Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

WIELKANOC NA WIEJSKIM CMENTARZU

Слово Просвіти, №18 за 2005 рік

1. W sosnowym lesie przytulił się cmentarz… Z roku na rok jest tu coraz więcej moich znajomych. Oto sąsiedzi… Pamiętam, jak jako mała nosiłam im mleko. Byli już starutcy — nie mogli trzymać krówki. — Córeczko, zanieś mleko babie Maryi… Z wdzięcznością babcia, schludna, okrągła, zgrabna, płucze gładyszkę albo słoik… — Ręka twojej mamy nie wejdzie, żeby to umyć… — jakby przepraszała, przelewając mleko do swojego naczynia… …Kiedy przyjeżdżam do opustoszałego domu, gdzie minęło moje dzieciństwo, — wszyscy sąsiedzi niosą mojym dzieciom mleko. 2. — Chrystus zmartwychwstał! Całujemy się z posiwiałą kobietą, moją trzecioroczną siostrą. Pod haftowanymi ręcznikami uśmiechają się oczy cioci Wierki i wujka Pawła. I wypływa w pamięci zdjęcie: w wielkich butach-szkarbanach dziewczęta, związane wstążkami — z takim cudownym zachwyconym spojrzeniem na świat. Moja mama, ciocia Wierka, ciocia Nadzia i zupełnie mała — ciocia Mania… Ich już nie ma… Tylko moja mama mocno trzyma się życia, bo wie, jak mnie i moim dzieciom będzie ciężko bez jej modlitwy. 3. Krasanki i kawałki paschy — ktoś już położył na grobie taty. On ze zdjęcia patrzy poważnie i surowo. Kładziemy na krzyż nowy wieniec — i nie możemy wyrzucić starego, bo jest jeszcze dość ładny. Wiążemy je niebieską wstążką. Tata tak całe życie oszczędzał. Nie wolno było wyrzucić ani starej kufajki, ani zniszczonych butów, ani zepsutego zegarka. A nuż na coś się przyda. 4. Dumne spojrzenie młodej pięknej kobiety na zdjęciu. Ma tu czterdzieści lat, nie więcej. A przeżyła — ponad dziewięćdziesiąt… Nikt nie ma ziemi, by zasypać betonowe podstawy pod pomnik — patrzą oni suchymi żebrami na świat. Nie wyrzucają sobie — pogodzili się. 5. W kącie cmentarza przytulił się zupełnie maleńki świeży pagórek. U wezgłowia bukiecik różowych kwiatów. Bez krzyża — umarło nieochrzczone. Żyło mniej niż dzień. Mówią, że zapłakało tylko raz. Czy nie jest mu samotnie — jednemu? Dlaczego nie pochowano go obok dziadka czy babci? Moje serce opada płatkami na jego mogiłkę i nie może znaleźć słów, by ukoić ból. 6. Świeży grób tonie w wieńcach. Dwie kobiety nie płaczą. Tylko w oczach i pochylonych głowach jest tyle smutku, że mimowolnie cichniemy, mijając… — Kto tam został pochowany? Okazało się, że mój kolega z klasy. Mówią, że wycierpiał się za cały świat. Umierał długo i ciężko, cztery lata. …Do pierwszej klasy poszliśmy razem. Zachorował. Lekarze powiedzieli rodzicom: „Przygotujcie się na pogrzeb…” A on — przeżył. Jeszcze trzydzieści lat witał wiosny. Ożenił się, wychował dwie córki. 7. Mówią, że imię ma wpływ na los człowieka. Stepan — imię ludzi silnych, mężnych, pracowitych, uczciwych, ale o trudnym, choć pięknym losie. Patrzy na świat ze zdjęcia — uśmiechnięty i tajemniczy. Pewnie tam jest weselej. Bo wszystko widzę, jak on, pochylony pod ciężarem nosidła, wiezie na taczce ładunek z podkładami lub sianem. Czy kiedykolwiek spał? Dlaczego było mu przeznaczone pracować tak katorżniczo? Przecież nie miał ani rodziny, ani dzieci, ani ukochanej… Ciąg dalszy na s. 12

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn