Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

WYDARZENIA, FAKTY, KOMENTARZE GRY POLITYCZNE: DUBLET DRUGI UKORZMY SIĘ, PANOWIE KOLEDZY!

Слово Просвіти, №17 за 2008 рік

Petro ANTONENKO Miniony tydzień parlamentarny posłowie obiecywali uczynić nasyconym i produktywnym. Rano 17 kwietnia przed rozpoczęciem posiedzenia plenarnego Rady Najwyższej przeglądam porządek obrad. To broszura (!) na 18 stron. Obliczam, ile spraw wniesiono dziś pod obrady sesji: 76! Może błąd? Nie, wszystko zaplanowano na dziś: 13 projektów uchwał i 63 projekty ustaw. Jeśli chodzi o te ostatnie, to wszystko zmiany do już przyjętych kiedyś ustaw. Jest ich zapewne wiele i są tak obszerne, że ciągle trzeba coś zmieniać. Ale wygląda na to, że w porządku obrad brakuje 77. punktu: zgłoszenia do Księgi rekordów Guinnessa. 76 aktów prawnych w ciągu dnia — to światowy rekord parlamentarny. W każdym razie z rekordem poczekamy. Ten dzień, jak i tydzień, zakończył się niczym. Szkoda, bo w porządku obrad było niemało ważnych, życiowych, obiecanych ludziom spraw: minimum socjalne; system godzinowego wynagradzania za pracę; rekompensata wkładów; pomoc dla rodzin o niskich dochodach; praca górników; ograniczenie przywilejów poselskich. Oto czym nie zajmował się parlament. Formalnie pracę zerwano z dwóch powodów. Opozycja nalegała na zakończenie rozpatrywania ustawy o Gabinecie Ministrów, a koalicja postanowiła najpierw przegłosować uchwałę o przedterminowych wyborach mera i rady miejskiej Charkowa. Przewodniczący Rady Najwyższej Jaceniuk, oświadczywszy, że koalicja ma priorytet, poddał pod obrady sprawę Charkowa. Regionali zablokowali trybunę. Posiedzenie zakończyło się. Petro ANTONENKO Na planecie jest około 200 krajów. I jest jeden, w którym wydarzyła się największa w historii ludzkości katastrofa technogenna. Ten smutny „zaszczyt” przypadł Ukrainie. Dlaczego, za co? Na pytanie odpowiedzieć można. Po pierwsze, w 1986 roku nie było takiego państwa jak Ukraina, a była republika-kolonia moskiewskiej komunoimperium. I tylko dlatego można było wbić atomowego potwora w serce Ukrainy. Po drugie, to było nie tylko imperium, ale kraj, mimo całej jego ideologicznej pychy, z dziką tak zwaną socjalistyczną gospodarką. Pracowała ona według zasady: „Po nas choćby potop”. Jeśli z pytaniem „dlaczego?” jest jasno, to z pytaniem „jak żyć dalej?” nie jest tak prosto. Od 26 kwietnia 1986 roku minęły 22 lata. Już rodzą dzieci ci, którzy sami urodzili się w te tragiczne dni lub nawet później. W tym czasie Ukraina przeżyła dwie rewolucje, dwie transformacje — narodową i społeczną. Z bezpaństwowości powstało państwo, z dzikiego ustroju społecznego rodzi się normalny. I trzeba, aby post-Czarnobyl przypadł na czasy przemian, kiedy, według dawnej mądrości, żyje się najtrudniej. Więc jak mimo tych bolesnych przemian nie tylko „likwidować skutki katastrofy czarnobylskiej”, ale leczyć ciężką ranę na ciele Ukrainy? O tym mówią znani politycy. Lilija HRYHOROWYCZ, deputowana Rady Najwyższej Ukrainy (frakcja NUNS): — Ustawę o statusie czarnobylców przyjmowano jeszcze w Związku Radzieckim, gdzie ludzi po katastrofie wyprowadzono na radioaktywną paradę. Tamtego kraju już dawno I oto miliony wyborców pytają: czyżby koalicja i opozycja nie mogły pójść na ustępstwa? Czyżby sprawa władz charkowskich, niechby i ważna, była ważniejsza od zachowania demokratycznej koalicji? Niestety, przepaść jest już nie tylko między koalicją a opozycją. Powstała szczelina między blokami rządzącej koalicji: BJuT i NUNS. Wszystko opisane wydarzyło się następnego dnia po środzie 16 kwietnia, kiedy frakcja BJuT wygłosiła oświadczenie z żądaniem do Prezydenta, aby albo przestał nękać rząd, albo wysłał go do dymisji. Potem frakcja demonstracyjnie opuściła salę pod rozpaczliwy okrzyk speakera: „Dokąd wy?”. A nigdzie. Czy w nicość? Ludzie już zmęczyli się wyjaśnianiem, kto ma rację: rząd, który decyduje sprzedawać ziemię tylko z aukcji, czy Prezydent, który od razu wstrzymuje tę uchwałę. Premier, oświadczywszy, że tym Prezydent dał wolną rękę korupcji, czy Prezydent, mówiąc, że właśnie uchwała rządowa sprzyja korupcji. Wyborcom jest już smutno od tego, co wyżsi przedstawiciele władzy mówią o sobie nawzajem. Od tego, w jakim niedopuszczalnie wulgarnym tonie wypowiedział się o Prezydencie jeden z niepospolitych polityków BJuT Serhij Teriochin, a jego słowa smakuje, cytując, prasa regionali. Wszystko to już było jesienią 2005 roku. Zakończyło się przegraną pomarańczowych bloków w wyborach parlamentarnych 2006 roku, „drugim przyjściem” regionali, kryzysem politycznym i pierwszym w historii rozwiązaniem parlamentu. Właśnie dlatego większość parlamentarna przeważa mniejszość minimalną liczbą głosów. Czy nie czas uspokoić się w tych grach politycznych? Nie potrzebujemy „dubletu drugiego”. Historia powtarza się, ale, jak wiadomo, w formie farsy. To może parlamentowi wreszcie warto wziąć się do pracy? Pracować dla Ukrainy i jej narodu. Jurij SZEŁIAŻENKO „Święto świąt i uroczystość uroczystości” — tak nazywają Wielkanoc chrześcijanie prawosławni. Dzień zmartwychwstania Chrystusowego trzeba witać z czystym sumieniem. I boli, że za te potoki kłamstw, które leją się na Ukraińców z ekranów telewizorów i stron gazet z ust rzekomo wierzących polityków, do tej pory nikt nie przeprosił, nie ukorzył się! Od naszych polityków, przeważnie spadkobierców komunistycznej nomenklatury partyjnej, nie ma co oczekiwać skruchy. Polityczna krzątanina i koniunkturalny populizm dawno zagłuszyły głos sumienia. Ale przecież bezsumienne kłamstwo tych, którzy 27 kwietnia z postnymi twarzami będą stać przed kamerami telewizyjnymi w cerkwiach, a następnego dnia znów wezmą się za grzeszenie z podwojoną siłą i śmieszenie świata swoją pychą, staje się znane narodowi przez nasze pośrednictwo, panowie koledzy-dziennikarze. Im, kłamcom, jeszcze trochę wierzą, bo nam, dziennikarzom, wierzą. A my też, nie ma co ukrywać, jesteśmy grzeszni. Nam samym trzeba się ukorzyć, i to natychmiast. Zacznę od siebie. Obecnie moi rówieśnicy w środowisku zawodowym szczerze uważają za nienormalnego tego, kto odmawia wzięcia łapówki w wysokości kilku swoich miesięcznych zarobków za przygotowanie „artykułu na zamówienie”, choć publicznie deklarują szacunek dla etyki dziennikarskiej i solidarności zawodowej. Etyka korporacyjna, „lojalność” z każdym dniem stają się bardziej szanowanymi cnotami niż solidarność zawodowa. I jeśli tak będzie dalej, to koniecznie

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn