Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

Tekst uszkodzony przy rozpoznawaniu — przeczytaj stronę oryginału

Amerykańskie łzy ukraińskich niewolnic

Слово Просвіти, №17 за 2007 рік

Walentyn ŁABUŃSKI, USA Jak nasi ludzie trafiają do Ameryki? Wygrywają zielone karty na loterii, przyjeżdżają w gości i zostają tu na zawsze, wężowymi ścieżkami przez piaszczystą pustynię, przez granicę z Meksykiem, a przez zaśnieżoną — przez granicę amerykańsko-kanadyjską, pokonując strach i niebezpieczeństwo, przedzierają się do błogosławionego kraju, gdzie, jak im się wydaje, znajdą dostatek, spokój i upragnione szczęście. Ale istnieje jeszcze mnóstwo dróg, o których nawet nie się domyślamy. Niedawno zadzwonił do nas jeden nasz czytelnik z słonecznej Florydy i oświadczył: „Oto wy piszecie, że obecnie Ameryka nie daje azylu politycznego przybyszom z Ukrainy, a ja z rodziną taki azyl otrzymałem i mam teraz wszystkie dokumenty. Pytacie, jak? Jako greko-katolik! Rzecz w tym, że dawno, kiedy istniał Związek Radziecki, Ukraińcy Ameryki wywalczyli, aby do poprawki Lautenberga dodano postanowienie, że Ameryka udziela azylu nie tylko radzieckim Żydom i przedstawicielom sekt protestanckich, lecz także ukraińskim grekokatolikom. Otóż naiwni Amerykanie wciąż myślą, że grekokatolicy to religia prześladowana na Ukrainie, i dlatego wciąż im udzielają azylu. A wy mówicie, że nie można tego dostać”. Wierzę, że wszystko rzeczywiście tak właśnie jest. Amerykańska biurokratyczna machina potrafi sprawić jeszcze i takie niespodzianki. …Ciężki jest dziś dla Ukrainy czas. Setki tysięcy jej nie najgorszych synów i córek szukają jakiejkolwiek możliwości, by wyrwać się z łap nędzy i beznadziei. Niektórym udaje się oszukać amerykańskich konsulów i nawciskać im bajek o prześladowaniach grekokatolików na Ukrainie. Inni szukają możliwości wyjazdu na Zachód przez małżeństwo. Często ze zboczeńcami różnej maści lub z osobami, które mogłyby być ich dziadkami. Ale większość szuka szczęścia w biurkach, na fasadach których wiszą ogłoszenia: „Zapewniamy dokumenty uprawniające do życia i pracy w krajach Zachodu”. Takich biur w miastach i miasteczkach Ukrainy dziś jak grzybów po letnim deszczu. Siedzą tam szanowne osoby, które próbują złapać łatwowiernych na swoje haczyki. Przede mną siedzi drobna, wychudła kobieta. Opowiada o swoich mękach, które zaczęły się od jednego takiego biura z obiecującym ogłoszeniem na drzwiach. Obecnie agenci Federalnego Biura Śledczego prowadzą dochodzenie, dlatego nie można podawać nazwisk bohaterów i antybohaterów tej detektywistycznej historii. Więc nadamy im inne imiona. Wiktoria (tak nazwiemy naszą bohaterkę) przyjechała do USA jako… obywatelka Czech. Na lotnisku im. Kennedy'ego jej paszport na imię Martiny Fialovej został przez urzędnika straży granicznej przybity pieczątką szybko, nawet na nią nie spojrzawszy. Później, zrozumiawszy, w jakie sidła wpadła, ujawni amerykańskim śledczym mechanizm działania przestępczej firmy, która „gwarantuje zapewnienie wszystkim chętnym niezbędnych dokumentów”. Na początku oszuści skupowali zagraniczne paszporty z ważnymi wielolatnimi wizami. Z reguły ludzie, którzy zgadzali się pro- Fot. W. Falin oddać im swoje dokumenty. Do Ameryki latali tylko raz i nie zamierzali odwiedzać jej w najbliższym czasie, ale mieli wizy na 5, a nawet na 10 lat. Za kilka tysięcy dolarów taki paszport wykupywano, a potem za pomocą nowoczesnej techniki komputerowej wklejano w niego fotografię innej osoby. Jednej z tych, którzy chcieli skorzystać z usług „firmy”. Równolegle do ukraińskiego paszportu zagranicznego wklejano „lipną” wizę. Klient w ten sposób przy wyjeździe z Ukrainy pokazywał ukraińskim pogranicznikom ukraiński paszport zagraniczny, a ci nie sprawdzają autentyczności amerykańskiej wizy w komputerze, tylko patrzą, czy taka wiza w ogóle jest. A już w Nowym Jorku okazywał inny paszport, w którym fotografia była podrobiona, ale wiza, którą nieodmiennie sprawdzają Amerykanie przez jedyną bazę danych, była prawdziwa, z odpowiednimi na niej szyframi i kodami. Paszporty z wieloletnimi wizami oszuści skupowali nie tylko w krajach byłego ZSRR, ale też w całym dawnym obozie socjalistycznym. Dlatego często Maria Kowal stawała się w Ameryce Grażyną Brylską, a Oksana Honczarenko – Stefanią Popescu. Pajęczyna oszustów objęła wiele miast i miasteczek Ukrainy. Z chętnymi zawierano umowę: my wam – paszport z prawdziwą wizą, wy nam – 17 tysięcy dolarów za usługi. Z tymi, którzy nie mogli od razu zapłacić (a takich była większość), układano się inaczej. Obiecywano, że ich ludzie spotkają biednych klientów w Ameryce, zatrudnią ich i dadzą możliwość odpracowania długu. Ale już nie 17 tysięcy, tylko z 4-procentowym dodatkiem. Wiktoria opowiada mi, że oszuści byli zainteresowani tym, aby dług spłacano jak najdłużej. W ten sposób wyciągali od ludzi więcej pieniędzy. Czasem 17 tysięcy zamieniało się w 20, 25, a nawet 30 tysięcy. Dla gwarancji, że niewolnice będą odpracowywać dług, zabierano im paszporty i ostro śledzono krewnych oraz bliskich, którzy zostali na Ukrainie. Tego, kto szemrał, bito i ostrzegano: „Będziesz skakać, zgwałcimy córkę albo zabijemy matkę”. …Pieniądze płynęły rzeką. Posłuszne, przestraszone, zaszczute niewolnice z Ukrainy (oszuści woleli mieć do czynienia wyłącznie z kobie- Ukraina”) ukazują się także w języku serbskim. W Serbii istnieje jeszcze jedna mniejszość narodowa – rusińska, która również ma własne wydawnictwa. Tak też naszemu ludowi przychodzi dzielić się ze względu na umowne-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn