Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

Droga do świątyni

Слово Просвіти, №17 за 2007 рік

15 lat temu, w dniu Zwiastowania, na dzwonnicy zniszczonej przez komunistów Świętouspieńskiego soboru katedralnego w Połtawie po raz pierwszy od prawie 60-letniej przerwy odprawiono Boską Liturgię. Z perspektywy tych półtora dziesięciolecia, przeżytych przez wspólnotę Świętouspieńską Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Kijowskiego, a jeszcze bardziej w świetle kataklizmów całego burzliwego XX wieku, wyraźnie widać: Boża prawda zwycięża diabelskie kłamstwo, nawet to najczarniejsze, najbardziej agresywne, uzbrojone po zęby i rozprzestrzenione, zdawałoby się, na pół świata. „Piekło, gdzie twoje zwycięstwo?” — śpiewamy w Wielkanoc. Przekleństwo wszechwiedzy może Naród zmyć ze swego czoła słonym potem ofiarnej pracy dla Boga i Ukrainy, wiarą i miłością. Hanna Denysko, Połtawa Pomyśleć tylko: na świętej Iwanowej górze, gdzie dumny, majestatyczny sobór Zaśnięcia Matki Bożej rozmawiał z niebem blaskiem swoich kopuł, pieśnią dzwonów, pięknem swoich architektonicznych linii i ikon, mądrością ludzi, którzy tu służyli i modlili się — od Ioanna Wełyczkowskiego, całej połtawskiej starszyzny kozackiej, Iwana Kotlarewskiego, Panasa Myrnego — po Symona Petlurę i przyszłego Patriarchę Mstysława — tu miała nastąpić całkowita zagłada, a potem wyrosnąć takie sobie osiedle socjalistyczne — z barakami z lat 30. czy chruszczowkami z lat 60. I diabelski plan zaczął się realizować: sobór, arcydzieło kozackiego baroku XVIII wieku, wyleciał w powietrze, a komsomolcy z kilofami rozgrzebali po cegle, po kamyku święte ruiny. Już mieli zburzyć trzecią kondygnację dzwonnicy i postawić tam Stalina na ogromnym koniu… Dzięki Bożej opatrzności dzwonnica pozostała nietknięta. Mówi się, że ktoś zaliczył ją do punktów orientacyjnych dla lotników. Obok miejsca zagłady, po zniszczeniu świątyni w latach 60., odbudowuje się siedzibę Kotlarewskiego. Ojciec nowej literatury ukraińskiej wyciąga swoją dobrą rękę, strzegąc miejsca, gdzie stał sobór Zaśnięcia Matki Bożej, przed nacieraniem „szklanych pudełek” epoki rozwiniętego, gnijącego socjalizmu. Nawiasem mówiąc, nawet dziś nie wszyscy wiedzą, że chatę, w której urodził się i mieszkał Iwan Kotlarewski (zbudowaną w 1705 r.), kupił w 1751 roku dziad Iwana Pietrowicza, Iwan, diakon soboru Zaśnięcia Matki Bożej. Początek lat 90. Powstaje Państwo Ukraińskie, a wraz z nim Cerkiew Ukraińska. Z tym obiektywnym procesem historycznym musi się liczyć nawet postkomunistyczna, a ściślej prokomunistyczna władza Połtawy, której wygodniej i zwyczajniej rozmawiać wyłącznie z moskiewskimi batiuszkami, wyszkolonymi pod nadzorem gebistów przez dziesięciolecia panowania diabła na 1/6 części lądów stałych. Dzwonnicę soboru Świętego Zaśnięcia rzeczywiście przekazuje się ukraińskiej wspólnocie. Gdyby tego nie zrobiono, postkomunistyczna odłączność od Boga i antyukraińskość władzy stałyby się zbyt demonstracyjne. Tak na świętej Iwanowej górze z ruin odradza się zarówno Świętozaśnieniowy sobór katedralny, jak i sobory ukraińskich dusz. …W tym roku Zwiastowanie zbiegło się z Wielką Sobotą, kiedy chrześcijanie modlą się w szczególny sposób dla upamiętnienia chwili, w której śmierć Jezusa Chrystusa przemienia się w ożywcze Jego Zmartwychwstanie — źródło naszej Wiary i Nadziei na życie wieczne. Uroczyste nabożeństwa celebrował biskup połtawski i kremenczucki Fiodor. Jego Preosłwieństwu współcelebrowali настоятель soboru katedralnego Świętozaśnieniowego, mitrofornyj protoprezbiter Mykoła Chrapacz, ojcowie Jurij Kulik i Kostiantyn Ostroushko. I modlili się parafianie tej drogiej nie tylko dla Połtawy, lecz dla całej Ukrainy świątyni za nasze państwo, jego władców i wojsko, za wszystkich żyjących na tej tak bezbronnej planecie. I za pokój w ojcowskim domu, gdzie niegodziwi przybysze-łajdacy, zamieszkawszy na postoju, urządzają burdy i krzywdzą oraz okradają gospodarzy. „Żyjemy w Chrystusie, oddychamy Chrystusem, poruszamy się w Chrystusie” — mówił w swoim kazaniu biskup połtawski i kremenczucki Fiodor. Jego Preosłwieństwo podkreślił, że każdy naród, któremu Bóg dał państwo i język, powinien mieć swój Kościół. „Bez rodzimego Kościoła ukraiński naród nie będzie w stanie zachować darów, które dał nam Pan: Państwa Ukraińskiego i języka ukraińskiego”. Władyka mówił o tym, że chrześcijanin musi nieustannie dokonywać wyboru — wybierać Boga życiem, Wiarą, Miłością. Chrześcijanie doznawali prześladowań nie tylko w czasach Chrystusa, doznają ich także dziś. Lecz jak Chrystus pokonał cesarstwo swoją Wiarą i Pokorą, tak i my zwyciężymy Miłością. Władyka wzywał, by z miłością odnosić się do tych braci, którzy jeszcze nie rozumieją znaczenia Ukraińskiego Rodzimego Kościoła Prawosławnego dla konsolidacji narodu, rozwoju jego duchowości, kultury, oświaty, gospodarki, zachowania samodzielności i samowystarczalności. Gdyby tylko z taką miłością odnosili się do bliźniego także wszyscy prawosławni Patriarchatu Moskiewskiego! A tymczasem właśnie w przeddzień Wielkanocy odszczepieńcy z UKP MP na czele z Siergiejem Znamienskim wtargnęli do cerkwi św. Mikołaja UKP Patriarchatu Kijowskiego i przez całą Wielkanoc przeszkadzali parafianom świątyni w odprawianiu nabożeństw. Oto co się dzieje, gdy do Cerkwi wnosi się ducha światowej kłótni, służby Mamonie, zabiegania o względy obcych imperiów. Lecz my, wierni Bogu i Ukrainie, swoje czynimy, to znaczy kierujemy wolę na czynienie dobra na rodzimej ukraińskiej ziemi. Po zakończeniu Boskiej Liturgii ku czci Zwiastowania Najświętszej Bogurodzicy biskup Fiodor wręczył dyplomy dziękczynne za ofiarną pracę i wagomy wkład w sprawę odrodzenia Świętozaśnieniowego soboru katedralnego w mieście Połtawie oraz oddanie Świętej Ukraińskiej Prawosławnej Cerkwi Patriarchatu Kijowskiego parafianom: Mykole Pierederiiowi, Halinie Pustowgar, Zinaidzie Janenko, Ludmile Dereviankowej, Jurijowi Antypowiczowi, Ołeksandrowi Rudenko, regentowi chóru cerkiewnego Wiaczesławowi Oryszczenko. Błogosławionym dyplomem Patriarchy Filareta za zasługi wobec Prawosławnej Cerkwi i pobożnego narodu ukraińskiego zostały odznaczone Katarzyna Klymenko, Ołeksandr Ostroushko, Ołeksandr Ilczenko. Proboszczowi soboru katedralnego Świętozaśnieniowego, sekretarzowi eparchii, mitrofornemu protoprezbiterowi Mykole Chrapaczowi władyka Fiodor wręczył nagrodę Patriarchy — order Jerzego Zwycięzcy.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn