Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

Petro Szkrab’juk. Światła sygnałowe

Слово Просвіти, №17 за 2017 рік

Latarki O nie, nie śpią moje myśli czujne, A most budują w rodzinną dal, Bo tam bracia i siostry nieugięte, Bo tam i tu orędownicy soborowi — W historii gorącej na szali. I ja nie tracę czasu w niemocy, — Wstępuję z nimi w szeregi walki. Oni mi tak rodzinni i mili, Bo na jednej my nieodłącznej fali, Bo na jednej my linii ognia. Przyszłości saluty powitalne My pierwsi rozpoznaliśmy z wysokości. I ja na moście, na odcinku dalekim, Zapalam latarki sygnałowe, Żeby inni też mogli po nim iść… Soborowe dedykacje dla kobiet-wolontariuszek 1. Wschód Ninie Salijenko z Dniepru Wzory ognia w górze, I walka, i ból… Dusza — bez ciała. Płynie już kaczka po Dnieprze, Bo Cisa w żałobie zmalała. Bohaterowie nie umierają, nie, I łzy grzeją świeże trumny. Z aniołami w wyżynie Moje ziemskie współbrzmiące struny. Nie płaczę, wszak widzę, Jak Kobieta przez byt szkarłatny (Wiktoria — jej imię) Niesie wieniec, który nie więdnie… 2. Przebiśniegi Switłanie Krawczenko z Bachmutu W koszuli białej droga i jesiony, Głębia niebios płatków śpiących pełna. Podążamy przez zimę do wiosny — I publiczność w marszrutce małomówna. Jasnowłosy chłopiec chucha na szybę I łowi przestrzeń spragnionymi oczami. I cień wiosny kładzie się na życie, Chociaż ona daleka i niewidzialna. Ale — ze mną. Smutek i chłód znikły. Lecz innym droga — to krach, to strach, zawieje… I ja wszystkim, którzy w zwątpieniu, którzy zmarzli, Daruję pierwsze przebiśniegi nadziei. 3. Światło Wiktorii Bak z Bachmutu Śnieg zaświecił się sam od siebie, Zamarł w pozie kontemplacji. Nic go już nie rozgniewa, Chyba płynna odwilż wczesna. Chyba że kręte potoki, Które rozmyją śniegu wielkość: Ze wzgórz będą biec — dopóki Nie zaświta senna dal. Na razie — mgła, u władzy — grudzień… Mówię sobie: zapomnij pokusy! I noc, i chłód prą zewsząd, Ale i ty świecić musisz. 4. Gotowość Nadziei i Hennadijowi Ustinowym z Bachmutu Wiosna… Idzie deszcz za widnokrąg, I krople spadają z gałązki… Nagle dzwonek: zginął przyjaciel — I spokój mój rozbił się w drobny mak. On padł w bitwie, która wrze. I ty padniesz — to rzecz kozacka. Gotowy bądź — i czarna chwila Nie przetnie twój szlak znienacka. Niech pospólstwo na oślep Żyje — i czeka na pokój w niepogodę. A ty codziennie siodłaj konia I bądź gotowy do pochodu. 5. Przyjście muz Anastasiji i Chrystynie Laszczonowym z Bachmutu Tak niespodziewanie przyjdą, Ciebie znajdą we wsi czy w mieście — I wskażą niecodzienną drogę, Natchnioną mowę poprowadzą o istocie i losach promienistych. One nie znają przeszkód, Dla nich ozon — czyny epickie. Taka słodka ich niewola! One prowadzą cię na tron, z którego widać dale wieczne. I znów nagle odejdą, I ty odejście to nie osądzisz. A naprzeciw nim pójdziesz w przyszłość, Bo przez nie wytyczoną drogę ty i w pustyni nie zgubisz… 6. Zmierzch Emilii Frołowej z Kostiantyniwki Samotność — zachodu motyw: Bez słońca droga, bez łez — mogiły… I okna zmierzch ozłocił, aby one mu świeciły. Aby nie zostawał sam, Świateł rozwiesza naszyjnik. I nawet gwiazdy w niebiosach on otwiera uroczyście. Uciekają cienie w krzaki, I marzenia budzą się drzemliwe… Zmierzch wiarę podaje świecy, że i w nocy my nie samotni. Miasto lwów Grzywiaste lwy kamienne samotnie strzegą to miasto. Jedne skłoniły się na tarcze, a inne oparły się na łapach. Tak mało ich, że już i nie ma z kim zamienić słóweczka. Jednak bywa, że i im towarzystwo dotrzymują ludzie. Uradowawszy się, lwy kamienne ciężar wieków niby zrzucają i obejmują mieszczan, którzy przemienili się w lwy. Wkrótce ten gorący pokój Ostudzą fale zwrotne — I ludzie znów stają się ludźmi, A lwy znów stają się samotne. Natomiast odzież oddał z ropiejących krwawych ran i strupów. Hiob Boga za to nie przeklął, pokornie zniósł wypróbowanie — i Bóg Hiobowi szczodrze odpłacił. Hiobowi w oczy patrzę – a z nich przeziera Ukraina… Oczyszczenie Deszcze zmywają z Ukrainy krew. Dlatego idą, idą, idą… Ale dojść nijak nie mogą. x x x I znów żałoba, znów ból: Chowają ojca nie starego, Ulubieńca głośnych wesel — I naraz upadł… A jak bez niego? Takie oto nasze życie… Idziemy żegnać pojedynczo… Co zrobisz: i życie moje Dawno drży na włosku. Lecz powierzam się Ojcu, Bo wiem, pewien: On jest z nami. Cienki włosek ten Jasnymi scalam czynami. Jest czas smutku i zabaw, I czas pracować bezpiecznie. To grzech — stronić od godnych spraw, A ich ja mam bez liku… Gościna W tej chacie — ani jednej książki. W pokoju — żadnej ikony. Tylko obmowy i intrygi, Tylko nuda i duch mamony. Po co mi taka gościna? I wróciłem ja do domu — I jeszcze jaśniej zajaśniały w nim I książki, i niebios obrazy, I duch śpiewał w wysokości… Jak dobrze, że chodziłem w gości! Zgoda Poezja nie ma wieku, Ona jak świat — stara i młoda. Nie lubi pośpiechu i krzyku I słowotoku na trybunach, I tych, którzy czerwi i podli, I do cudzych darów chętni… Ona — od Boga dar osobny, Echo wieków i czar proroczy. Osiągnąwszy życiowy szczyt, Znalazłem niezawodną panaceum. Poezja nie zna wieku — I ja kroczę w nogę z nią… x x x Nie ma jeszcze dnia — jest światło Łaski, Bo oto ledwo-ledwo widnieje za oknem, I ty czuwasz między jawą-snem, I cisza zaczarowana w pokoju. I to, co wczoraj pod zamkiem było, Nijak twoim wysiłkom nie ulegało, Dziś naraz i bez klucza otworzyło się, Zagrało, zadzwoniło, zaiskrzyło, Jak w sali ogłoszeniowa tablica. To sam Pan w przedporannej ciszy, Kiedy nie ma jeszcze słów i marności, Przyszedł, aby tobie pomóc, Otworzył tobie jasne źródła wyższe. Ty u Niego jesteś powiernikiem jedynie. Z Jego polecenia do ludzi mówisz, Z Jego promieni własne słońce tworzysz, Żeby jeszcze jaśniej panował Boży dzień. x x x W świtowej ciszy szmery miotły… To dozorcy wymiatają resztki nocy. Markijan Szaszkewycz w soborze Świętego Jura na święto Pokrowy 1836 roku Niedzielne dzwony… Woła wszystkich Pokrowa, Uwalnia dusze od grzesznych pęt. Modlitwą pełna cerkiew świtowa, A rodzima mowa nie służy tutaj. Djak nie odwraca wzroku od książki, Szuka w niej starosłowiański splot. Parafianie proszą o los po cichu, A przed nimi Markijan — jak książę. Poeta wstąpił do świątyni bez pychy. W półmroku — świece, ikonostas… On kazanie do wiernych powie dzisiaj Po-ukraińsku — i wywyższy nas. I wzniosła się do nieba mowa piękna — Aż pojaśniał zdziwiony sobór. I na ludzi patrzyła Matka Boża, Podnosząc nad nimi omofor. I Duch Święty szybował nad ojczystym Lwowem I przypadał do naddnieprzańskich niw… Poeta powiedział — i Bóg usłyszał to słowo I na wszystkie wieki pobłogosławił.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn