Strona · s. 4strona oryginału ↗
Świadczą Biykivnianskie mogiły
Слово Просвіти, №17 за 2018 рік
Anatolij KOWALCZUK, członek Proświty, wnuk represjonowanych dziadków — Pawła Kowalczuka i Ławrina Zorenki
Właśnie przy Bykiwnianskich mogiłach, w ciepły majowy dzień sprzed około 15 lat, przyszło mi poznać mieszkańca Boryspola Ołeksandra Kotki. Mimo podeszłego wieku pan Ołeksandr przyjechał do miejsca żałoby i pamięci, by uczcić swojego ojca Serhija Wasylowicza Kotkę, zamordowanego w listopadzie 1937 roku w 40. roku życia przez komunistycznych krwiopijców. Po egzekucji w więziennej piwnicy jego ciało wywieziono do sosnowego lasu nieopodal wsi Bykiwnia i zakopano w jednym z wielu rowów. Te doły stały się bezimiennymi mogiłami zbiorowymi dla prawie dwustu tysięcy ludzi, których rozstrzelali enkawudziści w kijowskich więzieniach w latach 1937—41. Kim więc był Serhij Kotko, jakie popełnił zbrodnie, za jakie winy wydano mu wyrok śmierci? Zapoznałem się z niektórymi dokumentami, które rzucają światło na los tego człowieka, a w nim odbijają się tragiczne karty ukraińskiej historii. Okazało się, że do dnia aresztowania S. Kotko sumiennie pracował jako księgowy w boryspolskim banku, a wolny czas poświęcał pracy we własnym gospodarstwie. Nie był ani złodziejem, ani rabusiem, ani łapownikiem. Rodacy szanowali go jako człowieka inteligentnego, wykształconego i patriotycznego. Pamiętał o swoim kozackim rodowodzie, miał wyostrzone poczucie sprawiedliwości i nieugięty duch. Oto co mówią o S. Kotce dokumenty, których kopie zdobył jego syn. Wyciąg z protokołu posiedzenia „trójki” przy Kijowskim Obwodowym Zarządzie NKWD URSR (przypominam: „trójka” — pozasądowy organ represji, którego istnienie nie było przewidziane obowiązującą Konstytucją) stwierdza rozpatrzenie „sprawy nr 1970 Boryspolskiego Rejonowego Zarządu NKWD przeciwko oskarżonemu (proszę zwrócić szczególną uwagę!) Ukraińcowi, chlebodawcy, byłemu oficerowi armii Petlury”. Dalej wyliczono „zbrodnie” Serhija Kotki bez żadnych szczegółów: „Prowadził kontrrewolucyjną działalność przeciwko istniejącemu ustrojowi, wychwalał ustrój Petlury, oświadczał, że jest gotów z bronią w ręku walczyć o Samodzielną Ukrainę, ubolewał, że w latach 1918—1919 boryspolanie nie wystąpili jednomyślnie na wezwanie Petlury”. Biorąc pod uwagę wymienione zarzuty, „trójka” w składzie: naczelnik obwodowego zarządu NKWD, prokurator i sekretarz obwodowego komitetu partii komunistycznej, postanowiła: „Kotkę S. W. rozstrzelać, majątek osobisty skonfiskować”. Wyrok skazujący zawiera zeznania świadków, którzy potwierdzają fakty „kontrrewolucyjnej” działalności Serhija Kotki. W szczególności pewien K. Sytnyk zeznał, że Kotko S. W. mówił: „Popełniliśmy błąd w 1919 r., nie występując jednomyślnie na wezwanie Petlury. A teraz obalić władzę bolszewicką i wyrwać Ukrainę z moskiewskiego jarzma jest znacznie trudniej. Choć to nieuchronnie nastąpi!”. Czyż nie zasługuje na nasze uznanie i zachwyt niezłomny optymizm historyczny Serhija Kotki?! Bo w czarnych czasach okrutnej dyktatury moskiewskich okupantów bezwarunkowo wierzył w państwową wolność i szczęśliwy los naszej ukochanej Ojczyzny. I nie bał się mówić o tym rodakom. Lecz wśród nich był podły zdrajca, który napisał na patriotę donos do Boryspolskiego Rejonowego Zarządu NKWD i tym sposobem zgładził niewinnego człowieka. Wyciąg z aktu egzekucji Kotki S. W. bezstronnie odnotowuje: „Postanowienie trójki KOU NKWD URSR wykonano 13 listopada 1937 roku o godzinie 23”. Zaświadczenie o pośmiertnej rehabilitacji ojca, zawierające także informację o przyczynie śmierci i jej prawdziwej dacie, Ołeksandr Kotko otrzymał z Prokuratury Generalnej Ukrainy dopiero na początku 2000 roku. Lecz już w odległym 1962 roku, w czasach „chruszczowskiej odwilży”, Kijowska Obwodowa Prokuratura, odpowiadając na zapytanie Ołeksandra Kotki o los ojca (przecież o nim nikt nic nie wiedział przez długie 25 lat), wydała zaświadczenie — jak widzimy, kłamliwe — że rzekomo Serhij Kotko został skazany jedynie na 10 lat „bez prawa korespondencji”. A przyczyną jego śmierci, która rzekomo nastąpiła 28 listopada 1942 roku, była choroba serca. Aby ukryć przed narodem przerażające rozmiary komunistycznego terroru w latach 1937—38, w którym uczestniczyli pachołkowie „wodza” (wśród nich Mykyta Chruszczow i cała kremlowska kamaryla), ówczesna władza świadomie wprowadzała w błąd członków rodzin represjonowanych, wpisując do dokumentów zmyślone daty śmierci i nieistniejące choroby.
Z książki M. Roženka i E. Sochackiej „Sosny Bykiwni świadczą: zbrodnia przeciwko ludzkości” można się dowiedzieć, że tego samego dnia co Serhij Kotko w więzieniu na Łukianiwce rozstrzelano jeszcze 47 osób. Wśród nich byli dwaj jego ziomkowie. To mieszkańcy wsi rejonu boryspolskiego: Teodozij Korniejowycz Hapon (wieś Rohoziw) i Iwan Jakowycz Tur (wieś Iwankiw). Zatem maszyna do mordowania ludzi, uruchomiona jeszcze przez Lenina, z różną intensywnością nieprzerwanie funkcjonowała także za jego następców. Dlaczego masowe mordowanie ludzi osiągnęło ogromne rozmiary w latach 1937–1939? W połowie lat 30. stalinowska banda, aby ostatecznie uzurpować sobie władzę, postanowiła nie tylko pozbyć się konkurentów, przeciwników i krytyków w środowisku partyjnym, lecz także przeprowadzić totalne „oczyszczenie społeczeństwa z elementów niezdolnych do budowania socjalizmu”. Masowy terror miał również na celu przez wiele lat zaszczepić w ZSRR atmosferę wszechogarniającego strachu, podejrzeń, niepewności i przystosowywania się, zmusić dziesiątki milionów ludzi do bania się samodzielnego myślenia i analizowania. Zamiast tego — codziennie martwić się tylko jedną myślą: jak przeżyć. I tym sposobem oduczyć ich, zastraszonych, pozbawionych możliwości wolnomyślicielstwa, honoru i godności, do głupiego posłuszeństwa wobec „umiłowanej” i ubóstwianej władzy, do bezwarunkowego wykonywania wszystkich jej rozporządzeń. W tym celu właśnie w 1937 roku na najwyższym rządowym i partyjnym szczeblu przyjęto szereg tajnych uchwał, zgodnie z którymi zagładzie przez natychmiastowe rozstrzelanie i wysłanie do obozów koncentracyjnych podlegały miliony ludzi. Moskwa ustalała plany nie tylko co do liczby ton wyprodukowanej produkcji (buraków, pszenicy, węgla, metalu), lecz także co do liczby ludzi, którzy podlegali represjom, i rozsyłała je do „republik związkowych”. Kierownictwo republikańskie rozdzielało tę liczbę na obwody, obwody — na rejony. Jak widzimy, za socjalizmu cała działalność państwa, w tym także w sferze mordowania ludzi, odbywała się na zasadach planowych. Zbrodnicza planowa polityka bolszewicka ludobójstwa nie ma analogii na świecie! Do realizacji kremlowskich zbrodni do Ukrainy na stanowisko szefa republikańskiego NKWD przysłano znanego sadystę I. M. Leplewskiego. Był on jednym z najbardziej zajadłych przedstawicieli enkawudzistowskiej watahy wściekłych psów stalinizmu. O jego zasługach w walce z „wrogami ludu” świadczyły odznaczenia: dwa ordery Czerwonego Sztandaru i jeden Czerwonej Gwiazdy. Na Ukrainę Izrael Mojsejowycz przyjechał z szczególnymi pełnomocnictwami osobiście od Stalina i Jeżowa. Pierwszą rzeczą, jaką zrobił, było przeprowadzenie „czystki” w centralnym aparacie Kijowskiego NKWD. Kilkadziesiąt kierowniczych enkawudzistów-protegowanych byłego narkoma W. Balickiego oskarżono o zbrodnie, przede wszystkim o przygotowanie „faszystowskiego zamachu stanu”, i rozstrzelano. Wrogiem ludu ogłoszono także Balickiego. Jednak jego z jakiegoś powodu nie rozstrzelano, lecz wtrącono do obozu koncentracyjnego. Tam „wiernego leninowca i żelaznego bolszewika” zarżnęli tacy sami jak on sam, zawodowi kaci. Pomyślnie wykonawszy w krótkim czasie stalinowski plan mordowania ludzi (w ciągu trzech miesięcy 8000 Ukraińców natychmiast rozstrzelano, a 20800 wtrącono do obozów zagłady, skąd prawie nikt nie wrócił), Izrael Leplewski jako „prawdziwy bolszewik, bezlitosny wobec wrogów partii i ludu” uznał, że to za mało. Dlatego aż 4 razy prosił kierownictwo moskiewskie o zwiększenie planu represji. Z podobnymi prośbami do Stalina — rzekomo w imieniu pracujących — zwracali się Komitet Centralny, obkomy i rajkomy partii komunistycznej Ukrainy. Oczywiście takie życzenia „ukraińskich” komunistów Kreml zawsze spełniał. Bo między republikami, obwodami i rejonami rozpoczęło się socjalistyczne współzawodnictwo — kto zdemaskuje i unieszkodliwi więcej wrogów ludu. Oto o czym świadczą oficjalne dane. Jeśli w pierwszej połowie 1937 roku na Ukrainie rozstrzelano zaledwie 264 osoby, to już w drugiej połowie tego roku i w całym następnym 1938 roku zamordowano ponad 120 tys. ludzi. Kilka milionów zagnano do obozów koncentracyjnych, skąd nigdy nie wrócili. Ofiarami stalinizmu stali się najporządniejsi, najbardziej wykształceni, najbardziej patriotyczni nasi ziomkowie. Likwidowano ludzi w najbardziej wydajnym wieku, przeważnie mężczyzn. Na Ukrainie praktycznie nie pozostała rodzina, którą by nie dotknęło swoim czarnym skrzydłem wielkie nieszczęście. Na polecenie Leplewskiego ludzi chwytano bez przestrzegania jakichkolwiek formalności prawnych: bez sankcji prokuratora, bez wysuwania konkretnych zarzutów (widzimy to na przykładzie Serhija Kotki). Aresztowanych w celu wymuszenia przyznania się do winy i przynależności do organizacji antyradzieckich (faszystowskich, trockistowskich, nacjonalistycznych, terrorystycznych itp.) po zwierzęcemu bito, bezlitośnie torturowano, okaleczano, pozbawiano jedzenia i snu. Celową politykę Kremla wobec unicestwienia narodu ukraińskiego można bez przesady nazwać etnocydem, któremu nigdy nie powinno być ani zapomnienia, ani przebaczenia. Ówczesna prasa partyjna po lakajsku wychwalała „wiernego ucznia Stalina, oddanego bolszewika Izraela Leplewskiego”. Za swoje wielkie osiągnięcia w mordowaniu ludzi ten szatan otrzymał także order Lenina (przecież walczył z wrogami partii po leninowsku) oraz tytuł „zasłużonego czekisty”, który nadawano krwiożerczym stalinowskim szakalom. Dziś niektórzy z „lewicy”, uznając fakty straszliwych represji w czasach stalinizmu, nazywają je wypaczeniem ogólnie słusznej polityki budowy „świetlanej przyszłości”. Na potwierdzenie swojej tezy osoby te wskazują na to, że wśród represjonowanych zdarzali się także komuniści. Tak, to prawda: na polecenie Stalina Leplewski nakazał ogłosić wrogami ludu i rozstrzelać pierwszą piątkę kierowników wszystkich obwodów i rejonów, przeważnie członków WKP(b). Ale taka już była zbrodnicza natura partii komunistycznej: bezlitośnie niszcząc miliony antykomunistów czy po prostu bezpartyjnych, dalekich od polityki ludzi, od czasu do czasu uderzała żelaznou pięścią samą siebie po wąskiej, dogmatycznej głowie. Najwyraźniej po to, by — jak mówił „wódz i nauczyciel” — nie „odurzała się sukcesami”. W 1938 roku, po pogromie Ukrainy, I. Leplewskiego przeniesiono do Moskwy. Po pewnym czasie aresztowano go (oczywiście bez sankcji prokuratora) i wrzucono do katowni. Ciekawy szczegół: zastępcą prokuratora generalnego był wówczas jego starszy brat Hirszko Mojsejowycz Leplewski. Nie wytrzymawszy tortur i pobić, żałosny Izrael przyznał się do wszystkiego, czego od niego żądali kaci-śledczy, niedawni koledzy: że jest faszystą, trockistą i agentem wywiadów wielu państw. Pod torturami, gdy od niego żądano podania nazwisk wspólników, oświadczył, że nie ktoś obcy, lecz właśnie rodzony brat Hirszko zwerbował go do organizacji antyradzieckiej. Zamiast pokutować przed śmiercią za straszliwe zbrodnie wobec narodu ukraińskiego, kat i morderca bardzo żałował, że zbyt mało ludzi wyniszczył na Ukrainie. W lipcu 1938 roku „wiernego stalinowca, uczciwego bolszewika, zasłużonego czekistę” rozstrzelano. Starszy Leplewski niedługo przeżył swojego młodszego brata. W książce wspomnień Mykyta Chruszczow pisał: przyjechawszy w 1938 roku z Moskwy do Kijowa, by jako nowo wybrany (w rzeczywistości mianowany przez Stalina) pierwszy sekretarz KC republikańskiej partii komunistycznej kierować USRR, zastał tu straszliwą sytuację. Wyniszczenie ludności było tak wielkie, jakby przez Ukrainę kilkakrotnie przeszła dzika horda mongolsko-tatarska. Dokładnej liczby ofiar terroru komunistycznego zapewne nigdy nie ustalono. Ten sam M. Chruszczow na XX zjeździe partii komunistycznej poinformował, że tylko w okresie od stycznia 1935 do czerwca 1941 roku w całym ZSRR represjonowano 19 mln 840 tys. osób. Jednak badacze twierdzą: w rzeczywistości w tym okresie represjom poddano nie mniej niż 40 mln ludzi.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
