodził się we wsi Makijiwka. Makijiwska fundacja charytatywna wydała trzy tomy twórczości naszego rodaka, przewodniczącego Czernihowskiej Obwodowej Organizacji Narodowego Związku Pisarzy Ukrainy Stanisława Riepiacha. — On, podobnie jak Pan, jest głęboko wierzącym człowiekiem. — Jako uczeń chodziłem jeszcze do cerkwi. Prawda, żeby rodzice nie widzieli, bo rodzina nauczycielska. A teraz wszystkie weekendy i dni świąteczne spędzam w mojej rodzinnej Makijiwce. Odwiedzam mamę i koniecznie bywam w Bożej świątyni. Jestem dumny z tego, że ziemia czernihowsko-siewierska dała Ukrainie wybitnych apostołów ducha — Antoniego Pieczerskiego, Lazarza Baranowicza, Dymitra Rostowskiego, Teodozego Uglickiego. Popieram ideę jednej Lokalnej Cerkwi, co bezwzględnie jest potrzebne dla konsolidacji życia narodowego. Przypomnijmy hymn Ołeksandra Konyskiego: Boże Wielki, Jedyny, Ukrainę nam chroń, Blaskiem wolności i światła Ty ją ukoronuj. Ołeksandr Konyskyj — mój rodak z sąsiedniego rejonu niżyńskiego, wsi Perechodiwka, ukraiński pisarz, pedagog, działacz społeczny. Ta pieśń długo milczała na tej ziemi, gdzie się narodziła, ponieważ w czasach radzieckich uważano ją za wywrotową, nacjonalistyczną. Obecnie wraca do nas, krzepiąc w świąteczne i powszednie dni, wszczepiając wiarę i pewność w przyszłość. Rozmawiał Anatolij TURKEŃJA, członek Czernihowskiego Zrzeszenia Rodaków w Kijowie

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn