Strona · s. 9strona oryginału ↗
PIEŚNI Z PIEŚNI
Слово Просвіти, №17 за 2008 рік
I “jak złapię, okiełznam konia kruczego…”
Trwożne i wysokie głosy, a ty między nimi, jak ptaszyna w gniazdku… Siedzisz i marzysz o siodle i koniu, koniu i siodle, ale — nie o uzdeczce! …Złapać konia — żeby aż dzwonił w galopie, żeby pod siodełkiem — okiem szalał, żeby utonął w trawiastym potopie, żeby uderzył kopytem — przemówił! Gdyby to on miał — grzywkę jedwabną, gdyby to z nim — Dniepr przepłynąć, Gdyby to ja — wesoła i czarnobrowa — mogła w tę grzywę wstążkę zapleść.
II “Co pierwszy ślad — konia kruczego, a drugi ślad — miłego mojego…”
Już rozwija się i pączkuje już liść,
Jewhen BUKET
Dziadek Wadym siedział w fotelu i niespiesznie przewracał w pamięci strony swojego życia. Wiele zobaczył przez swoje ponad 80 lat: kołchozowe budownictwo, dwa Hołodomory, niszczenie świątyń, represje, wojenną niedolę… O wszystkich tych wydarzeniach dziadek Wadym często opowiadał ze łzami w oczach i drżeniem w głosie. A dzisiaj jego nastrój był podniosły, na twarzy błąkał się uśmiech. “Wiesz — powiedział mi — my też kiedyś byliśmy młodzi. Przypomniała się dzisiaj jedna historia. Pamiętasz, opowiadałem, jak robotnicy sezonowi z Sosniwki zdejmowali krzyże z cerkwi — nikt z naszych ludzi nie chciał tego robić. Potem, od 1936 roku, w budynku cerkiewnym działał klub. Tam co wieczór od 21:30 do północy puszczali kino. Uczniowie wtedy uczyli się na dwie zmiany, starszoklasiści kończyli naukę o dziewiątej wieczorem i wszyscy razem szli na seans filmowy. To niby teraz u was dyskoteka. Mój kolega z klasy Pyłyp był zakochany w Hannusi z równoległej klasy (wtedy w naszej wiejskiej szkole było po dwie, a nawet po trzy klasy równoległe, nie to co teraz — mało dzieci). Mieszkała na chutorze Perekoń, a to dobre dwa kilometry od centrum Hruzkoho. I co noc chłopak po seansie odprowadzał ją do domu, a potem wracał do swojej chaty przez pół wsi. Dobrze, że do szkoły chodzili na drugą zmianę… Pyłyp był małomówny i bał się przyznać Hannusi do swoich uczuć. Już cała szkoła mówiła — trzy miesiące odprowadza dziewczynę — i nic z tego! Ona niby nie zauważała rozmów, na przerwach żartowała z innymi chłopakami i tylko drażniła Pyłypa. A wieczorem on milcząco, jak cień, odprowadzał ją na chutor… W końcu chłopak nabrał odwagi i ciepłej letniej nocy, po kolejnym filmie, w obecności kolegów z klasy niespodziewanie wypowie-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
