Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

Jurij SZCZERBAK „CZAS ŚMIERTOCHRZYSTÓW” (MIRAŻE 2077 ROKU) Fragment powieści

Слово Просвіти, №17 за 2011 рік

Zakończenie. Początek w nr 13, 14 z 2011 r. 6. Na lewo od Hajduka migotały wskaźniki pulpitu sterowniczego. Wymacał słabo podświetlony przycisk urządzenia GPS i spojrzał na ekran, próbując zrozumieć trasę ich ucieczki. Zamiast jechać do Baltimore i wyskoczyć na 95. autostradę, która prowadziła do Nowego Jorku, limuzyna, przebiwszy się przez „beltway”, zatłoczony starymi śmierdzącymi chińskimi autami, które używały mieszanki spirytusu i oleju i wlekły się z prędkością do 20 mil na godzinę, posuwała się na północny zachód w kierunku Pittsburgha. Hajduk początkowo pomyślał, że przez Cleveland pojadą do Detroit, zniszczonego przez wojnę i powstania, aby podwodnym tunelem, poprowadzonym pod rzeką Detroit, dostać się do Kanady, do czyściutkiego, jakby z innej — szczęśliwej planety — spokojnego miasteczka Windsor. Z jakiegoś powodu był przekonany, że tunel nie ucierpiał podczas wojny, bo most przez Detroit został zniszczony przez brazylijską rakietę manewrującą trzy lata temu i do tej pory nie został odbudowany. Informacja o tunelu była utajniona. Jednak po dwóch godzinach powolnego posuwania się na północny zachód gwałtownie skręcili w prawo, na północny wschód: mapa ich hipotetycznej trasy, która pojawiła się na ekranie, świadczyła: nie wykluczone, że mogą dojechać do Huntington, „wziąć” 81. autostradę i dostać się do Syracuse, a dalej — Kanada była blisko. Ale to była tylko hipoteza. Jechali wiejskimi, rozbitymi drogami, na których nawet ich komfortowa limuzyna, poruszająca się za pomocą supernowoczesnych silników wodno-wodorowych, podskakiwała na wybojach szosy i kołysała się. Przyciemnione szyby limuzyny nie dawały wyobrażenia o świecie, który ich otaczał — bo przez pancerne szyby szmaragdowe wiosenne pola Pensylwanii, czerwone domki farmerskie i spichlerze, podobne do baterii obrony przeciwrakietowej, białe kościoły protestanckie, wystrojone na Easter — święto Zmartwychwstania Pańskiego, które obchodzili niedawno — 11 kwietnia, — wszystko to było pozbawione barw — tylko cienie, jak podczas zaćmienia słońca. Bożena, która nie wypowiedziała ani słowa od początku podróży, położyła się na przednim siedzeniu plecami do Hajduka i zasnęła. W ciemności Hajduk tak i nie zobaczył jej twarzy, zauważywszy tylko, że owinęła głowę chustą, jak to robią muzułmanki. Podróż do Kijowa z tą ponurą istotą, która różniła się od komunikatywnych Amerykanek swoją małomównością i nieprzyjaznością, wydała się Hajdukowi jeszcze jednym znakiem — nie najstraszniejszym, co prawda, ale mało przyjemnym — tej katastrofy, która go spotkała. Katastrofy, której przeczucie prześladowało go ostatnimi czasy. Coś zepsuło się w wyregulowanym mechanizmie Biura i WIRU. Cicho wyjął z minibaru kryształową karafkę, która zaświeciła się jak mała choinka bożonarodzeniowa, nalał do szklanki ciemny płyn, spróbował. To był bourbon „Jim Beam” — jeden z najlepszych gatunków amerykańskiej whisky. Nie znalazłszy lodu, wypił jednym haustem ten wypalający duszę płyn. Cichy głos (kierowcy czy tego, kto odpowiadał za jego bezpieczeństwo) dobiegł z góry: — Sir, jeśli chce pan lód, proszę otworzyć drzwiczki lodówki, poniżej minibaru. Tam jest soda i kanapki z szynką i serem. Proszę brać bez wahania… — Wszystko w porządku — żwawo odpowiedział Hajduk, chociaż rozpacz powoli ogarniała go. Nie wpadaj w panikę, zwiadowco, rozkazał sobie Hajduk. Dron mógł spopielić cię, ale ty pozostałeś wśród żywych. Co się stało? Dlaczego? Kto jest twoim wrogiem? Wrogów jest wielu, ale kto jest głównym? Śmiertelnym? …Biuro Hajduka, całkowicie legalna, solidna instytucja, mieściło się w jednym z najbardziej prestiżowych miejsc Waszyngtonu — na Dupont Circle, tam, gdzie Connecticut Avenue, zlewając się z Massachusetts Avenue, swoim ostrzem — niczym dobrze zaostrzony ołówek — wbijała się w Dupont Circle. Budynek Nr 1369, pomalowany na jaskrawożółty kolor, przez co otrzymał nazwę „chicken”, swoją architekturą przypominał kijowskie domy kupieckie z ceramicznymi zdobieniami i był bardzo wygodny: posiadał przestronny podziemny garaż, co bardzo odpowiadało klientom Hajduka: mimo prestiżu, Dupont Circle był jednym z najbardziej koszmarnych miejsc dla waszyngtońskich kierowców — prawdziwym zakrzepem w sercu amerykańskiej stolicy. Hajduk lubił to miejsce, bo w każdy upał w centrum placu zawsze można było poczuć chłód: fontanna, zbudowana na cześć nieznanego nikomu kontradmirała Duponta, odświeżała powietrze, a drzewa tworzyły przytulność i dawały błogi cień. Fontanna niczym nie przypominała wojskowo-morskiej profesji Duponta — bo podpierali ją nadzy marmurowi chłopcy i dziewczęta z końca XIX wieku — chyba że tylko woda, która szczodrze lała się z góry na pożółkłe posągi, symbolizowała oceaniczną potęgę Ameryki. Właśnie tutaj, na ławeczce przy fontannie, Hajduk poznał Lindę Kenworthy. Wzdychając, Hajduk przeniósł myśli z lirycznego na inny, bardziej surowy tor: w Biurze pracowało z nim pięciu współpracowników: on, jego pierwszy zastępca i dawny przyjaciel Wiktor Bezpały, podpułkownik WIRU, Kostiantyn Slisarenko, ekspert, doktor nauk fizyczno-matematycznych i technicznych, który rzekomo nie należał do żadnej struktury wywiadowczej Ukrainy — bo był wyjątkowo niezorganizowanym, zapominalskim człowiekiem z oznakami geniuszu, kiedy trzeźwiał po kolejnym ciągu alkoholowym; i jeszcze dwoje Amerykanów — Karl Tomson, ekspert techniczny, flegmatyczny znawca najnowszych systemów broni Konfederacji oraz sympatyczna grubaska Nicole Cohen — tłumaczka, sekretarka, menedżerka techniczna i organizatorka wesołych „grilli”, podczas których w serdecznej atmosferze dobrego picia można było dowiedzieć się od partnerów wielu ciekawych rzeczy i umówić na wzajemnie zyskowny interes. Hajduk podejrzewał, że wszyscy chłopcy z jego biura spali z Nicole, ale patrzył na to pobłażliwie. Działalność firmy Hajduka prowadzona była zgodnie z ustawą Konfederacji „O bezpieczeństwie narodowym”, częścią trzecią — „Ochrona wrażliwych technologii i technologii podwójnego zastosowania”. Podzielił przyczyny swojej porażki (a że była to upokarzająca porażka, co do tego Hajduk nie miał wątpliwości) na kilka kategorii: ekonomiczna — jakaś (jaka?) firma traciła zysk i rynki zbytu (które zapewniali partnerzy Hajduka w Japonii, Singapurze czy Afryce) lub osobisto-pieniężna — ktoś (kto?) nie doliczył się pieniędzy na koncie offshore, jak obiecano (albo zapłacili w pełni, ale chciwość złapała kogoś (kogo?) za gardło); polityczna — Hajduk i jego biuro zaczęli przeszkadzać komuś (komu?) w hazardowej grze politycznej, kiedy przerysowywano mapę świata, kiedy powoli nabierała tempa nowa, czwarta wojna globalna, a stawki życia i śmierci państw były jak nigdy wysokie. I ostatnia przyczyna — osobisto-zazdrosna: jakaś (jaka?) istota na wysokim szczeblu (jakim? — politycznym, wojskowym, wywiadowczym?) — postanowiła podciąć mu gardło dla… Dla czego? Żeby zająć jego miejsce? — które w końcu nie było w ogólnopaństwowej hierarchii zbyt prestiżowe, a wręcz przeciwnie — wymagało specjalnej wiedzy, zręczności, rezygnacji z wielu uroków normalnego życia i uważane było w społeczności wywiadowczej za jedno z najniebezpieczniejszych. Każdy nieostrożny krok mógł tu stać się śmiertelnym. Hajduk zaczął kolejno rozważać możliwe warianty dalszego rozwoju wydarzeń. Wiadomość o nadaniu mu stopnia generała, która w innych okolicznościach być może połechtałaby jego próżność, w żaden sposób nie poprawiła mu nastroju, a obietnica nowego stanowiska wręcz przeciwnie — pogłębiła depresję, wobec której bezsilne były łyki „Jima Beama”. Serie z karabinu maszynowego, które rozległy się z wieżyczki strzelca zainstalowanej z tyłu limuzyny, wyrwały go z czarnych myśli. Po dźwięku strzałów Hajduk domyślił się, że był to najnowszy kompleks przeciwlotniczy, który z szalonym hukiem wystrzeliwał wachlarzem niewielkie samonaprowadzające miny, mogące zniszczyć w promieniu 10 mil każdy latający cel. Bożena zerwała się przestraszona, ale nie powiedziała ani słowa, jedynie z rezygnacją osłoniła głowę rękami — naiwny gest bezbronnego dziecka podczas strzelaniny. — Sir, ma'am — rozległ się głos z góry — nie martwcie się. Wydawało nam się, że ktoś nas atakuje. Ale wszystko „OK”. — To oni na mnie polują — ledwo słyszalnie powiedziała Bożena i przeżegnała się. Hajduk odnotował, że żegnała się z prawej do lewej strony. Nie skomentował w żaden sposób jej słów, wiedząc, kto naprawdę był głównym celem w limuzynie. Bożena również milczała, tylko kołysała się na swoim siedzeniu w takt ruchu samochodu, jakby się modliła. Pół godziny po strzelaninie zatrzymali się. — Postój na dwadzieścia minut. Toaleta w końcu hangaru. Kawa na stole pod ścianą. Jesteśmy w bazie wojskowej „Mansfield”, w bezpiecznym schronieniu. Nic nam nie zagraża. Proszę wysiadać. Ktoś otworzył ciężkie opancerzone drzwi i Hajduk, a za nim Bożena, wysiedli z limuzyny, rozprostowując nogi. W hangarze pełną mocą świeciło oświetlenie, bo na dworze już się ściemniało. Dwóch osiłków w czarnym mundurze specnazu — jeden ciemnoskóry w czarnych rękawicach, — zapewne kierowca, drugi — biały — przyjaźnie uśmiechali się do uciekinierów. To była ich eskorta. Samolotów w hangarze nie było, tylko kilka rozpoznawczych „żółwi”, które swoim kształtem przypominały latające talerze, przy których krzątały się ekipy obsługi. Strzelec, który tak dziarsko się ostrzeliwał (od kogo? od drona?), siedział na dachu limuzyny, zwiesiwszy nogi w otwór wieżyczki. Mechanik w szarym kombinezonie, ozdobionym emblematem Gwardii Narodowej stanu Nowy Jork, pomagał uzupełniać zapas amunicji zestawu przeciwlotniczego. Na szerokim stole pod ścianą hangaru, gdzie walały się narzędzia naprawcze, zatłuszczone instrukcje techniczne z rysunkami i schematami, brudne szmaty oraz zapasowe bloki elektroniki do „żółwi”, zwolniono miejsce, wyłożono papierowymi serwetkami i postawiono dużą szklaną kolbę z kawą, mleko, puszki „China-Coli” oraz obrzydliwe amerykańskie ciasteczka, naszpikowane kawałkami czekolady, jak tania kiełbasa słoniną. Łykając kawę, która wydała mu się nie taka zła, Hajduk podszedł do laptopa, który stał otwarty na stole i pracował w trybie automatycznym. Kliknął klawisze, przejrzał wiadomości ze świata. Wszystko codzienne i nudne do mdłości: — Unia Państw Czarnej Ordy (UPCO) ogłosiła zamiar przeprowadzenia w grudniu w Ba-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn