Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 10strona oryginału ↗

OTWARTA LEKCJA NACJONALIZMU PROLETARIACKIEGO

Слово Просвіти, №17 за 2007 рік

brakowało jeszcze w Kijowie. Właśnie dlatego teren nad linią metra nigdy nie był zabudowywany, tworząc swoisty korytarz wolny od zabudowy między budynkami. Ale władza nowobogackich, którzy rządzą Kijowem, zdaje się o tym nie wiedzieć, ponieważ są tam głównie surogatowi kijowianie, a z rdzennymi kijowianami nie zwykli się naradzać. Władza w ogóle nie zwykła naradzać się z narodem w jakiejkolwiek innej sprawie. Przypomnijmy jej: ziemia na historycznym Podolu jest bezcenna i należy tylko do Ukraińców! Właśnie na to zwraca uwagę również Dekret Prezydenta z 15 marca br. w sprawie zabudowy historycznego Kijowa… Chociaż konkretnie te zabudowy w nim, jak zawsze, nie zostały wskazane. NA PODOLU ZDARZYŁ SIĘ CUD: „KOŻUMIACKI ARYSTOKRACI” PRZYPOMNIELI SOBIE O SAMYCH SOBIE Rzeczywiście, stało się nieprawdopodobne: i słynna podolska biedota, która swoim kolorytem nie ustępuje legendarnej odeskiej, i sproletaryzowana podolska inteligencja, i zaściankowi mieszczanie — potomkowie Proni Prokopowny Sierkowej, onaż Sirko, potomkowie Serhija Petrowycza Hołochwastowa, onaż Hołochwysty, potomkowie ciotki Seklety i wszystkich innych „kożumiackich arystokratów” niespodziewanie okazali się świadomymi podolanami i stanęli ramię w ramię przeciwko depczącym ich naturalne prawa. Z tymi ludźmi nagle stała się ta zdumiewająca przemiana, która z „małych Ukraińców”, z „przeciętnych obywateli” od wieków tworzy patriotów i bohaterów. Oni chyba po raz pierwszy od wszystkich lat kolejnego ukraińskiego nieszczęścia poczuli się obywatelami… Bo bieda dotknęła ich osobiście. Władza ich obraziła, okradła. Ale i obudziła do samoświadomości. Do narodowej również. Elementy ksenofobii wniosła w konfrontację sama władza. Wrogami prostych podolan stali się migranci narodowości ormiańskiej, którzy najwyraźniej uważali, że pieniądze na Ukrainie rozwiązują wszystko. I to obraziło kijowian. Zasłaniając się ukraińskimi paszportami, posługując się rosyjskim, zaczęli bezczelnie kolonizować historyczne serce Podola, nie licząc się z uczuciami i potrzebami samych podolan. Ale migranci natrafili na zorganizowany opór ludzi. Stało się nieoczekiwane: w sercach tych zlumpenizowanych kijowian, którzy nigdy nie reagowali na język ukraiński, obudziły się uczucia obywatelskie i narodowe. I wydarzenie wyszło poza granice sporów o miejsce i legalność zabudowy. Konflikt niespodziewanie przerodził się w otwartą konfrontację narodową. Spór na Podolu o legalność wyznaczenia miejsca pod zabudowę bez uwzględnienia opinii kijowian, im bardziej będzie się pogłębiał, tym bardziej będzie się zaostrzał na tle narodowym. Bo z jednej strony wystąpili rdzenni kijowianie. Z drugiej — migranci-Ormianie. Rozstawienie sił przebiegło według kryterium narodowego. Fizyczne starcia i wrogość na Podolu na tle narodowym stały się od tego momentu rzeczywistością. SKORUMPOWANA WŁADZA DOPROWADZA DO ZASTRZEŃ Zmęczona zalewem migrantów z Kaukazu, Afryki i Azji, znaczna część ludności Kijowa jest już moralnie gotowa wyjść na spontaniczne akcje protestacyjne. I kiedy ulicami ruszy wielotysięczny tłum, podejmowanie środków zapobiegawczych będzie już spóźnione. Niemoralność władzy zarówno w stolicy, jak i na Ukrainie jest niezaprzeczalna. Władza przy pierwszych oznakach narastania takiej konfrontacji sama powinna liczyć się z uczuciami przede wszystkim Ukraińców i poradzić przybyszom, by byli skromniejsi w swoich roszczeniach i brali miejsce pod zabudowę tam, gdzie pozwolą im ludzie, a nie tam, gdzie oni chcą, pokazując wszędzie swoje grube portfele. Nie zaszkodzi zapytać też o pochodzenie tych pieniędzy, a nawet sprawdzić je w trybie ustalonym w praktyce międzynarodowej. A także sprawdzić przestrzeganie procedury nadawania agresywnym migrantom ukraińskiego obywatelstwa w bardzo prosty sposób: przepuszczając przez obowiązkowy publiczny egzamin ze znajomości języka ukraińskiego, którego nie wytrzyma, należy sądzić, żaden z nich. I wtedy zacząć od tych, którzy im to obywatelstwo nadali, jeśli nie odpowiadają jego wymogom, i zakończyć na prezydencie, który swoim podpisem tych fikcyjnych obywateli legalizuje! A tymczasem wszystko toczy się ku zaostrzeniu, które da ujście masowemu niezadowoleniu kijowian, zrodzonemu przez zalew bezczelnych migrantów z ukraińskimi paszportami. ZDOBYWCA W SUTANNIE Nie trzeba być prorokiem, by przewidzieć scenariusz wydarzeń najbliższych dni, który może sprowokować niepatriotyczność stołecznej władzy. Dziwi co innego. Ormianie uparcie nie chcą uświadomić sobie prostych rzeczy: kijowian oburza ich niechęć do pójścia na dialog. Po prostu zapłata nadejdzie później. I winni temu będą tylko ci, którzy przyszli grabić kijowian, a nie działać w ich interesie, oraz sami Ormianie. Przyjazd ormiańskiego władyki na miejsce konfliktu pokazał, że dialogu nie będzie. Jemu uczestnicy akcji protestacyjnej wprost powiedzieli, że nie godzi się tak zachowywać na ich ziemi, że będą wielkie komplikacje, że Podol to szczególna dzielnica Kijowa. Władyka z wyższością odpowiedział, że im większy będzie opór przy budowie cerkwi, tym świętsza będzie ona dla Ormian. To moralność zdobywcy, a nie lojalnego wobec Ukrainy przybysza. Dlatego kijowianie zmuszeni są przejść do samoobrony. I ich działania mają niezaprzeczalnie patriotyczny charakter. W takich kolizjach jednocześnie zachodzi przyspieszony proces dojrzewania świadomości narodowej obywateli Ukrainy. Zwolennikami ukraińskości w realnych okolicznościach stają się nawet ich oponenci! I to jest najcenniejsze! Jeśli kilka dni temu mieszkańcy Podola, którzy wyszli na akcje protestacyjne, talmudycznie omawiali treść kserokopii różnych dokumentów, szukając w nich punktów oparcia dla swojej walki, to teraz już na głos mówią o tym, że obronić ich interesy i prawa może tylko ideologia nacjonalizmu! Któż mógłby przypuszczać, że przyjdzie usłyszeć coś takiego od ludzi, w większości pozbawionych świadomości narodowej?! Stało się to spontanicznie. Popchnęła ich do tego bardzo wymowna otwarta lekcja z nacjonalizmu. Kiedy ormiański wysłannik bezczelnie przyszedł na zwiady, to naciskał na to, że ma taki sam paszport obywatela Ukrainy, jak i jego oponenci, i dlatego prawa mają na Podolu jednakowe. Bezczelny, pański ton oburzał, to była nieprawda, ale wszyscy byli zagubieni, bo nikt nie wiedział, jak tę zalegalizowaną przez władzę nieprawdę sprostować. I wtedy autor, który znalazł się tam przypadkowo, zapytał, jak ten architekt otrzymywał ukraińskie obywatelstwo. Czy opłacił on obowiązkową dla migrantów wpłatę pieniężną, która, zdaje się, powinna być pobierana w wysokości 100 000 dolarów USA za prawo pobytu na Ukrainie, i czy może potwierdzić to dokumentalnie, a także czy zdał on obowiązkowy egzamin z… języka ukraińskiego. To ostatnie trafiło w krytyczny punkt. Co się z nim stało na samą wzmiankę o języku ukraińskim! A wszyscy obecni zrozumieli, że jego obywatelstwo, którym tak otwarcie spekulował, jest fikcyjne, nadmuchane, nielegalne, bo ani on osobiście, ani ci Ormianie, którzy za nim stali, za nic w świecie nie zdaliby egzaminu z języka ukraińskiego i już na tej jednej podstawie powinni zostać pozbawieni ukraińskiego obywatelstwa! I wtedy wszystkie ich pretensje rozwiałyby się w mgnieniu oka! To był grom z jasnego nieba! Wszyscy od razu pojęli, na czym polega ochronna funkcja języka ojczystego, języka narodu, języka kraju, i agitować po tym za językiem ukraińskim nie było już żadnej potrzeby! Otworzyły się perspektywy atakowania oponentów w kwestii legalności uzyskania przez nich ukraińskiego obywatelstwa! Teraz wystarczy postawić pytanie o legalność nabycia ukraińskiego obywatelstwa przez oponentów kijowian na drodze sądowej, aby wybić im grunt spod nóg! Wszyscy uświadomili sobie, że obronić prawa rdzennych mieszkańców może tylko patriotyzm i nacjonalizm. Wystarczyło powiedzieć o tym na głos, aby od razu uznali to nawet ci, którzy do tej pory byli ukrainofobami. Widzieli na własne oczy, jak prowokator… pokazał plecy! I od czego — od kwestii językowej! Wzmianka o języku zadziałała na niego jak święcona woda na nieczystą siłę. Z jakiegoś powodu uwierzyło się, że to cudowne oświecenie patriotyzmem-nacjonalizmem, które wydarzyło się na Podolu, wkrótce wydarzy się także w Charkowie, i w Donbasie, i w Ługańsku, i w Odessie. I ludzie zrozumieją: język ukraiński — to nasz wspólny naturalny amulet przed obcą okupacją i najazdem hord migrantów… Ją, jako naszą świętą broń, włożyło nam w ręce Prawo. I wyższe Prawo, i ludzkie. Lecz aby ono działało, trzeba samemu go przestrzegać.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn