Strona · s. 1strona oryginału ↗
Hańba wstążki gieorgijewskiej
Слово Просвіти, №17 за 2014 рік
Ze wszystkich ekranów telewizyjnych pchają się w oczy wszelkiej maści nieżyczliwi ludzie ze wstążkami gieorgijewskimi. Czy mają oni pojęcie o tym, co to za symbol? Zwróćmy się do gruntownego badania rosyjskiego patrioty Jurija Sołomatina „Gieorgijewskaja lenta: biełogwardiejskaja, gwardiejskaja ili własowskaja”. Praca jest dostępna w Internecie. Dostępna dla każdego, kto się zainteresuje. Oto tłumaczenie na język ukraiński tego, co przede wszystkim zostało zadeklarowane: „Wstążka gieorgijewska nie ma żadnego związku ze zwycięzcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej, żadnego związku z nagrodami ZSRR i żołnierzami RKKA (Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej — przyp. aut.), ponieważ była ona przypinana do Orderu Świętego Jerzego, którym oficjalnie nagradzano w Imperium Rosyjskim”. I wniosek na końcu: „Żadne quasi-patriotyczne »wstążeczki« nie podmienią i nie zastąpią Sztandaru Zwycięstwa”.
Wasyl PEPA, pisarz, Kijów
Żołnierski Order Świętego Jerzego Zwycięzcy wprowadzono w 1769 r. za panowania żądnej rozkoszy Niemki Katarzyny II, która w pamięci narodu ukraińskiego jest „głodną wilczycą”. Po 1917 r. stały naprzeciw siebie na śmierć dwie gwardie — biała ze wstążką gieorgijewską i czerwona z pięcioramienną gwiazdą na ostro zakończonych hełmach, nazwanych „budionówkami”. Wraz z triumfem „dyktatury proletariatu” wszystko, co carskie, w tym także „gieorgijewskie”, zostało nie tyle zniesione, co za namową komunistycznej ideologii „wypalane rozżarzonym żelazem”. Ale ożyło podczas II wojny światowej, która według rosyjskiej historii jest Wielką Wojną Ojczyźnianą. Imperialną symbolikę odrodziły stworzony przez hitlerowców Komitet Wyzwolenia Narodów Rosji (KONR) i Rosyjska Armia Wyzwoleńcza — „ROA”. Pod dowództwem generała Własowa faktycznie za nazistowską Rosję walczyła milionowa armia. Jakie tu porównanie ze Stepanem Banderą, który przez całą wojnę przetrzymywany był w niemieckim obozie koncentracyjnym i cudem przeżył, nie został zamęczony, jak jego rodzeni bracia. We własowskim zbiegowisku przede wszystkim wyższe rangi nagradzano Orderem Świętego Jerzego. Wśród honorowych kawalerów — carski generał Krasnow, który został naczelnikiem wojsk kozackich Trzeciej Rzeszy; biały generał Szkuro, Gruppenführer SS; jeszcze jeden Gruppenführer — Rudolf Bangerskis; major-dezerter O. Albow, naczelnik wydziału propagandy sztabu „WWS KONR”; generał-major A. Turkuł, dowódca Drugiego Korpusu Sił Zbrojnych KONR…
Wszystkich nie sposób wymienić. Można jedynie dodać: istnieje fotografia, na której Hitler pozuje ramię w ramię z marszałkiem Finlandii Mannerheimem, Niemcem z pochodzenia. Ten ostatni pod niemieckim krzyżem rycerskim ma przypięty na piersi także Krzyż Gieorgijewski. Subordynacja została zachowana: rosyjsko-własowskie odznaczenie, jak należało się spodziewać, przypięte jest niżej. Tych, którym znane są późniejsze transformacje nagrody, uderza przenikliwość Churchilla. Jeszcze wtedy stwierdził: w przyszłości faszyści staną się antyfaszystami. Karkołomne zwroty historii. Właśnie wychowani przez Komsomoł komuniści zabrali się za wywyższanie carskiego symbolu tak, jak nigdy wcześniej. To, co ich wódz Lenin odrzucał z odrazą, dla jego naśladowców, obecnych wyznawców martwej ideologii, jest święte. W 2005 r. na ulicach rosyjskich miast pojawiła się wstążka gieorgijewska. W 2007 r. akcję „Gieorgijewskaja lentoczka” pobłogosławił patriarcha „Moskiewski i Wszechrusi Aleksy II”. W tym samym roku na całym świecie bezpłatnie, tak jak w Rosji, rozprowadzono ponad 10 milionów „wstążeczek”. 1 lutego 2014 r. w Charkowie z inicjatywy mera H. Kernesa i przewodniczącego obwodowej administracji państwowej M. Dobkina utworzono związek społeczny „Ukraiński Front”, którego głównym symbolem ogłoszono tę samą „wstążeczkę”. Tutaj warto przypomnieć opis carskiego herbu z czasów Katarzyny II: „Orzeł czarny, na głowach (bo ptak jest dwugłowy — aut.) korona, a na górze w środku wielka korona Cesarska — złota, wewnątrz tegoż orła Jerzy, na koniu białym, zwyciężający węża, opończa i włócznia — żółte, wieniec również żółty, wąż czarny”. Z tym carskim opisem współbrzmi rozporządzenie mera czerwonogwiazdowej stolicy z 23 listopada 1993 r. „O przywróceniu historycznego herbu Moskwy”. Został on zatwierdzony w takiej formie, w jakiej kształtował się za kolejnych samowładców, począwszy od Iwana III z końca XV w.: „Herb miasta Moskwy stanowi wizerunek na ciemnoczerwonej tarczy heraldycznej zwróconego w prawo jeźdźca — Świętego Jerzego Zwycięzcy w srebrnej zbroi i lazurowej »przywłoce« (płaszczu) na srebrnym koniu, przebijającego złotą włócznią czarnego Węża”.
Ciąg dalszy na str. 4
ALGEBRA I HARMONIA POEZJI KOBZIARZA
WYDARZENIA LITERACKIE
14-15
s. 4 · strona oryginału ↗
Zakończenie. Początek na str. 1. Duchowni wiedzą i pouczają parafian, że potworny Smok to zło wierzeń przedchrześcijańskich, tak zwanych pogańskich. W to grzeszne stworzenie uderza prawy gniew świętego wojownika i wykańcza je. Jeździec-smokobójca przed oczami milionów widnieje nie tylko na herbie Moskwy, ale przede wszystkim na ikonach we wszystkich bez wyjątku świątyniach wyznań chrześcijańskich, nade wszystko w prawosławnych. Wpływ świętego Jerzego na świadomość mas jest odczuwalny. Smok to płód wyobraźni. A jeździec jest do pewnego stopnia postacią historyczną. Znany od drugiej połowy III w. n.e. Urodził się w posiadłościach Cesarstwa Rzymskiego. Pochodzi ze szlachetnego rodu w Kapadocji. To centralny obszar w Azji Mniejszej. Był dowódcą wojskowym za cesarza Dioklecjana. Lecz gdy pierwsi chrześcijanie doznali prześladowań, nie tylko stanął w ich obronie, ale i siebie, choć było to niebezpieczne, ogłosił chrześcijaninem. Póki miał wolę, czynił cuda: uzdrawiał chorych, wskrzeszał zmarłych i, co uważa się za najważniejsze, nawracał na wiarę chrześcijańską zatwardziałych pogan, bałwochwalców. Dobre uczynki sprawiedliwego nie uratowały. Został poddany strasznym torturom, mężnie wycierpiał straszne męki. Nie odstąpił od swoich przekonań. Dlatego jest Zwycięzcą. Nie zwyciężyli jego duchowej siły bezbożni kaci. Stracony około 303 r. w Nikomedii, tam, gdzie teraz znajduje się miasto Izmir w Turcji. Po śmierci czczony jako święty. Natalia POTAPCZUK, Czernihów. Pierwszy przystanek — centrum partyzanckiego kraju, miasteczko Szczors. Na centralnym placu — wciąż ocalały pomnik Lenina. Mówią, że na jego zburzenie nie zgodziła się nawet młodzież. Podobno od samego dzieciństwa wszyscy się przy nim fotografują. Ludzi w centrum Szczorsa nawet w weekendy jest niewielu. Chociaż przed początkiem rosyjskiej agresji w dni targowe życie tutaj tętniło. „Połowa mieszkańców Szczorsa pokłóciła się ze swoimi krewnymi z Rosji. Ludzie przestali jeździć do siebie w gości. Samochodów z rosyjskimi numerami teraz tu nie zobaczysz. A jeszcze niedawno Rosjanie i Białorusini ciągle przyjeżdżali do Szczorsa na zakupy — u nas przecież wszystko jest tańsze niż u nich” — opowiada szef rejonowej Samoobrony Wołodymyr. Według jego słów, ludzie na wsiach boją się wojny, ale niczym się nie zaopatrują, piwnic na schrony przeciwbombowe nie urządzają. Rozumieją, że wymierających wsi, gdzie mieszkają głównie starzy ludzie, nikt nie będzie bombardował. Jednocześnie mężczyźni są nastawieni zdecydowanie. Ludzie mówią: „Jeśli rosyjskie wojska pójdą, spotkamy je nawet widłami. A to może jeszcze ukrytą od czasów drugiej wojny światowej broń wyciągniemy”. „Tutaj nie wszystko jest takie proste — to rejon przygraniczny. Ludzie partyzantowali, znają każdą ścieżkę i okupacji nie dopuszczą. Jeśli przyjdzie wróg — będą go skręcać i odsyłać z powrotem. Jeśli przyjedzie czołgiem — przywitają go koktajlami Mołotowa. Wojny partyzanckiej wygrać się nie da. Ludzie są gotowi wychodzić zza każdego drzewa, zza każdej chaty” — podzielił się nastrojami miejscowej ludności deputowany rady rejonowej w Szczorsie Ołeh Chasenko. Według jego słów, wojny nie chcą nie tylko Ukraińcy, ale i Rosjanie, którzy mieszkają w przygranicznych wsiach. Kiedy tam wyładowywano sprzęt wojskowy, w Fenicji, Palestynie, dalej w Rzymie, Galii i w całym świecie chrześcijańskim. Wszystko, o czym tutaj mowa, nie jest tak proste, jak na pierwszy rzut oka. Tutaj za mało jest powierzchownego zapoznania się. Koniecznie trzeba dokopać się głębiej. Pierwsza wzmianka o „Moskowi”, jako o „miasteczku bojarów Kuczkowiczów”, miga w źródle pisanym z 1147 r. Dalej zwróćmy się do fundamentalnej pracy M. Kostomarowa „Rosyjska historia w życiorysach jej głównych działaczy”. Przyjrzyjmy się, w jakich okolicznościach wnuk Iwana Kality zdobył tytuł wielkiego księcia: „za małoletniego Dymitra stali moskiewscy bojarzy; w większości byli to ludzie, którzy ze swojego pochodzenia nie należeli do Moskwy; częściowo oni sami, a częściowo ich ojcowie i dziadowie przyszli z różnych stron i znaleźli sobie w Moskwie wspólną ojczyznę; oto oni zjednoczyli się zgodnie dla pierwszeństwa Moskwy nad Rusią. Ta okoliczność, że przychodzili do Moskwy z różnych stron i nie mieli między sobą innej więzi politycznej, oprócz tej, że dała im schronienie Moskwa, sprzyjała ich wzajemnemu wsparciu w interesach wspólnej dla nich ojczyzny”. Tak rodził się wielki w przyszłości twór imperialny. Rozszerzał się bezmiernie, pochłaniając coraz to nowe okoliczne i odległe ziemie — posiadłości obcych plemion i narodów. Do władania nad taką zbiorowością niezbędne jest potężne zabezpieczenie ideologiczne. Jak nikt inny, dobrze znali się na tym przybyli duchowni z Bizancjum i ich następcy. Właśnie od nich pochodzi bylina „Dobryniuszka Nikitycz i Smok Gorynycz”. Język — od dialektu sołuńskiego z Moraw. Wprowadzali go posłańcy papieża rzymskiego — bracia sołuńscy Cyryl i Metody. Zostali oni ogłoszeni po śmierci równymi apostołom. Wreszcie, zwróćmy się do ideologii byliny: Przyszli oni do Maryny na wysoki terem, Mówił Dobryniuszka Nikitycz młodszy: „A i bądźże ty, moja młoda żono, Młoda Maryno Ignatjewno! U ciebie w wysokich dobrych teremach Nie ma Spasowego obrazu, Nie ma komu u ciebie pomodlić się, Nie ma przed czym ścianom pokłonić się. A i czyż moja ostra szabla zardzewiała?” A i zaczął Dobrynia żonę swoją uczyć, On młodą Marynę Ignatjewnę, Heretyczkę, …, bezbożnicę. On pierwsze uczenie — jej rękę odciął, Sam przygaduje: „Ta mi ręka niepotrzebna, Trzepała ona, ręka, Smoka Gorynycza”. A drugie uczenie — nogi jej odciął: „A i ta noga mi niepotrzebna, Oplatała się ze Smokiem Gorynyczem…”. /…/ Czwarte uczenie — głowę jej odciął I z językiem precz: „A i ta głowa niepotrzebna mi, I ten język niepotrzebny, Znał on sprawy heretyckie”. Fragment z wydanego na Ukrainie: Byliny. — K., 1982. — S. 98. Taki światopogląd był wpajany i jest wpajany w niezliczonych placówkach oświatowych. Z tą trucizną wkraczają w życie nowe pokolenia. To samo, tylko nie otwarcie, a skrycie, wyraża herb Moskwy. Wszystko można obrócić na wzmocnienie i wywyższenie najpotworniejszych imperialnych zamierzeń. Jeździec-smokobójca jest powołany, by zabijać nie smoka, a pradawną pamięć, narodowe światopoglądy różnych narodów, sprowadzonych do jednego wielkiego obozu. Dla jego wzmocnienia narzuca się jedyną ideologię. Od niej żadnego prawdziwego ducha narodowego, a jedynie poskromienie, upokorzenie, stłumienie, wykorzenienie jakichkolwiek głębinowych przejawów narodowych. Taka jest natura imperialnej zachłanności i nienasycenia. Ta sama niewytrawna agresywność ujawnia się obecnie, w XXI w. n.e., na okupowanym Krymie. Z jej płodu — podstępne podżeganie separatystów do podważenia Państwa Ukraińskiego. Złowieszczo organizują to służby specjalne pod herbem Smokobójcy i z gieorgijewskimi „wstążeczkami” na klapach mundurów. Ale czarnego Smoka jako ucieleśnienia zła już za mało. Nienawistnicy Ukrainy podmieniają go straszydłem „faszyzmu”, „banderowszczyzny”. Taki oto kolejny wyszczerz okrutnego padołu ziemskiego. Czy zdoła go uszlachetnić wysoki ludzki rozum, pokaże przyszłość. A współczesność w zatrutym człowiecze-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
