Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

Tetiana Juzwiak. Wyszyj mi przestrzeń

Слово Просвіти, №16 за 2021 рік

Tetiana Juzwiak, poetka, filolożka. Ur. w 1986 r. (Magdeburg, Niemcy), mieszka i pracuje na Ukrainie (m. Kałusz). Nauczycielka języka i literatury ukraińskiej w Liceum nr 10 w Kałuszu. Autorka tomu poetyckiego „Głosem niebieskich kwiatów”. Zima ta siwa zima koloru smutku i radości babcinym rzeszotem sieje motyle białe na kolana wieżę cicho z modlitwy układa i pije mleko prawd w zamarzniętej wierze ta siwa zima ze sznurem odległości ciemnej przeszywa spojrzeniem jak cierniową wiernością z głosem wdów przejmującego płaczu powoli kroczy za rękę z kimś do wieczności ta siwa zima z dziwną blizną na imieniu wywyższa czas jak coś ostrożnego i osobnego zawiązuje oczy wstążką czarno-niebieską mija mgłą na męskich ramionach ta siwa zima z kadrami wyblakłych wspomnień natchnienie napełnia dom kolczastym szronem i szlocha lato w bukiecie zwiędłych piwonii i lepi zima nowe nieprzeczytane linie Na linii jesieni – lato w sierpniu wydłużają się cienie ludzkiej niespieszności ściernisko od rana zbiera światło słoneczne w trawie tyle spadzistych owoców parzy zmęczone liście na linii jesieni – lato w sierpniu odkorkowują butelkę morskiej opalenizny drzewa wznoszą się głośno palcami w niebo rumiankowa herbata staje się małymi piegami na linii jesieni – lato (czy może potrzeba) w sierpniu śliwkowe powidło smaruje drzwi i ściany na strychu wisi trójpolówka naręczy malin i mięty stroną książki mrugają rzęsy białych śnieżynek na linii jesieni – lato (które trzeba trzymać) w sierpniu cygański taniec zapisuje kardiogram charakter pisma tak się zepsuł miodem skapują wiersze sierpień pokrywa ręce i goi na skórze rany na linii jesieni – lato (powoli chowa się w ciszę) Wyszyj mi przestrzeń wyszyj mi chustę dźwiękami jasnego zmierzchu lotem gwiazd i dziewiczym milczeniem wieczornych nadziei rozpaczliwego migotania ledwo słyszalnej miłości do oszalałego świata założę ją jutro na widok jesieni taką przytulną i przesyconą ciepłym wiatrem taką uśmiechniętą i senną jak płaszcz nieubłaganego czasu i wszystkie kwiaty będą się do niej chylić i całe niebo wyprostuje się w spojrzeniu chusta pokryje nieme włosy dziwnymi liśćmi objęć oraz spokoju wyszyj mi przestrzeń aby chuście było w niej łagodnie niech dookoła wszystko sobie skapuje żałosnym słowem czy trunkiem pychy niech wszystkie kłopoty które w radość ukołyszą sobie człowieka niech ukryte wyda się wspomnieniem na zapomnianych tablicach odwagi aby w chuście nie było nam zimno aby przestrzeń i na szyi korale *** będę stać pośród lutego zmęczona i uboga jak stoją pod cerkwią kalecy i niemocni będę prosić o spojrzenie tych pierwszych kwiatów które bieleją skrzydłami bajkowych ptaków rozkołysują świat ludzkimi pejzażami duszami wierszy mokrych świtów będę stać cicho pośrodku życia i czekać swoich serafinów pomalowane rzęsy dorosłych rozmów będą dotykać chmur twoje kroki złapią gwiazdy które leciały w trawę na spełnienie marzenia i nawleką na nitkę wiosna prosi się do domu a dookoła jeszcze luty i ja – zabłąkana w nim *** o moje nieproszone wiersze jak owce błądzą cudzymi myślami hulaki po knajpach starych niedopite mijają siebie siwowłosi o moja piękna zraniona jesieni żółtawe włosy w warkocze splata nie wie miasto o świecach-spoczywalnicach oliwą nieba ścieka w ręce smutnych połonin o mój śpiewie moja kipiąca miłości czy znowu omamem będziesz wrastać w noc nakreślam lisi ślad zakończenia żółtego w takt niewypowiedziane sypie srebrzystymi rybami w sad na gałęzie zimne siebie przyszywam skrzydlatą jesiennego oddechu gorącego dotyku świt zapraszam do chaty i jesień ta cicho mija w wierszach a ja już chcę wiosny Miłości, oprzyj się na mnie Miłości, oprzyj się na mnie. Wyjdź z ukrycia i zamieszkaj w sercu zapomnianego świata. Kiedy światło – jedyna szczelina w babcinej skrzyni dziewczęcej. Kiedy wiara – jedyna modlitwa małego dziecka w pustym pokoju. Kiedy słowo – jedyne milczenie, rozbite o chłód zczerniałego czasu. Miłości, oprzyj się na mnie. Komuś tak potrzebny twój głos. Siadaj cicho w łódź – będziemy tu poza czasem. Kiedy najdroższe – rozlało się słodem w piersi. Kiedy najsłodsze – na rzęsach przycichło w pełni. Kiedy najgorzkie – spazmuje orbitami żeber. Miłości, oprzyj się. Lewkoniami, bzem, pierwiosnkiem. Przesiej się życiem w dłonie zmęczonych rąk. Oprzyj się, miłości. A chcesz – to po prostu się zatrzymaj. Zatrzymaj się właśnie tutaj. *** kiedy gałęzie drzew w pogoni będą malować pieśń kiedy chmury cukrowe zajęły chłodem znikną kiedy południa lipca odpocząwszy będą cieszyć przestrzeń ja korzeniami wplotę się w twoje wieczne milczenie kiedy łokcie rzek na przełaj będą rozgarniać fale kiedy czasu kleszcze zardzewiawszy wyschną trawą kiedy wiatr w koszuli na rękach będzie wyszywać ulewę ja korzeniami wplotę się w twoje nieposłuszne włosy i niech pośpiech słów które tracą znaczenie od razu ciemne plamy odrzucenia zorzy polarnej nadziei ubierają twój głos w rozburzone zmęczone morze ja korzeniami wplotę się w twoje bawełniane marzenia *** już miesiąc patrzą na ciebie dłużej podnoszą się z urwiska spoważniałymi stratami ducha stary bór skapuje łzami jak warstwami pożółkłych bandaży na głowę czasu już miesiąc w ich rękach dzikie metafory strat/bezsennych iluzji/wyroku być/nie być piszą swoje apokalipsy liną strachu owijają ręce nawet kiedy tak natchnienie do ciebie milczą już miesiąc wzrok nieprzystępnie buduje mur nieostrożnymi krokami przez miasto skraca wiek miłosierdziu twoich doskonale wyuczonych prawd pośrodku wiatru stoi samotny lekarz (na twarzy miesiąc długi jak życie) to nieznośnie gorzkie widziadło nieba na skroni u mnie/u niego/u ciebie białe postacie ofiar tak szczerze z tobą stoją na wyludnionym placu w Rzymie obwódka ludzi krwawi cierniowym wieńcem ten rozczochrany świat tyle wypił trucizny i bólu choćby dzwonem niemym rozszedł się w kwietniowej wiośnie on tak uczciwie mówi z tobą nie karz objęć i wybacz *** zanim odejdziesz będę czytać wiersze Kałyncia na głównym placu miasta pewnie wezmę tę najdroższą „Trzynaście alogii” z której pachnie świeceniem sakur mimo woli zatrzymywać się będą ludzie pokazywać palcem na dziwną kobietę z czarną wstążką we włosach i głosem wiosennych mgieł zanim odejdziesz człowiek z wierszy Stusa wyjdzie na opór próbując się spalić żywcem tym razem nie będzie cytryn czy sprzedawczyni zamorskich owoców hałasu w prasie i pokąsanych warg wojny po prostu młody ojciec będzie bał się stracić ziemię i modlić się ze wszystkich sił aby apostoł Paweł ochronił jego bliskich zanim odejdziesz kraj pochowa wielu żołnierzy samolotów kwiatów i przysiąg łabędzie kredą zimnej rozpaczy obsypywać będą strach bycia obcymi wśród swoich i lodowaty śnieg topnieć będzie w zanadrzu przytulony do rudego kota z Donbasu ktoś będzie milczeć z boku inny ocierać łzy zanim odejdziesz doszyję kołdrę którą obiecałam babci ułożę dachówki i pobielę sień napiszę muzykę i nauczę się grać na skrzypcach czy pianinie i jak w niemym kinie śpiewać będę tak głośno żeby rozlecieć się nitkami w białym świcie zanim odejdziesz nadejdzie marzec zanim odejdziesz tańczyć będą anioły Sandarmoch kula nr 12 leciała powoli myślała że trafi w drzewo lecz puls ludzkiego oporu magnesem odwagi i wytrwałości wzywał w serce i kula zaniosła się rozpaczą-bo tylko ona rozumiała co czyni kula nr 24 nie zdążyła nawet szlochnąć szybkość dotknięcia spustu w rozproszeniu rozsypała się stratą ukraińskiej mądrości kula przycichła w szeptach głosu zbryzganego krwią-bo tylko ona rozumiała co czyni kula nr naście opierała się i krzykiem zdzierała skórę z rąk człekokształtnego zwierzęcia lecz zwierzę o zmierzchu kata pewnie wzruszyło ramionami kręgi wody wypuściło żądło zimnej śmierci rozpruty honor mojego narodu w uroczysku łez kula bez numeru zgubiła imię już nie bała się obwalającej rozpaczy jedyna sekunda jej życia szaleńczo szukała bezbrzeżnej wolności

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn