Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

Pogranicze północne: pod spokojem – determinacja, by bronić swojej ziemi

Слово Просвіти, №17 за 2014 рік

Gromadzenie rosyjskich wojsk w pobliżu północnej granicy Ukrainy nie może nie budzić niepokoju Ukraińców. A jak czują się ludzie, którzy mieszkają w bezpośredniej bliskości granicy, rozdzielającej państwa jeszcze niedawno przyjazne? Aby zbadać nastroje miejscowej ludności, korespondentka Ukrinformu odwiedziła kilka przygranicznych miejscowości obwodu czernihowskiego. ...ali mówili: „Położymy się na drodze, ale czołgów na Ukrainę nie wpuścimy”. O swojej niechęci do walki z Ukraińcami mówią również rosyjscy pogranicznicy. Rozumieją jednak, że jeśli padnie rozkaz strzelania, są zmuszeni go wykonać. Wasyl Moroz, rodak z wsi Jelyne, w lasach której podczas II wojny światowej stacjonowały główne oddziały partyzanckie, mówi, że w jego małej ojczyźnie panuje pełen spokój. „Nikt nie szykuje się do wojny, nie ma paniki. Chłopi teraz orzą i sadzą ziemniaki” – mówi. I żałuje, że putinowska agresja przeszkadza ludziom się przyjaźnić. „Dobry przyjaciel pracuje u mnie jako wójt w Chorome w rejonie Klimowskim obwodu briańskiego. Co roku spotykamy się z nim na festiwalu »Przyjaźń« w Sieńkiwce. Chcę, żeby ten festiwal trwał i żebyśmy dalej się przyjaźnili. A tymczasem dzwonię do towarzysza i mówię: »Tylko spróbujcie na nas ruszyć!« A on musi się tłumaczyć za swojego prezydenta” – ze smutkiem opowiada mężczyzna. Rejon szczorsowski w połowie pokryty jest lasami i bagnami. Podobno w lasach jelyńskich są tajemne ścieżki, które miejscowi mieszkańcy przekazują z pokolenia na pokolenie. Mają one prowadzić do skrytek z bronią, zakopaną jeszcze w czasie II wojny światowej. Nikt nie wie, w jakim jest stanie, ale obecnie miejscowa ludność wyraźnie wykazuje większe zainteresowanie kwestią samoobrony. Miasto Siemieniwka to najbardziej wysunięte na północ centrum rejonowe Czernihowszczyzny. Do granicy z Rosją i punktu kontrolno-przepustowego „Mykołajiwka” stąd jest 10 kilometrów. Wjeżdżając do miejscowości, zwraca się uwagę na rosyjski sposób budowy tutejszych domów mieszkalnych – z gankami wprost na ulicę. Budynki są w większości jednopiętrowe, z pięknymi drewnianymi zdobieniami. Mieszczanie mieszkają w sektorze prywatnym i prowadzą gospodarstwa domowe. Na schludnych ulicach, jak na wsi, w grupkach bawią się dzieci. Siemieniwszczyzna graniczy z tym samym rejonem klimowskim obwodu briańskiego, gdzie skoncentrowana jest największa liczba rosyjskiego sprzętu wojskowego. Jeśli ruszy on na Ukrainę, Siemieniwka pierwsza stanie na jego drodze. I pierwsze walki mogą toczyć się właśnie tutaj. Mimo wewnętrznego niepokoju ludność miasteczka zachowuje spokój. Mężczyźni jednak nie siedzą bezczynnie, składając ręce, lecz przygotowują się do obrony swoich rodzin. „Mniej więcej miesiąc temu zorganizowaliśmy się w oddział Samoobrony i teraz patrolujemy ulice miasta. Kiedy organizację zarejestrują prawnie, będziemy mogli pomagać pogranicznikom i wojskowym na punktach kontrolnych. Naród jest oburzony agresywnymi działaniami naszych sąsiadów i gotów się przeciwstawić, jeśli oni na nas pójdą” – mówi dowódca rejonowego oddziału „Ludowej Samoobrony” Mykoła Hułak. Według jego słów siemieniwczanom jest przykro, że rosyjscy przyjaciele w sieciach społecznościowych nazywają ich banderowcami i oskarżają o jakieś grzechy. Dodaje też, że kierowcom z każdym dniem coraz trudniej przejeżdżać przez punkt kontrolny. Wszystkie ukraińskie samochody Rosjanie kierują na „czerwony” korytarz i sprawdzają godzinami. Każdy z pojazdów mogą bez wyjaśnień zawrócić. Siemieniwczanin Ołeksij uważa, że Rosjanie teraz po prostu obawiają się Ukraińców: „Przestraszono ich. Opowiedziano im, że ich żołnierze stoją na granicy, by bronić się przed »banderowcami«, żeby Ukraina na nich nie napadła. W piątki na nasz targ po zakupy zawsze przyjeżdżało wielu Rosjan. A teraz nikogo nie ma. Widać, że boją się nas bardziej, niż my ich”. Ostatni punkt naszej trasy to przygraniczna wieś Mchy, oddalona o kilka kilometrów od granicy państwowej. Droga do niej z Siemieniwki prowadzi przez las. Połowa domów w Mchach stoi pusta, a wiek prawie wszystkich 28 mieszkańców to ponad 80 lat. „Żyjemy tak, jak żyliśmy. Na zapas niczego nie kupujemy, zapasów żywności nie robimy. Jak będzie, tak będzie” – mówi 80-letnia Hanna Iwaniwna. Martwi się o rosyjską rodzinę druga, o połowę młodsza mieszkanka Mchów, Anna Koszman. Jej siostra z obwodu briańskiego nie będzie mogła przyjechać na Ukrainę na rocznicę śmierci matki: autobus „Siemieniwka–Klimowo” już nie kursuje. Nie przedostanie się ona także tajemnymi ścieżkami, którymi wcześniej korzystali mieszkańcy wsi przygranicznych. „Po ich stronie teraz stoją czołgi, a po naszej – pogranicznicy” – zauważyła kobieta. Przygotowano przy wsparciu Czernihowskiej Samoobrony

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn