Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

TROSKI NASZYCH PRZYJACIÓŁ I WSPÓŁMYŚLNIKÓW

Слово Просвіти, №17 за 2011 рік

Listy czytelników przegląda Nadija KYR'JAN Na adres „Słowa Proświty” napływa wiele listów, a to świadczy o tym, że nasza praca nie idzie na marne. Czytelnicy dzielą się swoimi radościami i zmartwieniami, piszą odpowiedzi na nasze publikacje, uwagi, propozycje itd. Staramy się je uwzględniać, chociaż nie zawsze się to udaje, bo ludzie mają różne gusty: czasem to, co jednemu się podoba, innego irytuje. Bardzo miło czytać wiersze napisane przez Olgę PROTASEWICZ z Berdyczowa w obwodzie żytomierskim: „Szanowne »Słowo Proświty«! Trzeci rok prenumeruję cię, czytam, szanuję. Zawsze przychodzisz do mnie z ciekawą, treściwą, aktualną informacją. Zawsze z tobą rozmawiam jak z dobrym przyjacielem-współmyślącym, czuję twoją dobrą energię, twoją prawdę”. Z zawodu pani Olga jest lekarzem sanitarnym, to osoba twórcza, pisze wiersze, muzykę, śpiewa w chórze. Przekazuje wierszowane życzenia naszym czytelnikom: Strzeż swej duszy jak tęczy na niebie, Co między słońcem a deszczami toruje swą drogę. Nasze dusze bocianie, jak amulety życia, Trzymają nas i lśnią w promiennych sercach. Życzymy Pani, droga Olgo Mykołajiwno, abyś pozostała taką samą optymistką, czystą i jasną, mimo wszelkich trudności naszego niełatwego życia. A oto starszy pracownik naukowy jednej z odeskich uczelni wyższych (nazwisko nie zostało podane), pochodzący z rejonu bałtskiego obwodu odeskiego, podzielił się historią swojego kształtowania się jako świadomego Ukraińca, dla którego w latach 90. XX wieku dziwnością była nawet żółto-niebieska flaga, a językiem codziennej komunikacji – rosyjski. Stopniowo odkrywał dla siebie prawdziwe karty historii Ukrainy, z czasem sam trafił do odeskiej Proświty, od ostatnich dziesięciu lat mówi wyłącznie po ukraińsku, marzy o odrodzeniu ukraińskiej wsi, wyraża życzenie, by proświtianie bardziej się jednoczyli, bo pracy jest bez liku. „Dziękuję, szanowna redakcjo, za waszą gazetę, za tak potrzebną pracę, ukierunkowaną na przebudzenie nieświadomych i przemianę ich w prawdziwych patriotów swojej chwalebnej i nieugiętej Ukrainy”. Bardzo wielu korespondentów przysyła swoje rozważania na temat dnia dzisiejszego, zastanawiają się, jak to się stało, że przez 20 lat niepodległości nie udało nam się zbudować wolnego, niezależnego i sprawiedliwego kraju, proponują drogi wyjścia z tej sytuacji. Charakterystyczne, że nasi korespondenci rozumieją, iż ci, którzy wymieniają wolność na chleb, nie będą mieć ani chleba, ani wolności. Tak Halina SAHATIUK z Iliczowska w obwodzie odeskim uważa wolność za główne dobro niepodległej Ukrainy. Słusznie pisze: „Ludzkość nie zna przypadku, by podbity naród był zamożny i szczęśliwy. Takim może być tylko naród wolny. Finlandia zdobyła niepodległość na początku XX wieku i dziś jest rozwiniętym, zamożnym, cywilizowanym krajem europejskim. Uczestnicy kampanii fińskiej 1939–1940 r. świadczyli, jak zaciekle Finowie odpierali Armię Czerwoną, bo już wiedzieli, co znaczy »to słodkie słowo – wolność«. Dlaczego zatem nasi współcześni nie cenią zdobytej wolności? Dlaczego spotyka się ludzi, którzy żałują Związku Radzieckiego? A czego żałować? Sołowek? GUŁAGU? Czy poddaństwa, które tak zwana robotniczo-chłopska władza radziecka wprowadziła dla chłopstwa? W samym sercu Europy! W połowie XX wieku! Dniepr, przegrodzony kilkoma zaporami, przemienił się w cuchnące bagno, w którym ginie ryba. A Czarnobyl! Tak dbała o nas i o naszą ziemię obca władza”. Temat rozwija Ołeksandr KOLOS z Kijowa: „Jeśli wewnątrz tego czy innego państwa nie tworzy się warunków wolnego rozwoju dla każdego człowieka albo w taki czy inny sposób łamie się jego prawa, to takie państwo staje się agresorem albo obiektem agresji i traci swoją niepodległość lub zupełnie znika. To właśnie jest formuła rozwoju społecznego”. Jednak wolność nie może być nieograniczona – człowiek powinien rozumieć, że istnieją nie tylko prawa, ale i obowiązki, i sam musisz ograniczyć własne pragnienia, jeśli są szkodliwe dla innych. O tym pisze kijowianin A. M. MATWIJENKO: „Wolność słowa – jedna z podstawowych zasad demokracji – mimo wszystko nie powinna być absolutna. Tam, gdzie jest ona skierowana przeciwko powszechnym prawom moralności, przeciwko państwowości kraju, przeciwko wartościom narodowym, nie ma prawa do istnienia. Bo taka wolność słowa niszczy duchowość ludzi, zniekształca ich światopogląd, nie może sprzyjać kształtowaniu zdrowego społeczeństwa obywatelskiego. Zdumiewające, niewiarygodne, ale »wolnomyślicielstwo« w takim wymiarze jest właściwe samemu ministrowi oświaty. Jego ideologemy żyją na stronach internetowych, »zdobią« strony prac naukowych, których nakłady gorliwie drukuje charkowskie wydawnictwo »Folio«, w rodzaju: »Ukraina – kraj papuasów«, »Ukraińcy – to sztucznie wyhodowana przez Polaków i Austro-Węgrów sfora przestępców i zdrajców…« itd. Czegoś takiego nie mogłoby być w żadnym demokratycznym państwie, tam język ojczysty i naród są w poszanowaniu, a władza stoi na straży suwerenności”. Podobnych listów jest wiele. Wołodymyr MAKSYMIUK z Równego jest przykro zaskoczony tym, że ukraińscy piosenkarze, nawet zasłużeni artyści (w liście mowa zwłaszcza o Marynie Lipińskiej), nie uważają za potrzebne posługiwać się językiem ukraińskim. Proświtianie słowiańszczyzny, czyli okolic Słowiańska na Donbasie, są głęboko zaniepokojeni antyukraińską polityką humanitarną obecnego rządu: „Chcemy powiedzieć całej Ukrainie: wiedzcie, ludzie, że bardzo wielu naszych rodaków nie popiera »donieckich« w ich dążeniu do złamania Ukraińców przez kolano. Niestety, nasz naród w dużej mierze został odnarodowiony, lecz nie wszędzie. Ludzi, którzy rozumieją konsekwencje ukrainofobii dzisiejszego rządu, jest coraz więcej, zwłaszcza wśród młodzieży”, — piszą aktywiści „Proświty” z wsi Bilbasiwka w rejonie słowiańskim, Ludmyła WEŁYCZKO i jej koleżanki i koledzy (łącznie 30 podpisów). W swoim rejonie prowadzą pracę oświatową, wzywają do jednoczenia się, by zmusić władzę do wysłuchania narodu. Ihora KICZAKA z Kołomyi, więźnia politycznego w latach 1951–1970, niepokoją nieprawdziwe fakty o Stepanie Banderze w przewodniku o wybitnych ludziach „Oni zmienili świat”, który niedawno ukazał się w donieckim wydawnictwie „Glorija-Trejd” (redaktor Irma Lewaszowa). Prosi czytelników publikacji, by porównywali tę informację z naukowymi źródłami. Wielu naszych korespondentów niepokoi sytuacja z muzeum Tarasa Szewczenki w Kanowie, wyjałowienie ducha ukraińskiego w odbudowywanym projekcie, planowana budowa w pobliżu lądowisk dla helikopterów itd. „Oburzamy się i protestujemy — piszą przedstawiciele inteligencji z Krolewca w obwodzie sumskim. — Uważamy, że gdyby odbyła się publiczna dyskusja na ten temat, wszyscy Ukraińcy stanęliby w obronie projektu wybitnych specjalistów szewczenkoznawców W. Krychewskiego i P. Kostyrki. Ich projekt najlepiej oddaje ducha wolnej, demokratycznej, DUCHOWEJ Ukrainy”. Dużo listów otrzymujemy na tematy językowe. Bardzo miło było przeczytać, że grupa studentów kursów podnoszenia kwalifikacji NKK DPAU wyraża wdzięczność ulubionemu pedagogowi — „utalentowanemu językoznawcy, jasnemu, niezwykłemu specjaliście, urzędnikowi państwowemu 8. rangi Natalii Melnyczenko, autorce projektu »Język państwowy w kontekście urzędowym dla placówek kształcenia podyplomowego systemu DPS Ukrainy«”: „Od ponad dziesięciu lat projekt działa i tysiące słuchaczy już znają mistrzowskie nauczanie Natalii Iwanowny. Pięć lat temu po raz pierwszy usłyszeliśmy wykłady tej wykładowczyni i za każdym razem niecierpliwie czekamy właśnie na jej utalentowane wykłady. Pedagog w trzecim pokoleniu, Natalia Iwanowna potrafi tak sprawić, byśmy my, studenci, nie tylko oddawali hołd językowi ojczystemu, ale byli nim zachwyceni, zakochani w nim”. Redakcja dziękuje wszystkim naszym korespondentom. Kochamy Was za Waszą aktywność, patriotyzm, człowieczeństwo, dobroć. Jesteśmy przekonani, że dzięki takim ludziom, a jest ich bardzo wielu, zbudujemy wolną i zamożną Ukrainę, w której dobrze będzie żyć wszystkim.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn