Strona · s. 15strona oryginału ↗
Prezent dla mamusi Etiuda
Слово Просвіти, №17 за 2018 рік
Ołeksandra KONDRATOWICZ Pewnego razu wiosną wyszłyśmy z koleżanką ze szkoły. Szare niebo, a dokładniej jedna wielka ołowiana chmura bez prześwitu, niczym prasa przygniotła ziemię. Wszystko w szarej barwie. Powoli brniemy przed siebie. Ciągnąca się rozmowa o niczym, taka sama szara, jak wszystko wokół. Nagle wyprzedza nas mała calineczka w zielonkawym płaszczyku-kurteczce i podbiega do okazałego krzewu forsycji, która, mimo wszystko, ufnie zakwitła pod oknem sąsiedniej szkoły. — Mamusiu, patrz! — wykrzyknęło dziewczątko. — Patrz, mamusiu: złoty deszczyk już wszystko pozłocił! Malutka obchodziła krzaczek to z jednej, to z drugiej strony, klaskała w dłonie, to nachylała, to odchylała główkę i wciąż świergotała, świergotała… I w końcu nie wytrzymała: — Mamusiu, mogę ostrożnie zerwać tę małą gałązkę z jednym kwiatuszkiem? — Nie można, córeczko. — Bo będzie ją bolało? — Będzie bolało. — To nie będę. Dziewczynka jakoś pytająco-zrozumiale spojrzała na swoją młodą mamusię i schowała, żeby nie ulec pokusie, rączki za plecy. Potem poruszyła wargami, nadając swojej miłej buzi wyraz niewinnego aniołka. Lecz znów nie wytrzymała i powiedziała: — Ale przecież masz dzisiaj urodziny. Chciałam podarować ci tylko jedną małą gałązkę. Złoty deszczyk się nie obrazi! Wytrzymasz, prawda, deszczyku? — zwróciło się dziewczątko do roślinki. Młoda matka, której wyraźnie zaokrąglał się brzuszek, czule przytuliła córeczkę do siebie i konspiracyjnie zaproponowała: — A ty podaruj mi cały krzaczek! — Jak? — nie zrozumiała dziewczynka. — A tak: podejdź do niego i powiedz: „Złoty deszczyku, daruję cię mojej mamusi na urodziny. Życzmy jej zdrowia i dobra!”. — Mamusiu, ale przecież roślinki nie można rwać — sama mówiłaś: będzie ją bolało! — Nie będziemy! Po prostu będziemy przychodzić tutaj na spacer i podziwiać jej piękno. — Oj jak dobrze! — klasnęło rączkami dziewczę. — Złoty deszczyk będzie długo, długo kwitł. — A latem, jak przypiecze słoneczko, będę przychodzić tutaj ze swoim czarodziejskim wiaderkiem i podlewać. — Bardzo dobrze — w tonie córeczki odpowiedziała matka. — Wszyscy będą się przyglądać jego kwiatom i uśmiechać. Lecz nikomu nie zdradzimy, że to twój (!) taki okazały prezent dla mamy. Uśmiechnęły się tajemniczo do siebie. A my mimo woli zachwyciłyśmy się tym czarującym rodzinnym tandemem. — Oto wam i temat: mały żar-ptak i złoty deszczyk — powoli i z jakąś marzycielską zadumą rzekła moja rozmówczyni. — Zwróciła pani uwagę, jak młoda mama rozwiązała kwestię ochrony przyrody? Nie ma nic oddzielnego, wszystko jest powiązane. I każda rana zadana komuś jednemu boli wszystkich, jak ich własna. — Filozofia najwyższej próby — zgadzam się. — Proszę zauważyć też, jak zadziwiająco mądra jest ta młoda kobieta, „czomuś ne znały bidy, stały żyty onuky — nabrałyś muky” (dlaczego nie znały biedy, zaczęły żyć wnuki — nabrały się męki). A wszystko dlatego, że naruszano zasadę „wczesności” i kosmicznego porządku, zamiast stałego pojęcia „na wszystko swój czas” wkradło się inne — byle gorzej, byle inaczej. Ale gdzie gwarancja, że to inne będzie na czasie, że będzie wczesne i niczego nie naruszy? Ot, powiedzmy, ostatnio dużo mówi się o neurointerfejsie (zamienniku smartfonów, który ma pomóc ludziom wymieniać się myślami). Pomyślałam: a co, nasi ludzie są już na tyle gotowi na telepatię? Mnie to niepokoi. Bo biorąc pod uwagę mentalno-emocjonalny poziom całej ludzkości (mowa o wszystkich, niezależnie od narodowości), tak niedaleko do nieszczęścia. Była już kiedyś cywilizacja o tajemniczej nazwie Atlantyda — porozumiewali się telepatycznie, nawet latali za pomocą myśli. I gdzie oni teraz są? Co to ma do rzeczy? Neurointerfejsy nie są na czasie. Trzeba najpierw wypracować Żywe porozumienie. Im bardziej zagłębiamy się w nanotechnologie, tym dalej oddalamy się od samych siebie. A z tym mamy już przepaść. 100 lat samotności (prawie według Gabriela Márqueza) intelektualnej i duchowej (przepraszam za tautologię) — Ducha na terytorium, wyznaczonym nam przez Boga. Aby głęboko poznać otaczający świat, najpierw trzeba poznać samych siebie. Za czasów radzieckich nie robiliśmy ani jednego, ani drugiego. Dlatego nie trzeba się dziwić, że poznajemy go później, ale przez biedę, krwawe wojny, głodomory. I jeszcze jeden ważny moment. Kiedy bez końca wspominamy przeszłość — przeznaczoną życiową energię na teraźniejszość dobrowolnie oddajemy w przeszłość. Dokąd myśl — tam i energia. Kiedy zaś marzymy o przyszłości — częściowo energię wysyłamy tam. Weźmy sobie do notatnika: ponieważ myśl jest materialna, to dokąd jej posył — tam i energia. A co zostawiamy sobie dla realizacji dzisiaj? Pewnego razu w sali wykładowej zebrało się niemało słuchaczy. Indyjski profesor obrzucił wszystkich obecnych mądrym spojrzeniem i zapytał: „Podnieście, proszę, ręce ci, którzy w tej chwili myślą o przeszłości”. Ręce podniosła dobra połowa audytorium. „Okej, podnieście ręce ci, którzy teraz myślą o przyszłości” — znów poprosił profesor. Ręce podniosła druga połowa sali. „A czy są tu ci, którzy są tu i teraz, ale myślą o teraźniejszości?”. Wyobraźcie sobie, żadnej ręki. „No, wtedy nie mam z kim rozmawiać” — powiedział profesor i opuścił pomieszczenie, tak i nie rozpoczynając wykładu. Swoim pytaniem pokazał nam, że nie byliśmy jeszcze gotowi przyjąć informacji, którą chciał nam przekazać. Innymi słowy — jeszcze nie nadszedł „nasz” czas. Biegniemy, śpieszymy się, nie zauważamy otaczającego świata, który od czasu do czasu wysyła nam ważne podpowiedzi przez pewne znaki. W rezultacie totalne zmęczenie, niezadowolenie, rozdrażnienie, w końcu — rozczarowanie i depresje. Proszę zwrócić uwagę: nawet termin się pojawił „zespół chronicznego zmęczenia”. W podstawie słowa „chroniczny” zawarte jest inne słowo pochodzenia greckiego — chronos, co oznacza czas, czyli coś takiego, co jest niezmienne i stałe. W dotyku i w smaku go nie poczuć. Chociaż… To co, nie trzeba śpieszyć się żyć? Trzeba, ale śpieszyć się nie śpiesząc, i wtedy będziecie mieli na wszystko swój czas.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
