Strona · s. 15strona oryginału ↗
Sumianie podbili serca kijowian
Слово Просвіти, №16 за 2008 рік
Walentyna JEFREMOWA, historyk sztuki, zasłużony pracownik kultury Ukrainy
Przyjechać do stolicy z nowoczesnym repertuarem, sztuką nieznaną wymagającej publiczności teatralnej, było ryzykowne. „Gość” – taki tytuł nosiło przedstawienie, które w Kijowie zaprezentował Sumski Obwodowy Teatr Dramatu i Komedii Muzycznej im. M. Szczepkina. Filozoficzna preambuła nadawała tajemniczości nieprzewidywalnym życiowym sytuacjom. W dwóch aktach grały dwie osoby: aktorka Olena Zarycka wcielała się w rolę Daryny Andriiwny, a jej partner, aktor Pawło Rybczynski, w rolę Wadyma. Dramatyczna historia stopniowo nabierała siły i pod koniec wybuchała dynamicznym monologiem. Znane jest powiedzenie Eklezjastesa: „Czas rzucać kamienie i czas zbierać kamienie…” Dla wielu to przestroga, dobra życiowa rada. Rzeczywiście, czasem człowiek w zapale nie zastanawia się nad konsekwencjami, które czekają go w przyszłości. Tak stało się również z bohaterką spektaklu „Gość”: nadszedł gorzki czas zbierania kamieni. Ciężar przeszłości był zbyt wielki zarówno dla matki, jak i dla syna. Matka odnalazła syna i zaproponowała spotkanie. Udane muzyczne rozwiązanie, wyraziste wnętrze pokoju, w którym rozgrywała się dramatyczna akcja, tworzyło harmonijne środowisko, dopełniające grę aktorów. Współczesna historia zniszczonych rodzin sprawiła, że widzowie śledzili wydarzenia, wstrzymując oddech. Nie ma zamkniętych drzwi ani wiecznych tajemnic. Ich odkrycie to zawsze tylko kwestia czasu. Życie nie ułożyło się tak, jak marzyła, i matka zapragnęła zobaczyć syna, którego porzuciła w dzieciństwie, by stworzyć nową rodzinę. Syn przeżył rozłąkę boleśnie i podczas spotkania z matką przedstawił się jako jej znajomy. Wspomnienia dzieciństwa bez matczynej czułości wpłynęły na jego charakter i los. Aktorzy mistrzowsko oddali całą dramatyczność sytuacji, a serca widzów biły razem z nimi w jednym rytmie. Wadym tak i nie przyznał się Darynie Andriiwnie, że jest jej synem. To spotkanie i dialogi są pełne oskarżeń oraz radosnych wspomnień. Łzy i krzyk stopniowo doprowadziły do dramatycznej kulminacji. Cały ból matki, która żałowała swojej przeszłości, aktorka oddała na wysokim poziomie. Wydawało się, że we współczesną przestrzeń powróciła szkoła Stanisławskiego. Podczas rozmowy Olena Zarycka wyznała, że długo szukała sztuki na jubileuszowe przedstawienie. Zaproponował ją rosyjski dramaturg Iryna Mychejeczewa. Kierownik artystyczny teatru, zasłużony artysta Ukrainy Ołeksandr Rybczynski poparł ten wybór i się nie pomylił. Na widowni był аншлаг. Długo nie cichły oklaski, a widzowie żegnali aktorów na stojąco. Miło było zobaczyć grę pełną wewnętrznej siły i wysokiego mistrzostwa. Od przewodniczącego Sumskiego Zjednoczenia Rodaków w Kijowie W. Stelmacha oraz jego zastępczyni K. Biezkrownej wręczono wyszukane bukiety z życzeniami dalszej twórczej weny i gościnnych występów na całym świecie. Niedawno dowiedzieliśmy się, że Olena Zarycka otrzymała tytuł zasłużonej artystki Ukrainy. Gratulujemy drogiej rodaczce i życzymy nowych ról i spotkań na wielkich scenach, osobistego szczęścia i wdzięcznych widzów.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
