Strona · s. 13strona oryginału ↗
Będę płacić daninę dobroci, Dopóki serca nie opuszczą siły. Ziemi, co strzeże święte mogiły, Będę płacić daninę dobroci. Niegasnącemu słońcu z wysokości, Które dla mnie ludzie rozpalili, Będę płacić daninę dobroci, Dopóki serca nie opuszczą siły. „Dopóki żyć”, Tamara KOŁOMIEĆ
Слово Просвіти, №17 за 2005 рік
„TAK PISZĘ, JAK PIERWSZY I OSTATNI RAZ”
Nazwać się uczennicą? Przecież nauczyciel to nie ten, kto uczy, a ten, od kogo się uczymy. I znowu, zgodnie z dawną mądrością: nauczyciel przychodzi wtedy, gdy uczeń jest gotowy. Byle tylko bez zdrady, bez tego gorzkiego podsumowania Herasymjuka: „Kiedy nauczyciele zmieniali maski…” Zatem nie wszystkim z nas się poszczęściło?.. Może najbardziej uderzający — i decydujący dla mnie — jest początek lat 80.: ja, jeszcze zielona początkująca, za błogosławieństwem Dmytra Czerednyczenki przyszłam do Tamary Opanasiwny w dzień wolny — czy to po radę (przygotowywałam gdzieś wybór wierszy), czy to po recenzję (Tamara Opanasiwna była wtedy sekretarzem odpowiedzialnym komisji ZPU ds. pracy z młodymi autorami). Z nieśmiałym lękiem i pełnym czci drżeniem naciskam przycisk dzwonka, otwierają mi drzwi… — i nie mogę powstrzymać się od błogiego, rozluźniającego śmiechu: szanowna poetka, znana autorka książek dla dzieci, tłumaczka, stoi jak z automatem, ze sporą wiertarką w rękach: „Zmieniam — mówi — zamek…” Niewysoka, zgrabna, zadziwiająco demokratyczna w kontaktach, bez tej samouwielbiającej koturnowej świetności „klasyka”, i cała — czysta energia, przepełnienie. Na moje nieme, zdziwione pytanie dodaje ironicznie-wesoło: „Tak właśnie żyjemy”, — jako formułę pokonywania i ostrzeżenie. …Przed dwoma laty w grudniu, na nadzwyczajnym zjeździe pisarzy, który odbywał się pod gołym niebem, bo władze odmówiły udostępnienia lokalu, — na zimnym, gryzącym wietrzyku spotkaliśmy się w gwarnej tłuszczy kolegów po piórze, a Tamara Opanasiwna, spiskowo mrużąc oczy, ściszonym głosem „w sekrecie” powiedziała: „To już mi niedługo 70. Może, da Bóg, dożyję. Trzeba książkę zrobić…” …Tak samo stoi na progu otwartych drzwi: „A ja poczułam, że już jesteś blisko, — i czekam…” Siwa, drobniutka, — ale taka sama wewnętrznie niespokojna i młoda duchem. „Aj, — sceptycznie macha ręką na moje pytanie „Jak się żyje?”, — ja dawno przestałam patrzeć w lustro, nie lubię go… Wieczór w Związku? O, nie, to już dla mnie za ciężko…” Na stole — stara maszyna do pisania — jako ucieleśnienie tej minimalnej emerytury, na którą skazana jest teraz większość artystów, którzy nie potrafią (lub nie chcą) błagalnie zginać się i dobijać do gabinetów władzy; a jeszcze — teczki z rękopisami, przy których medytuje-mruczy ulubienica-mądrala-kotka, — i garść wydanych w ostatnich latach książek. Zaczyna się rozmowa o tym, „co było, co jest i co będzie”, i widzę przed sobą tę samą Tamarę Opanasiwnę — z jej gorzkim pytaniem: „…Kto wie, jaką ceną // długi spłacam ja…” i wyzywająco-prowokacyjnym: „Chciałeś mój portret namalować?..”
„ZIELONA WESZŁA POD ŚNIEG TRAWA…”
Pierwszy zbiór liryki Tamary Kołomieć — „Przebiśniegi” (1956) —
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
