Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

Mamy jeszcze jeden policzek

Слово Просвіти, №17 за 2017 рік

W rodzinach mówiono językiem ojca. Matki-Polki uczyły synów ukraińskich modlitw, córki – ukraińskich i polskich, matki-Ukrainki – odwrotnie. Ale oto jadę już jako dorosły z Iwano-Frankiwska (gdzie studiowałem na wydziale historycznym instytutu pedagogicznego) i staję się świadkiem takich stosunków w rodzinie: matka-Rosjanka siedzi z synem na przednim siedzeniu autobusu, a tata-Ukrainiec z córką na drugim i prowadzą między sobą „międzynarodową rozmowę”: matka z dziećmi po rosyjsku, ojciec z dziećmi po ukraińsku. Żadnego zamieszania, bo przecież codzienna praktyka! Otóż bez żadnej pauzy córka i syn przechodzą na język ojca i matki. Są bliskimi sobie ludźmi, a zarazem obcymi sobie pod względem języka, pod względem tego, co najświętsze i co powinno ich łączyć i scalać. Ojcu jest niewygodnie (ludzie oglądają się na takie dziwactwo), więc ścisza głos, niechętnie włącza się do rozmowy, a matka aż promienieje, dzwoni metalicznym rosyjskim akcentem, dumna z rezultatu swojej „pracy” w zachodnim zakątku Ukrainy. Szturchnąłem kolegę: no, jak ci się podoba? A ten półgłosem: to jeszcze połowa biedy, z reguły w takich rodzinach panuje tylko język rosyjski (i to w ukraińskim morzu!). Doszedłem do wniosku, że właśnie w takich rodzinach matki-Rosjanki stają się najzagorzalszymi szowinistkami, same zajadle nienawidzą języka ukraińskiego i u swoich dzieci wywołują do niego wstręt, który nie wietrzeje przez całe życie. Kochając tak bezgranicznie język rosyjski, jakoś nie wychodzą za mąż za jednoplemieńców Wasię czy Pietię, lecz żelaznym chwytem łapią Oresta czy Rostyka, bo wiedzą, że przy nich nie zginą, będą jak za pewnym murem. A zamiast wdzięczności kierują całą siłę swojej miłości i nienawiści na to, by wybić z niego ducha ukraińskości, wciągnąć go w krąg takich samych szowinistów jak ona, metodycznie i celowo pozbawić go woli, zmusić do ustępstw, doprowadzić do stanu, w którym staje się szmatą, o którą wygodnie wytrzeć nogi. Tylko taki stan Ukraińca, kozaka, przynosi im błogostan i spokój. Najwyraźniej z takiej rodziny pochodzi i „bohaterka” z miasta Dniepr. Dlatego odpowiedź na apel redaktor czasopisma Lubow Hołoty („Słowo Proświty”, nr 3 z 2017 r.): „Bronić się czy atakować?” jest bardzo prosta: tylko atakować, bo „nabroniliśmy się” już tyle, że dalej nie ma dokąd. Ponad 300 lat „obrony” doprowadziło nas nad przepaść, w którą może nas strącić każdy, a kaci naszego narodu, którego język jest jednym z najoryginalniejszych i najmelodyjniejszych na świecie, od dawna przeko-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn