Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

«Z BOŻEGO OGRODU»

Слово Просвіти, №17 за 2008 рік

Andrij TOPACZEWSKI NIE TONĄCY W PIASKACH Kontynuacja. Pocz. w nr 3, 5, 8, 10, 12, 14 za 2008 r. „…I jeszcze wam powiadam: łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do Królestwa Bożego!” Według św. Mateusza, 19 : 24 Dawno zapomniano, kto pierwszy porównał go do statku, który, niczym fale morskie, kołyszą wydmy pustyni. Żadne inne stworzenie nie jest przystosowane do wędrówek po gorących piaskach tak dobrze, jak wielbłąd. Można bezbłędnie twierdzić, że został on stworzony po to, by pomóc człowiekowi opanować szerokie bezwodne przestrzenie Północnej Afryki, Arabii oraz Środkowej UKRAIŃSKIE SYMBOLE Mykoła DMYTRENKO Azji. Arabowie uważają wielbłąda za żywy dowód Bożej łaski dla nich. Naturalnie, że biblijni autorzy poświęcili mu należytą uwagę zarówno w Nowym Testamencie, jak i w Księgach przedchrześcijańskich. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety jeździli konno na wielbłądach (Księga Rodzaju, 24 : 14); znajdujemy je na liście drogiego majątku sprawiedliwego Hioba (1 : 3); o ciężkich skarbach, które wiozą na wielbłądzich garbach, mówi Izajasz (30 : 6); nimi dostarczano na przełaj przez bezdroża pocztę królewską (Księga Estery, 3 : 13—15). Mówiąc, że wielbłądowi łatwiej przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do Królestwa Bożego, Jezus polegał na zrozumieniu swoich uczniów, którzy dobrze znali to długonogie, pokryte gęstą sierścią stworzenie, którym przewożono ładunki. Karawana wielbłądów była wtedy tym samym, co pociąg kolejowy, a pojedyncze zwierzę służyło za współczesny wagon. I choć w otwór igielny nie przeciśnie się nawet mucha, porównanie z ciężarowcem było szczególnie wyraziste, bo chodziło o ładunek grzechów, dóbr i skarbów ziemskich. Łatwo to zrozumieć, zwłaszcza wspomniawszy pierwszy werset z Kazania na Górze (Mateusz, 5 : 3), gdzie Syn Boży błogosławi ubogich, którzy wejdą do Królestwa Niebieskiego duchem swoim, który wznosi, a nie obciąża. Jak świadczy ewangelista Mateusz, to dziwne długoszyjne zwierzę Jezus wspomniał jeszcze drugi raz w swoich obrazowych wypowiedziach. Potępiając obłudników, którzy wykonują drobiazgowe przepisy Prawa, ale zapominają o sądzie, miłosierdziu i wierze, Chrystus nazywa ich ślepymi przewodnikami, którzy nie chcą zauważać tego, co główne i największe: odcedzacie komara, a wielbłąda połykacie! (23 : 24). W biblijnym słowie „gamal” zawarte są korzenie łacińskiej nazwy wielbłąda — „camelus” oraz angielskiej „camel”. Jednogarbnemu przypisano imię d r o m e d a r, od greckiego „dromadis” — biegacz; a dwugarbny znany jest od czasów antycznych jako b a k t r i a n, bo Europejczycy po raz pierwszy zobaczyli go w Baktrii, na wschodzie współczesnego Turkmenistanu. Baktriany dobrze czują się tylko w suchych stepach, bo pochodzą z Mongolii i Tybetu. W odróżnieniu od pustelników dromedary, zwierzęta te nie są tak wytrzymałe, jednak spokojniejsze i silniejsze. Są bardziej wybredne w jedzeniu; bogata roślinność stepowa zaspokaja ich apetyty piołunem, ostnicą, dziką cebulą, modrakiem. Ale dlaczegoż mówią: jeśli koń — przyjaciel i towarzysz mieszkańca stepu, to wielbłąd — jego sługa? Chodzi, rzecz jasna, o jednogarbnego dromadera. Staroświeccy przyrodnicy uważali, że niewybredność w jedzeniu — to bodaj jedyna pozytywna cecha tego dziwnego zwierza. Spożywając suche pustynne kolce, gasząc pragnienie słoną wodą, tygodniami ciągał 200-kilogramowe ładunki. Za to kiedy karawana docierała do afrykańskiej wioski, jedyną studnię mógł wypić do dna, tubylcy musieli odganiać garbate żarłoki od strzech i trzcinowych ścian swoich domostw, żeby nie zostać pod gołym niebem. Podróżnicy, którzy mieli do czynienia z tym stworzeniem (w szczególności Mykoła Przewalski), przyznawali, że upór osła można uważać za posłuszeństwo w porównaniu z zachowaniem „okrętu pustyni”. Widocznie dlatego na Wschodzie poganiacz wielbłądów, tak jak słoni, — to osobny zawód. Jego przedstawicielom nie ma co zazdrościć, bo kiedy ze zwierzęcia drwi zwierzę, obrońcy praw są bezsilni. Arabowie uważają, że jednogarbny wielbłąd jest już dobry, jeśli nie ryczy, kładąc się odpoczywać i stając do pracy. Na jednogarbnym niewygodnie siedzi się okrakiem, bo idąc, kołysze się w górę i w dół oraz z boku na bok. Dlatego porównanie wielbłąda do statku wydaje się wielką przesadą na korzyść tego pierwszego, wszak kołysze się on niezależnie od pogody! Kiedy zaś niedoświadczony jeździec zmusza to zwierzę do przyspieszenia kroku (choć z końskim kłusem trudno to porównać), w siodle może utrzymać się tylko doświadczony poskramiacz. Lecz zrzuciwszy nieostrożnego jeźdźca, wielbłąd od razu przechodzi na zwykły krok. Zaznaczmy, że na krótkich dystansach koń jest szybszy, ale już na dziesiątym kilometrze wielbłąd zostawia go w tyle. Jeśli zaś w drodze napotka się rzekę, to nagle okaże się, że to zagadkowe zwierzę w dodatku do wszystkiego jeszcze nie umie pływać. Ale jak by prawdziwy statek czuł się Biblijny wielbłąd, arabski dromader (grafika książkowa 1891 r., Rosja)

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn