Strona · s. 5strona oryginału ↗
Czy udźwiękowienie i dubbing filmów są kwestiami politycznymi?
Слово Просвіти, №16 за 2012 рік
Mykoła CYMBALIUK Zdjęcie Olesia DMYTRENKI
Świeży przykład — uchwała Gabinetu Ministrów nr 168 z 1 lutego 2012 r. Zgodnie z tym świstkiem, wybaczcie, aktem podustawowym, znosi się obowiązkowość dubbingu lub udźwiękowienia filmu (w jakimkolwiek języku!) na terytorium Ukrainy. To znaczy, że teraz można nie tylko dubbingować czy udźwiękowiać filmy po rosyjsku, jak to u nas do niedawna praktykowano. Teraz obcemu biznesowi filmowemu otwarto zieloną ulicę i pozwolono bez przeszkód przywozić już gotowe filmy z Rosji. W ten sposób ukraińscy urzędnicy nie tylko przelobowali interesy nieukraińskiego biznesu, ale także postawili pod znakiem zapytania interesy narodowe Ukrainy. Wyniki nie kazały na siebie czekać. Krajowe studio dubbingu „Le Doyen” (60% objętości ogólnego dubbingu filmów produkcji zagranicznej — przedsiębiorstwo strukturalne największej na naszym rynku firmy dystrybucji filmowej „B&H”, siódmy rok dubbinguje filmy w języku ukraińskim, zapewniając światowy poziom jakości) doświadczyło brutalnego ataku. 5 kwietnia policja podatkowa Kijowa dokonała napadu na studio. Skonfiskowano nie tylko komputery, ale także drogi sprzęt do nagrywania dźwięku dla dubbingu filmów. Powód jest śmiesznie naciągany, rzekomo niepłacenie podatków… przez ich partnerów! Synchroniczne, uzgodnione działania urzędników Państwowej Agencji Kinematografii, Ministerstwa Kultury, Gabinetu Ministrów, Państwowej Administracji Podatkowej nie pozostały niezauważone. Społeczeństwo podniosło alarm. Kilka dni temu organizacje społeczne, w szczególności „Widcisz”, „Prostir swobody”, „Ukraińska sprawa”, „Ne budź bajdużym!” zorganizowały pod Gabinetem Ministrów liczną akcję protestacyjną. Wyrazić oburzenie cynicznymi, antyukraińskimi działaniami naszego urzędnictwa, wesprzeć pracowników studia dubbingu przyszło wielu znanych działaczy kultury, polityków, deputowanych. Wysoki granitowy parapet na ulicy Hruszewskiego, naprzeciwko gmachu rządowego, stał się trybuną ludową, na którą, wspierani przez dziesiątki rąk, wchodzili mówcy. Olesij Donij, deputowany ludowy Ukrainy: — Niestety, niemal codziennie jesteśmy zmuszeni wychodzić na akcje protestacyjne. Przedwczoraj przeciwko samowoli władzy wobec małego i średniego biznesu, wczoraj przeciwko niszczeniu Andrijiwskiego Uzwozu, dzisiaj przeciwko „najazdowi” na ukraińską kinematografię… I wszystko dlatego, że ta władza jest antyukraińska. Systemowo niszczy wszystko, co ukraińskie — biznes, kulturę, język. Pociesza jedynie to, że przybywa nie tylko uśmiechniętych, przyjaznych twarzy na podobnych wydarzeniach protestacyjnych, ale rośnie świadomość Ukraińców: tylko wspólnymi siłami położymy kres samowoli i wszechwładzy obecnej władzy. Musimy zrozumieć, że wsparcie ukraińskiej młodzieży i kultury to komunikacja ze wszystkimi w języku ukraińskim. Analogicznie jest z kinem. Jeśli chcemy wesprzeć ukraińskie kino, musimy nie oglądać rosyjskojęzycznego. Innej drogi nie ma. Słuchajmy ukraińskiej muzyki, kupujmy tylko ukraińskojęzyczne książki, czytajmy ukraińskie gazety, oglądajmy ukraińskojęzyczne kino i komunikujmy się tylko po ukraińsku. Tylko wtedy ochronimy krajowych producentów, siebie i swoje otoczenie, całą Ukrainę. Jurko Zełenyj, krytyk muzyczny: — Przedkładanie ukraińskiego produktu kulturalnego to strategiczny kierunek samostanowienia. W pełnej mierze dotyczy to również technologii informacyjnych. Trzeba instalować i korzystać tylko z ukraińskojęzycznego oprogramowania. Wiem, jest wielu „patriotów”, którzy drą trzy wyszywanki na piersi po pierwszych pięćdziesięciu gramach i krzyczą o Banderze, „Sława Ukrainie!”, ale lenią się nacisnąć klawisz i wybrać ojczysty język w swoim komputerze. Korzystanie z ukraińskiego wszędzie jest rejestrowane. I jeśli producenci, którzy wspierają rozwój oprogramowania, widzą, że ukraińskojęzycznych użytkowników na świecie jest 10—20 milionów, muszą liczyć się z tym rynkiem i pracować dla niego. Jewhen Nyszczuk, aktor: — Ukraińskich filmów jest niezwykle mało, a takich, jak ostatnia praca filmowa Mychajła Illjenki, — jednostki. Dlatego ogromne znaczenie ma zagraniczne kino, udźwiękowione po ukraińsku. Wiemy, jak wpływa ono na wychowanie. Udźwiękowiłem i zdubbingowałem niemało ukraińskich filmów. Ci, którzy stemplują haniebne antyukraińskie ustawy, oczyszczają drogę nie tylko obcej ideologii, oni pozbawiają pracy tysiące naszych aktorów. Oczywiste jest, że na horyzoncie władzy są następne wybory. I zamiast godnych pensji podstępnie podsuwają rosyjskojęzycznej części ludności kwestię językową. Andriej Ihnatczyk, reżyser z Białorusi, na smutnym doświadczeniu ojczystego kraju. Jak wiadomo, polityka to kontynuacja ekonomii, czy też biznesu, tylko innymi środkami. W ukraińskich realiach dawno już przybrała niecywilizowane, antyukraińskie, potworne formy. Nienasycona żądza własnego wzbogacenia, wszechprzenikający świerzb korupcji przenika władzę wszystkich szczebli, popychając przeważającą większość urzędnictwa do przestępczych działań. Nierzadko graniczą one ze zdradą interesów narodowych.
kraju opowiedział, jakie konsekwencje mogą wyniknąć z lekceważenia interesów narodowych. „Jest mi przykro patrzeć, jak dręczą bratni naród. W 1995 roku na Białorusi w ten sam sposób niszczono dubbing w telewizji, w kinie, przepisywano historię, wykonując rozkazy Kremla. Nasze doświadczenie musi czegoś nauczyć Ukraińców. Wspieramy was, bo rozumiemy, że bez narodu ukraińskiego nie będzie białoruskiego. U nas doszło do tego, że zakazują już koncertów w języku białoruskim. Nie chcę, żeby to samo było na Ukrainie” — zaznaczył pan Andrej. Serhij Trymbacz, przewodniczący Związku Kinematografistów Ukrainy, jest przekonany, że tylko młodzież może obronić przyszłość. Jeśli społeczeństwo będzie milczeć, to najlepszy sposób dla tych, którzy siedzą w przytulnych gabinetach, by zakonserwować sytuację. Mimo wszystko kino ukraińskie jest i będzie. Bo jeśli ostatecznie zniknie ukraińska branża filmowa, pod zagrożeniem znajdzie się naród. Na straży musi stać nasza kultura. Więc bądźmy czujni! Mychajło Illenko, reżyser filmowy, zauważył, że nawet w czasach sowieckich filmy dla republik związkowych były dubbingowane w językach narodowych. „Nas odpychają, odrzucają nie wiadomo w jakie czasy. Postanowienie Gabinetu Ministrów to połączenie interesów biznesowych i politycznych. To ogniwa jednego łańcucha. Wbrew wszystkim i wszystkiemu ukraińskie słowo będzie brzmieć nie tylko w naszym kinie. — Zebraliśmy się tutaj — oświadczył Taras Szamajda, koordynator ruchu „Przestrzeń wolności” — aby obronić ukraiński dubbing przed zniszczeniem. Zniszczeniem, którego dokonuje władza wykonawcza rękami Rządu, milicji podatkowej, innych organów. Ustawa Ukrainy „O kinematografii”, Rozporządzenie o świadectwie rozpowszechniania chroniły narodowy dubbing. Wszystkie filmy — amerykańskie, europejskie, rosyjskie, jakiekolwiek inne były dubbingowane po ukraińsku, tak jak robi się to w każdym normalnym kraju świata. Od teraz, zgodnie z przyjętym postanowieniem, Gabinet Ministrów zachęca do sprowadzania filmów dubbingowanych w Rosji w ich języku. To bezczelne wspieranie języka obcego zamiast ukraińskiego, zagranicznych studiów dubbingowych zamiast naszych, krajowych, obcych aktorów, tłumaczy, pracowników technicznych zamiast ukraińskich. To robi nasza władza, która powinna chronić interesy narodowe. Nasze żądanie: 1) Anulować haniebny dokument (postanowienie Gabinetu Ministrów nr 168) lub ten punkt, który zachęca do wprowadzania rosyjskiego dubbingu. 2) Zaprzestać fizycznego niszczenia studia ukraińskiego dubbingu firmy „B and H”. Stymulowanie obcojęzycznego dubbingu i fizyczne niszczenie krajowego to zdrada interesów narodowych. Nie ustąpimy, jeśli władza nie pójdzie na ustępstwa. Zwyciężymy!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
