Strona · s. 5strona oryginału ↗
Pisarz i mąż stanu. Pamięci Wołodymyra Jaworiwskiego
Слово Просвіти, №16 за 2021 рік
17 kwietnia 2021 roku w 79. roku życia zakończył swoją ziemską drogę Wołodymyr Ołeksandrowycz Jaworiwski – znany ukraiński pisarz, działacz społeczno-polityczny, były przewodniczący Narodowego Związku Pisarzy Ukrainy, laureat Narodowej Nagrody im. T. H. Szewczenki, człowiek niezwykłej energii i pracowitości. Starczało mu sił, woli i zapału nie tylko na pisanie wspaniałych utworów, ale także na przebywanie w samym centrum wydarzeń społeczno-politycznych, udział w burzliwych procesach budowania państwa, prowadzenie autorskiej audycji radiowej „20 minut z Wołodymyrem Jaworiwskim” oraz konsekwentne bronienie ukraińskich wartości narodowych w wystąpieniach publicznych. Będąc deputowanym ludowym Ukrainy I, II, IV-VII kadencji, Wołodymyr Jaworiwski brał udział we wszystkich głównych wydarzeniach najnowszej historii Ukrainy: w tworzeniu Ludowego Ruchu Ukrainy, w ogłoszeniu Deklaracji i Aktu Niepodległości (po raz pierwszy dokument ten wybrzmiał z jego ust), w niełatwych procesach kształtowania i utwierdzania ukraińskiej państwowości. Wołodymyr Ołeksandrowycz jako jeden z pierwszych zaczął mówić i pisać o katastrofie czarnobylskiej jako o jeszcze jednej zbrodni władzy radzieckiej. Wołodymyr Jaworiwski urodził się 11 października 1942 roku we wsi Tekliwka w obwodzie winnickim. Ukończył wydział filologiczny Odeskiego Uniwersytetu Państwowego. Pracował w prasie. Jest autorem wielu książek prozatorskich, wśród których są: „A jabłka spadają...”, „Grono dojrzałych winogron”, „Autoportret z wyobraźni”, „Z wysokości września”, „Maria z piołunem u schyłku wieku”, „Reakcja łańcuchowa”, „Obejrzyj się z jesieni”, „A teraz – idź”, powieści artystyczno-dokumentalnej „Wieczne Kertylisy”, za którą otrzymał Nagrodę Państwową imienia Tarasa Szewczenki, oraz innych utalentowanych dzieł. Od 2001 do 2011 roku kierował Narodowym Związkiem Pisarzy Ukrainy. Odznaczony Orderem „Za Zasługi” III stopnia, Orderem Chrystusa Zbawiciela UCP KP oraz wyróżnieniem Prezydenta Ukrainy – medalem jubileuszowym „25 lat niepodległości Ukrainy”. Pamiętamy Wołodymyra Jaworiwskiego jako autora utalentowanych dzieł literackich, niestrudzonego bojownika o los niepodległej Ukrainy, wielkiego polityka i wrażliwego człowieka. W tak bolesnym czasie trudno znaleźć słowa pocieszenia dla rodziny. Szczerze dzielimy Wasz ból. Przekazujemy słowa przyjacielskiego wsparcia i smucimy się razem z Wami. Jasne wspomnienie i wieczna pamięć o Wołodymyrze Ołeksandrowyczu na zawsze pozostaną w sercach tych, którzy go znali i szanowali. Wołodymyr Bazylewski, Roman Bezsmertny, Ołeksandr Bożko, Wadym Witkowski, Serhij Halczenko, Wałerij Herasymczuk, Nina Hnatiuk, Lubow Hołota, Mykoła Hrycenko, Iwan Dziuba, Wiktor Żenczenko, Mykoła Żułynski, Petro Zasenko, Ihor Kałynęć, Rostysław Karandiejew, Jarosław Kendzior, Wasyl Kliczaki, Tetiana Kobrzycka (Białoruś), Switłana Koronenko, Mychajło Kosiw, Serhij Kułida, Wiktor Melnyk, Pawło Mowczan, Marija Morozenko, Dmytro Pawłyczko, Serhij Paśko, Borys Ponomarenko, Tetiana Pyszniuk, Wiaczesław Rahoisza (Białoruś), Mychajło Sydorżewski, Mychajło Słaboszpycki, Wiktor Teren, Wasyl Folwaroczny, Jarosław Tkacziwski, Wołodymyr Cybułko, Raul Cziłaczawa, Ołeh Czornohuz, Jewhen Szewczenko, Wasyl Szklar, Hryhorij Sztoń, Ihor Juchnowski. Natalka POZNAK-CHOMENKO. O powstaniu medwińskim z lat 1919–1922, kiedy wieś pod Bohusławiem przez kilka lat stawiała opór bolszewikom, w czasach radzieckich starano się nie wspominać. Choć w samej wsi pamięć żyła. Dwa lata temu powstała inicjatywa edukacyjna „Medwin. Powstanie”, powołana w celu popularyzacji pamięci o przeszłości nie tylko na rodzinnych terenach. Tak pojawiła się strona internetowa, na której zgromadzono przebogaty materiał historyczny. A niedawno podsumowano Pierwszy konkurs literacki imienia Iwana Dubyncia (uczestnika powstania medwińskiego), który stał się kolejnym udanym projektem medwińskich entuzjastów. Na konkurs, który trwał półtora miesiąca, nadesłano 41 utworów, z czego do programu konkursowego dopuszczono 38. Najwięcej uczestników było z Kijowa i obwodu kijowskiego, byli też uczestnicy z obwodów lwowskiego, donieckiego, zaporoskiego, mikołajowskiego, ługańskiego, sumskiego, charkowskiego, chersońskiego, winnickiego, dniepropetrowskiego, chmielnickiego, z Równego i Kropywnyckiego. A jeden utwór (nawiasem mówiąc, znalazł się wśród zwycięzców) nadszedł aż z Tbilisi. Najstarszy uczestnik konkursu ma 70 lat, najmłodszy – 11. Najwyższą liczbę punktów od jury otrzymały trzy opowiadania: „Medwiński nocleg” Ołeny Skułowatowej ze wsi Putriwka w obwodzie kijowskim, „Niewysłane listy” Oksany Karpenko ze wsi Fursy w obwodzie kijowskim oraz „Wszystko moje” Anastasiji Jakymenko, pochodzącej z Krzywego Rogu, która obecnie mieszka i pracuje w Tbilisi. Jeszcze jedno opowiadanie – „Dziadek Ułas” Ołeksandra Moroziuka ze wsi Mykułyczi w obwodzie kijowskim – zostało wyróżnione przez inicjatywę edukacyjną „Medwin. Powstanie”. Wszystkim czworgu zwycięzcom przyznano nagrodę pieniężną w wysokości 500 hrywien oraz upominki książkowe od współorganizatorów konkursu – Ukraińskiego Instytutu Pamięci Narodowej oraz Fundacji imienia Iwana Bahrianego. Do organizacji konkursu dołączyły również Towarzystwo Badaczy Ukrainy, organizacja społeczna „Młodzież w trendzie” oraz Muzeum Historii Ziemi Bohusławskiej. Upominkami wyróżniono jeszcze kilka utworów, które znalazły się tuż za zwycięzcami: „Puzzle pamięci” Romana Andrijanowa z Zaporoża, ucznia 9 klasy Chortyckiej Akademii Narodowej, „Niespełnione marzenia” studentki Instytutu Stosunków Międzynarodowych Kijowskiego Uniwersytetu Narodowego imienia Tarasa Szewczenki Kateryny Bazir z Kijowa oraz „Granica” studentki filologii Jełyzawiety Lejer ze wsi Hatne w obwodzie kijowskim. Pamiętajmy o Medwinie. Wśród zwycięzców Pierwszego konkursu literackiego imienia Iwana Dubyncia – autor z Tbilisi.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
