Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

Miłość i gołębie, czyli Mačkiwscy z Prybuża

Слово Просвіти, №17 за 2018 рік

W Chmielnickim żyje i pracuje wspaniałe małżeństwo Mačkiwskich, które stanowi wzór dla wielu ludzi. Mykoła Antonowycz Mačkiwski — znany pisarz i dziennikarz, członek NSPU i NSŻU. Przez całe życie zajmuje się działalnością oświatową, w swoich artykułach i książkach potwierdza znaczenie języka ukraińskiego. Jest jednym z założycieli Towarzystwa Języka Ukraińskiego, laureatem wielu nagród, w tym także międzynarodowej — im. Iwana Koszeliwca. Swoją uwagą i wsparciem otwiera dla literackiego Chmielnickiego nowe nazwiska. Jego talent i serdeczność, w harmonii z urodą i iskrzącą energią żony Marički, tworzą jasną aurę dla jego rodzinnego miasta. Mačkiwscy są w istocie jego talizmanem i dumą. Swoją wielką wdzięczność tym dobrym i szczerym ludziom wyrażam w niewielkim utworze prozatorskim. Lidija JACKOWA, pedagog, pisarka, kompozytorka, Chmielnicczyzna Patrząc na tego mężczyznę, który dawno już przekroczył siedemdziesiątkę, wciąż nie przestaję się dziwić: skąd bierze się ta iskrząca dobroć, przyzwoitość i człowieczeństwo? Urodzony w czasach wojennej ruiny i nędzy, przeszedł głodne i zimne lata dzieciństwa i młodości. Na swoich barkach niósł cały ciężar domowych trosk, a jednocześnie się uczył i pracował. Jak to możliwe? Ten, kto „żył i pływał w maśle”, ma zwykle poważną twarz, surowe spojrzenie, zawsze niezadowolony — z życia, z kogoś, z czegoś!.. A on? Twarz jasna, uśmiechnięta i tak dobrodusznie-słoneczna. Znów pytam sam siebie: dlaczego tak? Może cząstkę jego współbrzmiącego imienia oświetla cudownym blaskiem sam święty Mikołaj, dając mu czarodziejską laskę — pióro prawdy i mądrości? W czym kryje się słodko-gorzkawy posmak przyciągania do tego człowieka, do jego czystego i lirycznego słowa? Może w tym małym ziarnku pszenicy, które on napełnia swoją ożywczą energią i daruje jako podstawę życia dla innej żywej energii? Tak, właśnie dla tych wiernych, niebiańsko-czułych ptaków, których wierność opisano chyba na całym świecie — gołębi! I on sam, jak gołąb, dlatego, być może, tak je rozumie i tak o nie dba, za każdym razem niosąc pełne garście ziarna dla nich — gołąbeczków-gołąbków. A do swojej wiernej żony-gołąbki wciąż gruchocze: nie zapomnij kupić pszenicy. Czy ona kiedykolwiek zapomni? To jest na pierwszym miejscu. Czy na dworze zimno, czy ciepło, mały spacer do gołębi jest łykiem leczniczego balsamu, siły światła i miłości. Ktoś podziwia taki obraz (i w myślach zazdrości), ktoś się dziwi (jeszcze wydawać pieniądze na pszenicę!), ktoś się uśmiecha (ja bym tak chciał, ale nie mam czasu), a rozumie tylko ona, jego połówka, bo ona jest jak przyjaciółka-gołąbeczka. Ciekawe, co powiedziałyby w swoim języku te ptaki o swoim dobroczyńcy? Myślę, że słuchają ludzi sercem, a ich gruchotliwe śpiewanie to właśnie przejaw ptasiej wdzięczności. Jakoś przypomniały mi się gołębie wysoko na niebie — on jej szuka. (Kto nie wie: aby gołąb zawsze wracał do domu, potrzebuje gołąbki, bo żyją parami i jeden bez drugiego by nie istniał!) Zobaczył — i rzucił się na spotkanie. To jest szczyt wzajemnego związku pary. Dobrze, że nasza para gruchocze o dobroci, szczerości i wrażliwości. Nieprawda, że nastały czasy tylko komputerów i robotów. Czasy są piękne, bo wciąż są ludzie, gołębie i miłość!

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn