Strona · s. 9strona oryginału ↗
«WROGOWIE LUDU»
Слово Просвіти, №17 за 2007 рік
„Wszyscy oni zostali bezpodstawnie uznani przez sąd za winnych tego, że od 1934 r. uczestniczyli w młodzieżowej antyradzieckiej nacjonalistycznej organizacji „Ukraińska Partia Narodowo-Socjalistyczna”, stworzonej w celu gwałtownego obalenia władzy radzieckiej na Ukrainie drogą dywersji i terroru. Podstawą oskarżenia były sprzeczne, pozbawione dowodów zeznania oskarżonych o ich kontrrewolucyjnej działalności. W toku dodatkowego sprawdzenia ustalono, że wymienionej wyżej antyradzieckiej organizacji na terytorium USRR i w mieście Kijowie nie istniało, a oskarżeni nie byli jej członkami. Na protest Prokuratora Generalnego ZSRR Plenum Sądu Najwyższego ZSRR postanowieniem z 29.03.90 r. uchyliło wyrok Trybunału Wojskowego Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego z 25.04.39 r. wobec Dusia J. P., Samojlika H. H. i umorzyło sprawę karną ze względu na brak znamion przestępstwa w ich czynach”.
18 kwietnia 1990 r. pod nr 002262/р-39 otrzymałam zaświadczenie „Kolegium Wojskowego Sądu Najwyższego Związku SRR”, że moja mama jest zrehabilitowana… Wydawałoby się, że sprawiedliwość zwyciężyła. Po pół wieku. Ojciec nie jest winny, ale został zniszczony. Matka nie jest winna, ale również została zniszczona. Niewyobrażalnych urazów duchowych doznali babcia i dziadek, ich syn Wołodymyr, który walczył, a potem także wcześnie zmarł. Ja i siostra zostałyśmy sierotami. I to tylko w jednej naszej rodzinie. A takich rodzin na Ukrainie były setki tysięcy. Gdyby taką biedę spowodował jeden ludzki potwór, nazwano by go zbrodniarzem i ukarano. A jak nazwać i ukarać system, który takie łajdactwa czynił świadomie i celowo przeciwko całemu narodowi? Odpowiedź jest znana. Czy jednak zostanie ona ogłoszona w imieniu prawa? Kiedy widzę w telewizji pewne siebie twarze spadkobierców tego systemu i jego ideologii, przekonuję się — nieprędko. Komunistyczna demagogia nie zna granic. A honor i sumienie są dla niej jak białe skarpetki dla wilka.
W OCZEKIWANIU NA WOLNOŚĆ Matka odbywała karę w ŁPO „Ełgen” (osiedle Ełgen w rejonie jagodnińskim obwodu magadańskiego) poprawczo-pracowniczych obozów NKWD ZSRR. Przywieziono ją tu 17 sierpnia 1939 r. Miałam wtedy już rok. Prawie dziewięć miesięcy matka przebywała w kijowskim więzieniu, ale wszystkie starania babci i dziadka, Wołodymyra, aby dowiedzieć się cokolwiek o niej, przekazać jej jakieś produkty czy ubranie, były daremne. I do niej nie docierały żadne wiadomości o nas. Oto co znaczy „trzy lata bez prawa korespondencji”. Termin uwięzienia kończył się 22 grudnia 1941 r. Jednak wojna odsunęła oczekiwaną wolność o kilka lat. Zgodnie z dyrektywami NKWD ZSRR i Prokuratury ZSRR z 1941 i 1942 r. jej zwolnienie wstrzymano do zakończenia wojny.
mamusią, staram się zapamiętać wszystko, co mi opowiada. Oto fragmenty tego listu.
„Tatusiu, mój drogi, dobry! Oto otrzymałam pierwszy list z domu — od ciebie, pierwszy od trzech lat. Tatusiu, najdroższy, ja przecież też nie traciłam nadziei, że choć kogoś z was zobaczę — dlatego i żyłam. A teraz czuję się najszczęśliwszą osobą na świecie, skoro wy żyjecie, i tak bardzo chce się prosić, prosić całą istotą: moi kochani, dobrzy, dożyjcie, przetrwajcie, aż przyjadę, tak bardzo chce się zebrać się choć jeszcze raz po tych ciężkich latach rozłąki… Teraz wierzę, że ta godzina jest bliska…Kiedy wyobrażam sobie tę chwilę spotkania, robi się strasznie — można się udusić ze szczęścia i pewnie wszyscy powiemy: „Chwilo, zatrzymaj się”. Tatusiu, twoim listem jestem trochę niezadowolona, zawsze pisywałeś cudowne, szczegółowe listy, a ten jest bardzo krótki. Dużo pisałeś o Lalusi, o mamie, a w tym liście prawie o nich nie piszesz. Gdzie teraz mieszkacie, jakie mieszkanie, jak przetrwaliście ten ciężki czas, jak zmienił się Nieżyn, czy bardzo został zniszczony. Zrozum, tatusiu, że chcę choć trochę wyobrazić sobie wszystko, i przeżyć z wami wszystko, co strasznego i ciężkiego. O wojnie wiem tylko z książek i gazet — płakałam, serce mi pękało, że Niemcy zniszczyły mój kraj, mój dom, moją rodzinę, ale jednak nie przeżyłam tych wszystkich okropności na własne oczy. Przeżyłam tylko stratę was — czasem nadzieja, że żyjecie, znikała i robiło się tak strasznie, tak samotnie i ciemno… Nie da się napisać tego, co przeżyłam. Z wyglądu bardzo się zmieniłam, zestarzałam, dużo zmarszczek, dużo siwych włosów, serce czasem dokucza. Ale to wszystko drobiazg, po wieści z domu znowu jestem bodra, silna, fizycznie krzepka (żadna praca mnie nie przeraża) i wesoła. W związku z wojną mieszkam i pracuję tam, gdzie i trzy lata temu, i dopiero koniec wojny przyniesie i mnie zmiany. Szczególnych trudności nie przeżyłam i nie przeżywam, obecnie pracuję jako instruktor ochrony roślin w jednej z polowych brygad. Oto, tatusiu, przyjadę — i będziemy mieli wspólny język — ja też jestem prawie agronomem. Teraz prowadzę walkę ze śmietką kapuścianą. Ubrana, obuta, nie głodna, prawda, owoców już nawet smaku zapomnieliśmy, mleka nie ma, ale chleba do syta, i słodycze można dostać, i tłuszcze. Ogólnie, o mnie się nie martwcie — dożyję spotkania z wami. Byle tylko wy dożyli, byle tylko Wołodymyra nie odebrali mi Niemcy, byle tylko mamine serduszko na koniec nie zawiodło. Tatusiu, mój biedny, dobry! Dostało ci się i dostaje, wiem, no, nic, to dopóki nie przyjadę — a wtedy wam opowiem, co znaczy przyjaźń, co znaczy bliski człowiek; tutaj na krańcu świata to ma szczególne znaczenie, — może tak jak na wojnie… Nie kłóćcie się, żyjcie dobrze, choć ciężko, byle zgodnie. Tatusiu, czekam od ciebie dużego, szczegółowego listu. Och,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
