Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

Wszystko ma swój czas

Слово Просвіти, №17 за 2018 рік

Walentyna SEMENIAK, NSPU, m. Tarnopol Bardzo często starsi ludzie, podsumowując rozmowę, jakby mimochodem mówią: „Na wszystko swój czas”. To zdanie słyszy się wszędzie i zawsze. I dopiero niedawno zabrzmiało ono dla mnie inaczej niż zwykle. Pomyślałam: „Jaki on właściwie jest, ten swój czas?”. Czas jako taki, oczywiście, jest wielkością kosmiczną, lecz na Wschodzie mówi się jeszcze inaczej, głębiej: „Czas to Bóg, nie marnujcie go na próżno”. Krótko i jasno. Właśnie to określenie kojarzy się z ogarnianiem wszystkiego i zarazem z nieskończonością, co więcej — z nieosiągalnością. W rzeczywistości jednak cząstka tego czasu należy także do nas z wami, bo jesteśmy jego mikroskopijną drobinką. Nieprawdopodobne, ale to fakt. Jednak „swój czas” to pojęcie znacznie zwięźlejsze i wnikliwsze. Wszystko, co nas otacza, także ma… swój czas. Weźmy dla przykładu przyrodę, a zwłaszcza pory roku. Wiosna, lato, zima, jesień — wszystko ma swój czas. Również życie człowieka: narodziny, dzieciństwo, młodość, dojrzałość, starość, przejście z ziemskiej w inną formę życia. Na wszystko odmierzony jest swój czas. Nawet ciała niebieskie go mają. Wyobraźmy sobie na chwilę, co mogłoby być, gdyby słońce nie chciało rano wschodzić nad światem, a wieczorem zachodzić? Wtedy zostałby zakłócony naturalny cykl i wszystko (katastrofalna ruina) dokonałoby się według niepomyślnej zasady „domina”. Trzeba to po prostu przyjąć, uświadomić sobie i zrozumieć. Nie bez powodu ktoś kiedyś powiedział: „Żyli nasi dziadowie —

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn