Strona · s. 12strona oryginału ↗
PAMIĘĆ
Слово Просвіти, №17 за 2007 рік
Ludmyła DECHTIAROWA. Występami zespołu „Wesnianka” Wołodymyr Mynowycz uświetnił niemało świąt ludowych. Tegoroczną Wielkanoc świętowano bez niego. Zamiast tego wspominano go, szczerze współczując jego wielkiej, wspaniałej rodzinie. To strata dla kultury narodowej, szkolnictwa wyższego i nauki, dla geologii przemysłowej. Musimy oddać mu hołd. W pamięci przyjaciół i kolegów pozostała niezwykła dociekliwość i pracowitość W. Nerodenki-studenta. To od razu przyciągnęło uwagę wykładowców wydziału geologicznego Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu im. T. H. Szewczenki. A jego wyrazisty talent sceniczny przyciągnął kierowników amatorskich zespołów. Dlatego już od pierwszego roku nasycone życie studenckie Wołodymyra gwałtownie rozwijało się dwoma nurtami. Z jednej strony wybitny uczony, profesor M. M. Klusznykow zaangażował go do pracy naukowej na katedrze, jak się okazało – na całe dalsze życie. Nawet gdy w zeszłym roku zaczęła go osłabiać podstępna choroba, docent W. M. Nerodenko kontynuował wykłady. Stało za nimi ogromne doświadczenie geologiczne, zdobyte podczas wypraw. Ścieżki i przepaście Mangystau, Kopet-dag, Kaukazu, Karpat. Piękne, choć podstępne góry Krymu znał jak własną altanę działkową, którą lepił własnoręcznie przez lata w wolne dni, których prawie nie miał. Zebrał i opracował wielką kolekcję paleontologiczną. Pracując obok niego, odnosiło się wrażenie, że skamieniałe belemnity same lgnęły do wrażliwych rąk badacza. Tych „diabelskich palców” naliczono do 50 tysięcy i odpowiedników tak niesamowitej kolekcji. UKRAINA I SANSKRYT
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
