Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

MOI RODZICE —

Слово Просвіти, №17 за 2007 рік

„Ponieważ Pański ojciec nie został skazany, a postępowanie karne wobec niego zostało umorzone, nie jest on represjonowany, w związku z czym nie ma podstaw do stawiania kwestii jego rehabilitacji” (pismo z 13.07.1988). MNIE, PŁACZĄCĄ, ODDANO DZIADKOWI, A MAMĘ ZABRANO Zapoznając się z aktami sprawy karnej taty, zwróciłam uwagę na jedną datę. 22 grudnia 1938 r. przesłuchanie rozpoczęło się o godz. 22, potem, po przerwie, o drugiej w nocy, już 23 grudnia 1938 r. Właśnie 22 grudnia 1938 r. aresztowano moją mamę i przywieziono ją do tego samego więzienia. Mieszkaliśmy przy ul. Hoholiwskiej 20, m. 7, Kijów. Około trzeciej w nocy, opowiadał dziadek, rozległo się ostre pukanie do drzwi. Wszyscy się obudzili, ja zaczęłam płakać. Miałam wtedy 4 miesiące i 4 dni, a mama — 19 lat. „Otwierać, milicja”, — dobiegło z korytarza. Od razu kazano mamie się ubrać, jakoby wzywano ją jako świadka. — Przecież mam małe dziecko, trzeba je karmić — powiedziała mama. — Wróci pani przed rankiem — była odpowiedź. Mama już nie wróciła. Na szczęście do mojej mamy, zrozpaczonej aresztowaniem męża, przyjechał jej ojciec, mój dziadek, i to jemu oddano mnie z rąk mamy, która nie przestawała płakać. PRZYCZYNA ARESZTU — „WPŁYNĄŁ SYGNAŁ” Oto wyciąg z akt sprawy karnej mojej mamy: „We wrześniu 1938 r. do NKWD URSR wpłynął sygnał o istnieniu antypaństwowej nacjonalistycznej organizacji młodzieżowej „Ukraińska narodowo-socjalistyczna” Babcia „partii”, związanej z uczestnikami ukraińskiego nacjonalistycznego podziemia”. „… wyrokiem wojskowego trybunału Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego z 25.04.39 r. Samojłyk H. H. w Kijowie została skazana za udział w młodzieżowej antysowieckiej nacjonalistycznej organizacji na trzy lata pozbawienia wolności w ITŁ, z następującym po nim pozbawieniem praw na okres dwóch lat, bez konfiskaty mienia. Razem z nią w tej sprawie skazani zostali na różne kary Dus’ J. P., Demidenko A. F., Kanawiec A. M., Mamczenko-Dus’ O. H. i Riabokoń F. I.”. Te dzieci, co prawda, są już dorosłe, najstarszy z nich, J. Dus’, miał wówczas 24 lata, złożyły skargę kasacyjną. I oto „Postanowienie nr 002262/r Wojskowo-Polowego Sądu Najwyższego ZSRR. W składzie: przewodniczący — brygadowy wojskowy prawnik Aleksiejew oraz członkowie: brygadowy wojskowy prawnik Kandybin i brygadowy wojskowy prawnik Dmitrijew, rozpatrzywszy na posiedzeniu z 11.06.1939 r. skargę kasacyjną — Dusia, Kanawca, Riabokonia, Samojłyk… na wyrok Trybunału Wojskowego KOWO z 25.04.1939 r. w sprawie o przestępstwa przewidziane w art. 54-11, 54-2…, wydało „Postanowienie”: „Biorąc pod uwagę, że wina skazanych (wymienieni wyżej nazwiska)…w pełni została dowiedziona materiałami sprawy i ich własnymi zeznaniami na rozprawie, wyrok w odniesieniu do Mamczenko-Dus’, Samojłyk, Demidenko i Riabokonia pozostawić w mocy bez zmian, a ich skargi kasacyjne jako bezzasadne oddalić”. SPRAWIEDLIWOŚĆ PRZEZ… PÓŁWIECZE Oto zaś wyciąg z pisma Prokuratury ZSRR z 09.07.90 nr 13\2294-89: Dziadek

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn