Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

Słony posmak jubileuszu…

Слово Просвіти, №16 за 2012 рік

Wiktor CHOMENKO, Krym Obchodami tego ważnego wydarzenia w naszej historii, honorowaniem marynarzy wojennych i weteranów floty zajmował się przede wszystkim Związek Oficerów Ukrainy pod przewodnictwem Wiaczesława Biłousa. Ostatnim akordem jubileuszowych uroczystości był okrągły stół, który przeprowadzono w pomieszczeniu muzeum Sił Morskich Ukrainy (zabytku fortyfikacyjnym „Bateria Michajłowska”) z udziałem naukowców, przedstawicieli społeczeństwa oraz bezpośrednich uczestników historycznych wydarzeń odrodzenia narodowej floty wojennej. Temat okrągłego stołu — „20 lat Sił Morskich Ukrainy: stan i perspektywy rozwoju”. Członkowie związku porozumieli się, by wysiłkami kierownictwa Sił Morskich Ukrainy, organizacji społecznych, partii politycznych i ruchów doprowadzić do tego, aby obchody odrodzenia floty wojennej stały się świętem państwowym, gdyż to wydarzenie dało możliwość naszemu krajowi stać się państwem morskim. Jej wodne granice sięgają jednej trzeciej ogólnej granicy państwowej. I nasza Ojczyzna powinna dokładać skuteczniejszych starań w celu stworzenia nowoczesnej floty wojennej, zdolnej zapewnić nienaruszalność morskich i przybrzeżnych terytoriów Ukrainy. Uczestnicy okrągłego stołu usystematyzowali blok problematycznych kwestii i propozycji rozbudowy floty, które zostaną ogłoszone 25 kwietnia z trybuny podczas przesłuchań parlamentarnych dotyczących organizacji wojennej państwa i sektora bezpieczeństwa. Zastanówmy się: u nas do tej pory nie wypracowano doktryny wojskowo-morskiej. Oficerom trudno zrozumieć, dlaczego do tej pory nie ma przemyślanej długoterminowej strategii rozbudowy Sił Morskich Ukrainy nawet w dwudziestym roku ich istnienia. Pilnego rozwiązania wymaga problem budowy okrętów, bo „łatanie” naszej przestarzałej floty jest o wiele droższe niż budowanie nowej. Przecież planowano faktyczne odnowienie składu okrętowego Sił Morskich, w szczególności stworzenie i budowę nowoczesnego okrętu klasy „korweta”. Od 2006 do 2010 roku przygotowano projekt techniczny okrętu z gotowością do jego położenia stępki w Mikołajowskiej Stoczni Budowy Okrętów. Zgodnie z planem, w 2012 roku miał wyjść pierwszy okręt. Niestety, od 2010 roku ten projekt znajduje się w fazie „oczekiwania”. Podczas gdy o budowę nowych nowoczesnych okrętów nawodnych różnych klas do wykonywania zadań bojowych, o wymianę uzbrojenia powinni troszczyć się nie tylko oficerowie, ale i władza. Niezrozumiałe są plany kierownictwa Ministerstwa Obrony i Sztabu Generalnego dotyczące „optymalizacji” liczebności i składu bojowego okrętów oraz innych jednostek Sił Morskich w ogóle, co może negatywnie wpłynąć na dalszy stan Sił Morskich. Przecież jeśli jesteśmy państwem poza-blokowym (zostało to zadeklarowane przez jego kierownictwo), to musimy zwiększać potencjał bojowy Sił Morskich dla ochrony granic morskich, wykonywania właściwych dla floty zadań zarówno na Morzu Czarnym, jak i poza jego granicami. — Brak polityki morskiej państwa, niedofinansowanie, nędzne pensje oficerów i kontraktowych, niewłaściwa ochrona socjalna żołnierzy i ich rodzin, brak mieszkań negatywnie wpływają na stan psychiczny personelu — podkreślali członkowie związku. 100% (!) oficerów i chorążych nie ma mieszkań! Marynarze, którzy złożyli przysięgę narodowi ukraińskiemu i pełnią służbę, wykonują zadania bojowe, operacje pokojowe w różnych morzach świata, misję międzynarodową, nie mają stałego lokum na ojczystym brzegu. Chociaż na obrzeżach Sewastopola i Bałakławy jest niemało porzuconych na pastwę losu zaniedbanych koszar i mieszkań, które można szybko i niedrogo wyremontować. Uregulowania wymaga także zabezpieczenie emerytalne emerytów: emeryci, którzy zwalniają się z rosyjskiej floty i przechodzą do ewidencji w komisariatach wojskowych Sewastopola (zgodnie z zawartą między Rosją a Ukrainą umową międzynarodową o podziale Floty Czarnomorskiej) stają się emerytami wojskowymi Ministerstwa Obrony Ukrainy, chociaż ani jednego dnia w niej nie służyli. Emerytury naliczane są im od tej pensji, którą otrzymywali we flocie rosyjskiej. A to od dziesięciu — u kontraktowego, do ponad dwudziestu tysięcy hrywien u oficera. Takich uciążliwych dla budżetu państwa „bratnich emerytów” w Sewastopolu przybywa z każdym rokiem, przy czym pensje, a odpowiednio i emerytury ukraińskich marynarzy są mniejsze wielokrotnie. Tę sytuację należy rozwiązywać na szczeblu międzypaństwowym. Uwagi wymaga także problem braku ukraińskich szkół w Sewastopolu, bo tutaj „w tak zwanych ukraińskich szkołach” językiem nauczania w rzeczywistości jest rosyjski. A to kwestia nie tylko wychowania dzieci, ale i perspektyw Ukrainy. Uczestnicy okrągłego stołu akcentowali: „Wszystkie artykuły o gwarancjach socjalnych Ustawy Ukrainy „O ochronie socjalnej żołnierzy i członków ich rodzin” zostały zawieszone lub uchylone i nie działają, państwo ich nie finansuje, chociaż istnieją odpowiednie decyzje Sądu Konstytucyjnego o ich nielegalnym wstrzymaniu/uchyleniu. Eksperci ds. wojskowo-prawnych powinni dowieść Gabinetowi Ministrów, deputowanym parlamentu Ukrainy, że niewykonywanie i ciągłe niedofinansowanie tej Ustawy to podważanie suwerenności Ukrainy. Dziwi stanowisko departamentów prawnych, które przekształciły się w „organizacje adwokackie” w celu ochrony antykonstytucyjnych postanowień Gabinetu Ministrów Ukrainy oraz Ustaw Ukrainy „O Budżecie Państwowym na rok”, które systematycznie ograniczają prawa żołnierzy”. Państwo powinno wreszcie zwrócić się twarzą do ukraińskich marynarzy, natychmiast zacząć rozwiązywać ich palące problemy. Nasi marynarze na sewastopolskiej ziemi „dwóch flot” reprezentują Ukrainę i powinni mieć wystarczające finansowanie, nowoczesne uzbrojenie, należyte warunki do wykonywania wszystkich zobowiązań. …Choć to przykre, władze są obojętne zarówno na narodową flotę wojenną, jak i na jej historię. Rzecz w tym, że w Baterii Michajłowskiej znany kolekcjoner staroci Ołeksij Szeremietiew stworzył muzeum epoki wojny krymskiej z wielką kolekcją rarytasów tamtej epoki. Ale niektórzy nazywają tę ekspozycję jeszcze jednym kolejnym Rosyjskim muzeum imperialnym w Sewastopolu. Planowano, że ten zbiór stanie się jedynie początkiem stworzenia pierwszego Wojskowo-Morskiego muzeum ukraińskiego w Sewastopolu, którego do tej pory nie ma nawet w dwudziestym roku istnienia bojowej floty narodowej. Gdzież jest nasze ukraińskie muzeum? Rozpocząwszy jego tworzenie, entuzjaści byli nieprzyjemnie zaskoczeni oburzającym faktem: złoczyńcy pocięli sławny SKR-112, okręt, który jako pierwszy podniósł ukraińską banderę i miał stać się główną ekspozycją muzeum ukraińskiej sławy floty pośród wielu innych eksponatów. 20 lipca 1992 roku, protestując przeciwko represjom dowództwa Floty Czarnomorskiej wobec narodowo świadomej części personelu, okręt pod dowództwem kapitana-lejtnanta Serhija Nastenki, podniósłszy banderę państwową… W muzeum w Baterii Michajłowskiej dla pierwszej bandery Sił Morskich Ukrainy miejsca nie starczyło. Wszyscy zauważyli: obchody 20-lecia odrodzenia Sił Morskich Ukrainy przeprowadzono głównie siłami emerytów i organizacji społecznych. Na uroczyste zebranie w sztabie floty nie zaplanowano przyjazdu żadnego z przedstawicieli władz centralnych. Na jubileusz dowódca nie otrzymał gratulacji ani od Prezydenta, ani od rządu i parlamentu, ani od Sewastopolskiej miejskiej administracji państwowej. Dziwi brak uwagi naszych wysokich urzędników, przecież chodzi o morski bastion naszej państwowości… Na starcie rajdu samochodowego przy pomniku hetmana Sahajdacznego

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn